Menu

Επόμενη εκδήλωση


Notice: Undefined variable: nE_venue_image in /home/esethess/public_html/modules/mod_nextevent/mod_nextevent.php on line 158
????????? ??? ????????????
on 30-05-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
6 days 10 hours 25 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Μάιος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
293031    

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Κείμενα
Ένα μικρό εργαλείο για τον νέο αντεργατικό νόμο PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης   
Τετάρτη, 19 Απρίλιος 2017 08:30

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε στα μίντια τον εμπαιγμό μας σαν εργατική τάξη, με την κυβέρνηση να δίνει δήθεν σκληρές μάχες με τους θεσμούς σε ένα παιχνίδι που είναι ήδη στημένο. Αυτή τη φορά το φλέγον ζήτημα που τίθεται για  την εκταμίευση της δόσης είναι η αναθεώρηση του συνδικαλιστικού νόμου – ενός συνδικαλιστικού νόμου που είχε ψηφιστεί εν μέσω αγώνων των εργατών την περίοδο της  μεταπολίτευσης και αποτέλεσε ένα μεγάλο κεκτημένο των εργαζομένων της εποχής. Αυτά τα δεδομένα για εμάς προσπαθούν να τα αναιρέσουν, καταστρατηγώντας και τα ελάχιστα εναπομείναντα μέσα υπεράσπισής μας απέναντι στην εργοδοσία. Παρακάτω παραθέτουμε τις πιθανές αλλαγές πάνω στη νομοθεσία:

Συλλογικές Συμβάσεις :

Η θεσμοθέτηση των συλλογικών-κλαδικών συμβάσεων υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά κεκτημένα των εργαζομένων κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Πλέον οι εργαζόμενοι-ες μπορούσαν να κοστολογούν ανά κλάδο ή επάγγελμα την εργασία τους, ενώ για οποιαδήποτε αλλαγή στις συμβάσεις είχαν λόγο τα σωματεία και οι αντίστοιχες ομοσπονδίες. Με το δεύτερο μνημόνιο ουσιαστικά παγώνουν οι συλλογικές συμβάσεις και πλέον εφαρμόζονται αποκλειστικά επιχειρησιακές-ατομικές, ανοίγοντας περαιτέρω το δρόμο για την εφαρμογή των ευέλικτων ωραρίων, νομιμοποιώντας τη μισθολογική αυθαιρεσία και αμφισβητώντας τη θεμελιώδη αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στοχευμένης επίθεσης των αφεντικών αποτελεί το γεγονός ότι με την ψήφιση του νομοσχεδίου χιλιάδες μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις έσπευσαν να εφαρμόσουν το νέο μέτρο υποβάθμισης της εργατικής δύναμης, πολλές φορές εν μέσω απειλών για απόλυση-μη ανανέωση σύμβασης, όπως συνέβη πρόσφατα με την εξαγορά του Μαρινόπουλου από τον Σκλαβενίτη. Πλέον οι ευρωπαίοι εντολοδόχοι των αφεντικών απαιτούν από την κυβέρνηση να καταργήσει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις, ως προαπαιτούμενο για να λάβει η χώρα τη νέα δόση.

Κατώτατος Μισθός (ή βασικός όπως λένε τα αφεντικά) :

Χρόνια τώρα τα αφεντικά και τα τσιράκια τους (Μίντια) προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο κατώτατος μισθός λέγεται βασικός. Βασικός όμως για ποιούς; Μάλλον για κανέναν γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν επαρκεί ούτε για τα είδη πρώτης ανάγκης. Την εικόνα συμπληρώνει η ύπαρξη του υποκατώτατου μισθού, μέτρο το οποίο όμως αντιβαίνει στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη (έχει υπογραφεί από την Ενωμένη Ευρώπη) που απαγορεύει ρητά τις διακρίσεις στη μισθοδοσία βάσει της ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε πως αυτό το μέτρο συμφέρει τα αφεντικά πάσης φύσεως καθώς ακόμα και μεγάλες ‘κερδοφόρες’ επιχειρήσεις (βλέπε Πλαίσιο, Public) εφαρμόζουν κατ’ εξακολούθηση την πολιτική πρόσληψης φτηνού εργατικού δυναμικού. Η κυβέρνηση προτίθεται λοιπόν να υποβαθμίσει κι άλλο την εργατική μας δύναμη καθώς καλείται να περικόψει επιδόματα και τριετίες, για όσους ακόμα τα εισέπρατταν, καθώς και να περικόψει επιπλέον χρήματα από τον υποκατώτατο.

