Menu

Επόμενη εκδήλωση


Notice: Undefined variable: nE_venue_image in /home/esethess/public_html/modules/mod_nextevent/mod_nextevent.php on line 158
????????? ??? ????????????
on 31-01-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
6 days 18 hours 14 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιανουάριος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
      
3031     

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

Notice: Undefined variable: finalStyle in /home/esethess/public_html/plugins/content/joomslide.php on line 613
Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει PDF Εκτύπωση E-mail
Κλαδικές - εκπαιδευτικών

“[...] ένα σχολείο της χειραφέτησης [...] θα έχει σκοπό να βγάλει απ' τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ) για να κατακτήσουν την ελευθερία.”

Φρανσίσκο Φερρέρ, αναρχικός παιδαγωγός, ιδρυτής του Μοντέρνου σχολείου

Στην αρχή ήταν ένα πράστιο της Θεσσαλονίκης, ύστερα ένα χωριό στην Ήπειρο, τώρα μια μικρή πόλη της Ημαθίας. Ποια θα είναι η επόμενη μικρή ή μεγάλη τοπική κοινωνία που θα ξεράσει το ρατσιστικό της δηλητήριο σε βάρος των παιδιών των προσφύγων; Ποιοι θα είναι οι επόμενοι νυκοκυραίοι που θα φοβηθούν τον συγχρωτισμό των βλασταριών τους στο σχολείο με παιδιά που έφυγαν από εμπόλεμες ζώνες, διέσχισαν τη θάλασσα και βρέθηκαν να ζητούν άσυλο στοιβαγμένα στα στρατόπεδα εξαθλίωσης του πολιτισμένου κόσμου μας; Και πότε όλοι οι υπόλοιποι, όσοι αντιλαμβανόμαστε ότι ο εχθρός είναι αλλού, θα τους κλείσουμε οριστικά πίσω στις τρύπες τους;

Array Array


Σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί, ακόμα και κάποιοι δάσκαλοι, η ντροπή του κλάδου, διατυμπανίζουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις, κατεβαίνοντας για δεύτερη φορά σε συνδικαλιστικές εκλογές με εθνικιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζονται ανοιχτά από τη χ.α.

Την ίδια στιγμή που η κρίση έγινε ευκαιρία για τα αφεντικά και το κράτος να ισοπεδώσουν τις εργατικές κατακτήσεις των τελευταίων 100 χρόνων, οι ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις διαχέονται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ξυπνώντας τα πιο αντιδραστικά και χυδαία ένστικτα. Ο κοινωνικός εκφασισμός βολεύει τα αφεντικά, αφού κάποιοι άλλοι, οι πιο αβοήθητοι και κατατρεγμένοι, στοχοποιούνται ως υπέυθυνοι για τα κοινωνικά δ

εινά. Οι διαχωρισμοί με βάση το έθνος, τη φυλή, τη θρησκεία, τη σεξουαλική ταυτότητα είναι κατασκευασμένοι από τις εξουσίες ώστε να ξεχνάμε τη μόνη πραγματική σύγκρουση, την ταξική, τη σύγκρουση των εκμεταλλευόμενων με τους εκμεταλλευτές τους.

Η αριστερή κυβέρνηση, απ' τη μεριά της, όχι μόνο δεν συγκρούεται με τον ρατσιστικό οχετό των νυκοκυραίων, αλλά δείχνει να καθοδηγείται απ' αυτόν ως προς τις αποφάσεις που λαμβάνει. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την απόφαση τα παιδιά των προσφύγων να αποκλείονται από τη φοίτηση τόσο στο κλασικό όσο και στο ολοήμερο πρόγραμμα των δημοτικών σχολείων και να πετιούνται μετά τις 4 το απόγευμα, σε τάξεις που προορίζονται μόνο γι' αυτά ή ακόμα και μέσα στους καταυλισμούς, με δασκάλους συμβασιούχους και επισφαλείς, που θα προσλαμβάνονται μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων και Μ.Κ.Ο.;

Έχουμε συνείδηση ποιος είναι ο ταξικός εχθρός και ποιος μπορεί να γίνει σύντροφος στον αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Με τους μετανάστες είμαστε μαζί σ' αυτόν τον αγώνα. Θα αγωνιστούμε μαζί και για πλήρη πρόσβαση όλων των παιδιών στα δημόσια σχολεία, μαζί με όλα τα παιδιά, με μόνιμους δασκάλους και όση βοήθεια χρειαστεί για την εκμάθηση της γλώσσας και την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων αναγκών τους. Για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης όσο καιρό επιλέγουν ή είναι αναγκασμένοι να μείνουν εδώ.

Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει.

