Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 28-11-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
5 days 14 hours 11 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Νοέμβριος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
  
27282930   

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Κείμενα
διακήρυξη ΕΣΕ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Τετάρτη, 10 Οκτώβριος 2012 20:00

Διακήρυξη της ΕΣΕ

    Τι είναι η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση

    Η ΕΣΕ συγκροτήθηκε το 2003. Αποτελεί μια ένωση εργαζομένων /ανέργων / φοιτητών, μια ένωση που βασίζεται πάνω στην αρχή της αλληλεγγύης και της ανάγκης για αντίσταση ενάντια στη κοινή καταπίεση που βιώνουμε όλοι στους χώρους δουλειάς μας και στην κοινωνία. Αντιλαμβανόμαστε τους εργαζόμενους, άρα και τους εαυτούς μας, ως ενεργά μέλη μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης όπου όλες οι αποφάσεις θα παίρνονται μόνο από μας.

    Ως εργαζόμενοι έχουμε απεριόριστη δύναμη στα χέρια μας. Εμείς είμαστε που κινούμε ολόκληρα εργοστάσια και βιομηχανίες, εμείς δημιουργούμε τον κοινωνικό πλούτο που καρπώνονται στο τέλος τα αφεντικά. Εμείς πουλάμε τη δουλειά μας και πληρώνουμε με τη ζωή μας, ενώ αυτοί ζουν πλουσιοπάροχα από τον δικό μας κόπο, γι’ αυτό και θα μας βρίσκουν πάντα απέναντι τους. Γι’ αυτό και μόνο οι εργαζόμενοι έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο της αδικίας και της εκμετάλλευσης.

    Η ΕΣΕ εμπνέεται από την πλούσια εμπειρία του αναρχοσυνδικαλισμού και του επαναστατικού συνδικαλισμού. Αντλεί διδάγματα από την πείρα των κοινωνικών επαναστάσεων και ιδιαίτερα από τις ελευθεριακές τους τάσεις. Δεν «έπεσε από τον ουρανό», ούτε αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός: είναι η αναμενόμενη απάντηση στην εργοδοτική ασυδοσία, την καταπάτηση των εργασιακών και ταξικών διεκδικήσεων, στη ληστρική και δολοφονική αγορά του Κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο, στην κρατική και υπερεθνική τρομοκρατία των πολέμων και της τρομοϋστερίας που μοναδικό στόχο έχουν την εκμετάλλευση μας.

    Δεν είναι μια κομματική -«συνδικαλιστική» παράταξη άμεσα ή έμμεσα εξαρτημένη από κάποιο κόμμα που διεκδικεί θέσεις κυβερνητικής εξουσίας. Γι’ αυτό και δεν επιζητούμε την ψήφο κανενός. Αποτελούμε συλλογικότητα με οριζόντια δομή οργάνωσης ενάντια σε γραφειοκρατικές διαδικασίες σε όλα τα επίπεδα, οι οποίες ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι αποτελούν μια ιδανική οδό παρεμπόδισης των δυναμικών και αγωνιστικών παρεμβάσεων.

    Η ΕΣΕ δεν πρέπει να ταυτίζεται με πολιτική ομάδα, αλλά με μια αμιγώς εργατική συλλογικότητα. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν τη δεσμεύει από το να ασχοληθεί με πολιτικά ή άλλα θέματα που μπορεί να έχουν άμεσο αντίκτυπο στη ζωή των εργαζομένων. Η καθημερινότητά μας είναι η συνεχής διαπραγμάτευση των όρων της ζωής μας.

    Λειτουργούμε πέρα από συντεχνιακές λογικές και δεν αναγνωρίζουμε διαχωρισμούς ανάμεσα σε δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, ανάμεσα στην τάδε ομάδα και τη δείνα, ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους. Θεωρούμε ότι ένοχος για τα προβλήματά μας είναι το ίδιο σύστημα της κίνησης του κεφαλαίου, η ίδια η καπιταλιστική μηχανή, η προώθηση της εκμετάλλευσης. Γιατί η αδικία δεν προσγειώθηκε από μόνη της, ούτε είναι μέρος της «ανθρώπινης φύσης», αλλά κουβαλάει μεγάλη ιστορία και έχει επιτύχει μέσα στα χρόνια να θεωρείται δεδομένη λειτουργία και κατάσταση αυτού του κόσμου, νομιμοποιημένη μέχρι την τελευταία της έκφανση.