Απελευθέρωση ορίου απολύσεων :

Ένα ακόμα ζήτημα είναι η αύξηση του ορίου των απολύσεων στις μεγάλες εταιρείες. Είναι εμφανές ότι εργαζόμενοι που δε θα συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις των εργοδοτών τους θα βλέπουν το δρόμο για το σπίτι τους, πλέον μαζικά και νόμιμα. Είναι βέβαια ένα θέμα που «καίει» τις τόσο ευνοημένες από τα μνημόνια ελληνικές τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τις οποίες η επόμενη μέρα τις θέλει να προβαίνουν σε συρρίκνωση του προσωπικού τους, καθώς μέχρι τώρα οι ‘εθελούσιες έξοδοι’ που έχουν διενεργήσει είναι πολυέξοδες .

Κήρυξη απεργιών-Νομιμοποίηση της ανταπεργίας ( Λοκ άουτ) :

Τέλος επίμαχο σημείο της τροποποίησης της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αποτελεί η διαδικασία κήρυξης απεργιών, μετατρέποντας την προϋπόθεση της εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών σε γενική συνέλευση σε πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την κήρυξη απεργίας σε σωματεία. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων ενάντια στην εκμετάλλευση των αφεντικών τους. Ακόμα επανέρχεται η νομιμοποίηση της ανταπεργίας (λοκ άουτ), που είχε απαγορευτεί στη μεταπολίτευση. Η διεξαγωγή νόμιμης ανταπεργίας συνεπάγεται την αναστολή των αμοιβαίων υποχρεώσεων των μερών: παροχή εργασίας από την μία και καταβολή μισθού από την άλλη. Με λίγα λόγια τα αφεντικά μιας επιχείρησης θα δικαιούνται πλέον να προσλάβουν απεργοσπάστες κατά τη διάρκεια μιας απεργίας και επίσης να προσβάλουν ως καταχρηστική την απεργία-επίσχεση από πλευράς εργαζομένων.

Είναι προφανές ότι, με τη δικαιολογία της κρίσης, κράτος και αφεντικά δημιουργούν ένα φτηνό εργατικό δυναμικό, καταργώντας διεκδικήσεις και δικαιώματα που κερδίθηκαν με αίμα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι πίσω από τη λέξη ‘ανάπτυξη’ κρύβεται η πειθάρχηση των εργαζομένων ώστε να γλυκαθούν ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές και να φέρουν την ευημερία στις τσέπες τους ενώ παράλληλα θα  αυτοπροβάλλονται ως ευεργέτες.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα από σωματεία βάσης μπορούν να δημιουργηθούν εστίες αγώνα, έξω από τα στενά όρια του κυρίαρχου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και γι’ αυτό επιδιώκουν την καταστολή των εργατικών διεκδικήσεων.

Βιώνουμε την καταπίεση και την εκμετάλλευση κάθε μέρα στη δουλειά. Άγχος, κούραση, υποτιμητική συμπεριφορά από πλευράς αφεντικού, και στο τέλος του μήνα δε μας μένει δεκάρα στην τσέπη. Επιπλέον οι συνθήκες ασφαλείας στους χώρους εργασίας πάνε περίπατο, όπως διαπιστώνουμε και από τις πρόσφατες εργατικές δολοφονίες σε μετρό, μικέλ, everest. Κάθε μέρα μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα είμαστε οι επόμενοι. Τέλος με το φάντασμα της ανεργίας να πλανάται και τις ατελείωτες ουρές έξω από τον ΟΑΕΔ να γίνονται καθημερινός εφιάλτης, η τρομοκρατία των αφεντικών μας αναγκάζει να χάνουμε και την ελάχιστη αξιοπρέπειά μας.

Η υπάρχουσα συνθήκη μας δίνει δύο επιλογές: Να αργοπεθαίνουμε μίζεροι μες στην καθημερινότητα ή να σηκώσουμε κεφάλι και να αγωνιστούμε απέναντι στην εκμετάλλευση, απέναντι στην οργανωμένη επίθεση των αφεντικών προς τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τις μετανάστριες. Αφού πλέον δεν μας έχει απομείνει τίποτα, το μόνο που μένει είναι να εναντιωθούμε συλλογικά απέναντι σε αυτούς που μας καταδίκασαν στην εξαθλίωση.