 

ΕΣΕ Εκπαιδευτικών

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017 10:02
 
Συνδικαλιστικές διώξεις PDF Εκτύπωση E-mail

Συνδικαλισμός όπως Σύγκρουση

Γίνεται ο συνδικαλισμός να φοβίζει τα αφεντικά, να μεγαλώνει την δύναμη των εργαζόμενων και να αναγκάζει το κατασταλτικό σύστημα, δικαστικό και αστυνομικό, να αναλάβει δράση προς συμμόρφωση; Eίτε λέγεται Ελευθεριακός ή Αναρχοσυνδικαλισμός είτε Βάσης o πραγματικός συνδικαλισμός καθιστά τον ίδιο τον εργαζόμενο υπεύθυνο για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Με αυτοοργάνωση μέσα από σωματεία ή διακλαδικές συνελεύσεις και με όπλο την αλληλεγγύη ανάμεσα σε διαφορετικούς κλάδους δημιουργεί αγώνες μαχητικούς που δεν συμβιβάζονται. Αυτό ακριβώς φοβάται κάθε αφεντικό μικρό ή μεγάλο και για αυτό φτάνουν να απειλούν με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και εκβιασμό. Αυτή η δύναμη που έχουμε αναγκάζει το κράτος να ενεργοποιήσει εισαγγελείς και αστυνόμους υπό τις εντολές των εκάστοτε εργοδοτών.

Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των μαγαζιών «Βοτανοπωλείο» και «Σαλαντίν» στα Πετράλωνα και στον Κεραμεικό αντίστοιχα. Αφού απολύθηκαν 4 εργαζόμενοι για τη συνδικαλιστική τους δράση, στη συνέχεια στοχοποιήθηκε και το ίδιο το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων για τις δράσεις που οργάνωσε και την αλληλεγγύη που έδειξε. Στον αγώνα που ξεκίνησε το σωματείο για την επαναπρόσληψη και την πληρωμή των δεδουλευμένων ανταποκρίθηκαν αρκετοί ακόμα εργαζόμενοι ειδικά του Σαλαντίν, αφήνοντας την εργοδοσία μόνη της με μονόδρομο την επαναπρόσληψη. Κι όμως τα αφεντικά αποφάσισαν να αφήσουν άνεργους και τους υπόλοιπους 12 εργαζόμενους του μαγαζίου κλείνοντάς το και πουλώντας το, ξεκινώντας παράλληλα μια επίθεση με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και απόπειρα εκβιασμού. Οι μηνύσεις είχαν ως στόχο όχι μόνο τους απολυμένους αλλά και επιπλέον μέλη του σωματείου. Η εισαγγελεία έκρινε πως η αλληλεγγύη και συνδικαλιστική δράση όχι μόνο δεν πρέπει να προστατεύονται αλλά πως θα πρέπει να τιμωρηθούν και παραδειγματικά. Το δικαστικό σύστημα με τις υποδείξεις της αστυνομίας προσπαθεί να αποδείξει πως η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας μπορεί να διωχθεί ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», η έκφραση της αλληλεγγύης να διωχθεί ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης» και η οργάνωση των εργαζομένων σε πραγματικά σωματεία ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση».

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ

ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

 
Καμία Κυριακή για τα Αφεντικά PDF Εκτύπωση E-mail

Καμία Κυριακή για τα Αφεντικά

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες μιας σειράς αντεργατικών νομοθετημάτων που αποδομούν εν μια νυκτί κεκτημένα αιώνων. Κατακτήσεις οι οποίες, εκτός του ότι είναι βαμμένες με το αίμα αγωνιστών, έχουν άμεσο αντίκτυπο στην εργατική μας καθημερινότητα και τις εργασιακές μας σχέσεις. Το παράδοξο, περισσότερο για τα τμήματα της κοινωνίας που αποδέχονται τον κοινοβουλευτισμό, είναι πως οι αντεργατικές αυτές διατάξεις ψηφιστήκαν και από μια αριστερή κυβέρνηση. Αντίθετα, το σκηνικό που διαγράφεται σήμερα για μας αποτελεί μια ακόμη απόδειξη του αυτονόητου, πως τίποτα δεν κατακτιέται με ανάθεση και έτοιμες λύσεις.

 

Πράγματι, ο συριζα και οι ανελ, με το τρίτο και, μάλλον όχι τελευταίο, μνημόνιο, οδηγούν απροκάλυπτα την τάξη μας, αυτή της μισθωτής σκλαβιάς σε μια, άνευ προηγουμένου, καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Η κυριακάτικη αργία, καθιερωμένη στην Ελλάδα από το 1909,είναι ένα από αυτά. Η κυβέρνηση, μετά τις επιταγές των δανειστών-τοκογλύφων και της εγχώριας καπιταλιστικής τάξης, υιοθετώντας την κατάπτυστη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ και τα συνεπακόλουθα της, αποφάσισε να παραμένουν ανοικτά τα καταστήματα ΚΑΙ τις Κυριακές, αδιαφορώντας για τους εργαζομένους και για τις συνθήκες διαβίωσης τους. Στην απόφαση της αυτή βρήκε αρκετούς συμμάχους μεταξύ των λακέδων διαφόρων φορέων που μιλούν στο όνομα της εργατικής τάξης, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση μαζί της (επιμελητήρια, εργατικά κέντρα, κομματικούς εργατοπατέρες).

 

Η δική μας απάντηση είναι μια. Διαρκής αγώνας με απεργίες, οργάνωση των εργατών σε συλλογικούς ακηδεμόνευτους φορείς-συνδικάτα και διαπόμπευση όλων εκείνων που εθελόδουλα συναινούν στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

Οργάνωση και Αγώνας

Ενάντια στην Μισθωτή Σκλαβιά

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017 01:19
 
Για την εκκένωση των καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη PDF Εκτύπωση E-mail

Για την εκκένωση των καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη

 

 

Τα ξημερώματα της 27ης Ιουλίου τα ΜΑΤ της αριστερής κυβέρνησης εισέβαλαν και εκκένωσαν τρεις καταλήψεις στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες αποτελούσαν κινηματικές δομές φιλοξενίας μεταναστών.Από τις επιχειρήσεις προέκυψαν δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις, κάποιες από τις οποίες ήδη εξελίχθηκαν σε καταδίκες. Η κατάληψη του Ορφανοτροφείου στην Άνω Τούμπα γκρεμίστηκε από τις μπουλντόζες της εκκλησίας, ώστε να αποτραπεί η ανακατάληψή του και να αξιοποιηθεί, όπως μόνο η εκκλησία ξέρει να αξιοποιεί την -κλεμμένη από την κοινωνία- ιδιοκτησία της. Ο θλιβερός θίασος της επιχείρησης συμπληρώθηκε από τη στήριξη της “προοδευτικής” δημοτικής αρχής και ιδιωτών-ιδιοκτητών.

 

Τίποτα από τα παραπάνω δεν μας ξαφνιάζει. Η αριστερή κυβέρνηση έχει αποδείξει με κάθε δυνατό τρόπο ότι δε διαφέρει σε τίποτα από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση και ότι το αριστερό της πρόσιμο της είναι χρήσιμο μόνο στο βαθμό που περιορίζει τις κοινωνικές αντιστάσεις. Ιδιαίτερα η ανθρωπιστική της ευαισθησία στο προσφυγικό αρχίζει και τελειώνει στην μονοπώληση της αλληλεγγύης από τη μπίζνα των ΜΚΟ και κατά τα άλλα στο στοίβαγμα των ανθρώπων αυτών σε χώρους ακατάλληλους για αξιοπρεπή διαμονή και στενά ελεγχόμενους. Η αλληλεγγύη από το κίνημα τρομάζει την κυβέρνηση μια και ξεπερνά την ακίνδυνη φιλανθρωπία και μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική ριζοσπαστικοποίηση των μεταναστών και σε δημιουργία σχέσεων αλληλεπίδρασης με τους ντόπιους.

 

Οι καταλήψεις κτιρίων, ως κοινωνική επαναοικιοποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας, είναι για μας πολύτιμες και αδιαπραγμάτευτα υπερασπίσιμες δομές του κινήματος. Η αριστερά της νομιμότητας, της τάξης και της ασφάλειας το γνωρίζει αυτό και, όπως κάθε εξουσία, τις πολεμά με τα μέσα που έχει.

 

Από τη μεριά μας είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τις καταλήψεις και να τις μετατρέπουμε με κάθε ευκαιρία σε εστίες ταξικής συνείδησης και αντίστασης.

 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

 
Απεργία ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο PDF Εκτύπωση E-mail

Για το νέο ασφαλιστικό

(ή γιατί ποτέ οι ήττες μας δεν θα τους είναι αρκετές,

όσο συνεχίζουμε να υποχωρούμε)

Ναι, έχουν ειπωθεί πολλά για το νέο ασφαλιστικό, τόσο πολλά που έχουμε μπερδευτεί και δεν καταλαβαίνουμε τι προβλέπει, ποιους πλήττει ή αν υπάρχουν κιόλας κάποιοι που βγαίνουν κερδισμένοι. Ακόμα και αυτό το ακούσαμε. Ακούσαμε κιόλας πως είναι δίκαιο, πως κόβει τις υψηλές συντάξεις των ρετιρέ των συνταξιούχων. Μπορούμε εμείς, απλοί εργαζόμενοι, να καταλάβουμε τελικά τι σημαίνει για μας αυτός ο νόμος;

Ας δοκιμάσουμε. Απλά μαθηματικά. Μέχρι τώρα η σύνταξη ήταν μία. Αν παίρναμε δύο, θα ήταν επειδή είχαμε εισφορές σε δυο ταμεία.