Είμαστε αναγκασμένοι να βγούμε στο δρόμο να απαντήσουμε στις επιταγές του κεφαλαίου. Να απαιτήσουμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, μείωση του ορίου των απολύσεων, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, επαναφορά των τριετιών, καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας. Να παλέψουμε ενάντια στην μαύρη εργασία, να διεκδικήσουμε επιδόματα για ανέργους. Οφείλουμε να βγούμε με επιθετικά προτάγματα  στο δρόμο, μέσα από μαχητικά σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς. Να ξανακάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο για τα αφεντικά, μακριά από τους εργατοπατέρες-γραφειοκράτες συνδικαλιστές ( ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ). Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

 
Εργατικό "Ατύχημα" στο εργοτάξιο του Μετρό στη Καλαμαριά PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης   
Σάββατο, 18 Μάρτιος 2017 18:40
Πόσο ακόμα αίμα εργατών για τα κέρδη των αφεντικών;

Τη Δευτέρα 13-3-17 ένας ακόμα νεκρός εργαζόμενος προστέθηκε στη λίστα των νεκρών της τάξης μας. Ένας 50χρονος χειριστής γερανοφόρου οχήματος προσπάθησε να σηκώσει άλλο όχημα με αποτέλεσμα ο γερανός να ανατραπεί και ο ίδιος να χάσει τη ζωή του. Δεν είναι το πρώτο ατύχημα στα εργοτάξια του μετρό στη Θεσσαλονίκη, ούτε και το πρώτο θανατηφόρο. Το 2009 άλλος ένας εργάτης σκοτώθηκε. Άλλωστε και οι εργάτες στο μετρό της Αθήνας είχαν πληρώσει κι αυτοί το δικό τους φόρο αίματος.

Το “ατύχημα”, όπως τόσα άλλα, είναι ακόμα μια ανθρωποθυσία στον βωμό του κέρδους των αφεντικών. Μια ζωή θα είχε σωθεί αν η εταιρία “Αττικό Μετρό” είχε, όπως είναι υποχρεωμένη, τον υπέυθυνο ασφαλείας παρόντα κάθε φορά που πρόκειται να γίνει μια επικίνδυνη εργασία. Και όχι έναν οποιονδήποτε εργαζόμενο που τυπικά βαφτίζεται ως υπέυθυνος ασφαλείας, άλλα έναν άνθρωπο εξειδικευμένο για αυτή τη δουλειά. Αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί μια εταιρία που αναλαμβάνει ένα δημόσιο έργο τεραστίων διαστάσεων δεν μπαίνει στα έξοδα να προσλάβει ειδικούς για την ασφάλεια των εργαζομένων. Μήπως η ζωή και η υγεία των εργαζομένων είναι παθητικό στον ισολογισμό;

Το “ατύχημα”, όπως τόσα άλλα, θα είχε αποφευχθεί αν η εταιρία έμπαινε σε έξοδα ώστε να μισθώσει έναν γερανό μεγαλύτερο και καταλληλότερο για τις εργασίες που απαιτούνται. Οι εργοδότες σε κάθε δουλειά προσπαθούν να περιορίσουν στο ελάχιστο το κόστος, ιδιαίτερα όταν αφορά την ασφάλεια της εργασίας. Ταυτόχρονα, οι ρυθμοί της δουλειάς γίνονται ταχύτεροι, η ένταση μεγαλώνει και τα κέρδη, που τα αφεντικά κλέβουν από τους εργάτες, συσσωρεύονται. Έτσι λειτουργεί η αγορά και η ανθρώπινη ζωή δεν είναι έχει καμιά σημασία στην εξίσωση αυτή.

Είναι πολλοί οι καλοθελητές οι οποίοι ρίχνουν την ευθύνη για το “ατύχημα”,όπως σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε αμέλεια του ίδιου του εργαζόμενου. Δυστυχώς υπάρχουν και αφελείς εργαζόμενοι που υιοθετούν αυτό το σκεπτικό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι είναι κατάκτηση της εργατικής τάξης ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ να χαρακτηρίζονται “εργατικά ατυχήματα”, με ό,τι σημαίνει αυτό για την ποινική ευθύνη και την αποζημίωση των θυμάτων και των οικογενειών τους. Και αυτό γιατί όλα τα “ατυχήματα” στην εργασία οφείλονται στην παραβίαση των κανόνων ασφαλείας, στην εντατικοποίηση και στην εξάντληση των εργαζομένων. Γι' αυτό όλα τα ατυχήματα στην εργασία είναι δολοφονίες των αφεντικών.

Να μην αφήσουμε όσα έχουμε κερδίσει με αγώνες να πάνε χαμένα.