Τώρα ένα κι ένα κάνουν δυο. Δύο συντάξεις. Μία από το κράτος, εγγυημένη. 384 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, αν βέβαια όλα πάνε καλά με τον προϋπολογισμό, το ΑΕΠ, τα ποσοστά ανεργίας. Είναι εγγυημένο ότι θα την παίρνουμε, αλλά όχι πόσα θα παίρνουμε. Μπορεί όσα στη Βουλγαρία, μπορεί όσα στην Σλοβακία, μπορεί όσα στην Κίνα. Αλλά θα τα παίρνουμε.

Και μια ανταποδοτική. Όλα κι όλα. Όσες εισφορές καταβάλαμε, τόσα θα παίρνουμε. Βέβαια, αυτήν δεν την εγγυάται κανείς. Δεν την εγγυάται το κράτος. Εξαρτάται από τη βιωσιμότητα των ταμείων. Ή μάλλον του ενός ταμείου, αυτού που θα δημιουργηθεί και στο οποίο θα υπαγόμαστε όλοι/-ες. Του ΕΦΚΑ. Ένα ταμείο θνησιγενές από την αρχή. Στο οποίο θα υπαχθούν και οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι αγρότες, χωρίς να δοθούν από το κράτος εισφορές που έχουν καταβληθεί. Και θα περιλαμβάνει φυσικά τα υπόλοιπα ταμεία, ρημαγμένα από τη μαύρη εργασία, την ανεργία, την αδυναμία καταβολής εισφορών και τον τζόγο του κράτους στα αποθεματικά τους (με δομημένα ομόλογα, κουρέματα και άλλα τέτοια χαριτωμένα). Αλλά την ανταποδοτική σύνταξη θα την παίρνουμε, όσο το επιτρέπει η βιωσιμότητα αυτού του ταμείου.

Βέβαια οι δυο συντάξεις μπορούν εύκολα να γίνουν τρεις. Από μας εξαρτάται. Αν πληρώσουμε τα μαλλιοκέφαλά μας σε μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρία. Αλλά τότε θα έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Εκτός βέβαια αν αυτή βαρέσει κανόνι. Συμβαίνουν αυτά στην ελεύθερη οικονομία. Άλλωστε η ασφάλισή μας είναι κι αυτή ένα εμπόρευμα, συχνά πολύ κερδοφόρο. Για δικαιώματα να μιλάμε τώρα;

Και φυσικά όλοι και όλες στη σύνταξη στα 67. Ή με 40 χρόνια ασφάλιση. Αυτό θα πει ισότητα...

Εμείς αυτά καταλάβαμε.

Και ξέρουμε ότι η σύνταξη και η σιγουριά για το μέλλον δεν μας χαρίστηκε. Κερδήθηκε με αίμα από εργαζόμενους σαν εμάς. Τότε που ακόμα παλεύαμε για τη ζωή μας και κερδίζαμε.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τους χαρίσουμε τίποτα άλλο. Χρειάζεται να θυμηθούμε ποιοί είναι οι αγώνες που κερδίζουν. Οι αγώνες που οι εργαζόμενοι δίνουν ενωμένοι, χωρίς διαχωρισμούς ανάμεσα σε νέους και παλιούς, δημόσιους και ιδιωτικούς, ντόπιους και ξένους. Οι αγώνες που δίνουμε οργανωμένοι από τη βάση, χωρίς ξεπουλημένες ηγεσίες και γραφειοκρατία. Οι αγώνες που δίνουμε πιστεύοντας ότι θα νικήσουμε, γιατί είναι αγώνες για το δίκαιο.

Δεν θα δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε. Κοινωνική ασφάλιση δωρεάν και για όλους, αξιοπρεπείς μισθοί και επιδόματα ανεργίας, αξιοπρεπείς συντάξεις, ποιοτική περίθαλψη.

Μας τα χρωστάνε. Εμείς οι εργαζόμενοι παράγουμε όλο τον πλούτο.

Δεν μας παίρνει να χάσουμε ξανά.

Απεργία 6-7 Μαϊου

πορεία Παρασκευή 6 Μαϊου στην Καμάρα

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 1 από 19