 

Οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς από τα κάτω, χωρίς εργατοπατέρες και τσιράκια των αφεντικών, για να απαιτήσουμε τα αυτονόητα: ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, ωράρια και μεροκάματα, τήρηση των κανόνων ασφαλείας, καμία ανοχή στην αυθαιρεσία των αφεντικών. Ως την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς.

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 18 Μάρτιος 2017 19:06
 
Νεκρός 22χρονος εργαζόμενος στα Mikel PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης   
Δευτέρα, 13 Μάρτιος 2017 00:55

Νεκρός 22χρονος εργαζόμενος

…και στα Μikel τα αφεντικά δολοφονούν εργάτες

Την Παρασκευή 10 Μάρτη, έχασε τη μάχη για τη ζωή ο 22χρονος, που δούλευε ως διανομέας στο κατάστημα της επιχείρησης «Mikel» στον Κολωνό της Αθήνας. Ο εργαζόμενος είχε τραυματιστεί σοβαρά την Πέμπτη 2 Μάρτη στη βάρδια του, και νοσηλευόταν μέχρι τις 10/3 σε κρίσιμηκατάσταση, αλλά δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματα του.

Ως εργατική συλλογικότητα γνωρίζουμε πολύ καλά τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στους χώρους εργασίας αφού για κάθε αφεντικό, μικρό ή μεγάλο, στόχος είναι να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του, με κάθε τίμημα , ακόμα και με τη ζωή των ίδιων των εργαζομένων. Η συγκεκριμένη αλυσίδα βέβαια, μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν με τις εργασιακές συνθήκες που επιβάλλει.

Εργαζόμενες στο τμήμα παραγωγής έχουν καταγγείλει ότι δεν τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις όροι εργασίας - υπερεργασία, κλεμμένα ένσημα, υπογραφή 4ωρων συμβάσεων ενώ εργάζονταν για 8ωρο και φυσικά ούτε λόγος για προσαύξηση σε νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία. Αξιοσημείωτα είναι και τα ιδιωτικά συμφωνητικά που βάζουν τους εργαζόμενους να υπογράψουν, στα οποία υπάρχουν περίεργες ρήτρες αλλά και υποχρέωση καταβολής από τον εργαζόμενο πολλών χιλιάδων ευρώ ως αποζημίωση, αν για ένα χρόνο μετά την απόλυση, ή την αποχώρηση τους, εργαστούν σε άλλη επισιτιστική επιχείρηση, ή εάν συγγενής τους α’ βαθμού εργάζεται σε άλλη εταιρία του είδους. Να επισημάνουμε μέσα σε όλα αυτά, ότι δεν κάνουμε λόγο για μια οποιαδήποτε επιχείρηση αλλά για μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καφεστίασης στην Ελλάδα (σήμερα λειτουργούν 129 καταστήματα).

O θάνατος του 22χρόνου εργαζόμενου δεν αποτελεί απλά ένα εργατικό ατύχημα ή μια «άτυχη στιγμή», αλλά μία ακόμα εργοδοτική δολοφονία στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, που έρχεται να προστεθεί στη μεγάλη λίστα των καταγεγραμμένων και μη εργατικών “ατυχημάτων” (μόλις πριν 3μήνες, έπεσε νεκρή εργαζόμενη από έκρηξη στα Everest και ένας διανομέας στη Speedex). Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας αποτελούν περιττό κόστος για τα αφεντικά, ενώ οι συνθήκες μεγάλης εντατικοποίησης και απασχόλησης σε δύο ή τρία πόστα ταυτόχρονα αποτελούν τον κανόνα.

Ένας άνθρωπος στην εντατική ή νεκρός δεν μετράει για αυτούς μπροστά στα κέρδη τους!

Η εργοδοτική αυτή δολοφονία δεν θα είναι η τελευταία εάν ως εργατικό κίνημα δεν δώσουμε μαζικά την απάντησή μας, αν δεν υπερασπιστούμε και δε διεκδικήσουμε τα εργατικά μας συμφέροντα, αν δεν αντισταθούμε στην υποτίμηση της εργασίας μας και της ίδιας μας της ζωής.

Απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε στα σωματεία μας και στους χώρους δουλειάς.

Κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος.

Να μη γίνουμε θυσία στο όνομα της κερδοφορίας.

 

Να γίνουμε απειλή για τα αφεντικά.


Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 13 Μάρτιος 2017 01:51
 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 1 από 2