    Κοινωνία της εκμετάλλευσης – καπιταλισμός

    Στον καπιταλισμό, είτε σε περίοδο άνθησης είτε σε περίοδο κρίσης, συγκρούονται δύο τάξεις:
    Από τη μια μεριά η τάξη των εργαζομένων, ο κόσμος της δουλειάς, οι άνεργοι.
    Από την άλλη, οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, αυτοί που, εκμεταλλευόμενοι το μόχθο μας, αντλούν υπεραξία, και ο φυσικός προστάτης τους, το κράτος.
    Είναι η διαχρονική ταξική πάλη που μαίνεται, παλιότερα των δούλων και των πληβείων, σήμερα των μισθωτών εργατών, των προλετάριων, που αποσκοπεί στην συνεχή επιδίωξη της χειραφέτησης τους από τον ζυγό της εκμετάλλευσης.
    Σήμερα, όσο και πριν από εκατό χρόνια, ο εργαζόμενος δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν μισθωτό σκλάβο: είναι υποχρεωμένος να εκχωρεί όλες του τις δυνάμεις και τις δεξιότητες, το χρόνο του και την πνευματική του υπόσταση σε έναν εργοδότη, που σε αντάλλαγμα θα του δώσει ένα μικρό μισθό που θα του επιτρέπει να ζήσει, κατακρατώντας ο ίδιος για τον εαυτό του το πολύ μεγαλύτερο κέρδος που παράγεται από την εργασία.
    Ολόκληρη η ζωή περιστρέφεται γύρω από την εργασία. Εκτός από το καθημερινό ωράριο, ακόμα και ο υποτιθέμενος ελεύθερος χρόνος δεσμεύεται από τις μετακινήσεις για και από την δουλειά, την προετοιμασία της, την ξεκούραση, την αγορά αγαθών για την επιβίωση. Ο άνθρωπος καθημερινά βομβαρδίζεται με μηνύματα με σκοπό να πειστεί να δουλεύει περισσότερο, για να καταναλώνει περισσότερο, χρήσιμα ή επίπλαστα χρήσιμα προϊόντα. Με αυτόν τρόπο ο καπιταλισμός έχει καταφέρει να διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.
    Παράλληλα δημιούργησε την πεποίθηση ότι ο καθένας έχει την «ευκαιρία» να ανελιχθεί στην καπιταλιστική πυραμίδα, να αλλάξει τάξη, είτε με το χτίσιμο της δικής του επιχείρησης μέσω τραπεζικών δανείων, είτε με την ανέλιξη του στην ιεραρχία των επιχειρήσεων. Η δεύτερη αυτή δυνατότητα που δόθηκε στους μη κατέχοντες μέσα παραγωγής δημιούργησε μια νέα τάξη, αυτή των διευθυντικών στελεχών των εταιρειών, οι οποίοι δεν κατέχουν μεν τα μέσα παραγωγής αλλά είναι, κατά κάποιο τρόπο, οι πνευματικοί ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, αφού, ως τεχνοκράτες, είναι οι μόνοι που έχουν τη δικαιοδοσία να διαχειριστούν τη διοίκηση και τον πλούτο μιας επιχείρησης ή ενός ομίλου επιχειρήσεων.
    Έτσι ο καπιταλισμός δημιούργησε το «όνειρο» σε αυτούς που παλιότερα είχαν «μόνο τις αλυσίδες τους να χάσουν», να τις σπάσουν, να ανέλθουν κοινωνικά, πνιγμένοι στα δάνεια, ή να γίνουν τα νέα αφεντικά και να τις φορέσουν στους υφισταμένους τους.
    Τέλος το κράτος παίζει έναν από τους βασικότερους ρόλους στην καπιταλιστική μηχανή, είτε ως εργοδότης και ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής, είτε ως ρυθμιστής της επιχειρηματικής δραστηριότητας και των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των δυο αντικρουόμενων τάξεων. Επίσης, αποτελεί έναν από τους βασικότερους πελάτες των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Με όποιο προσωπείο και αν εμφανίζεται -κοινοβουλευτική δημοκρατία ή δικτατορία- διασφαλίζει πάντα την επιβίωση και την θωράκιση του καπιταλιστικού συστήματος. Είτε εξισορροπώντας τις ταξικές αντιθέσεις με παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη, είτε καταστέλλοντάς την βίαια, όταν αυτή εξεγερθεί.
    Τι γίνεται όμως όταν τα κέρδη των καπιταλιστών μειώνονται; Όταν τα εμπορεύματα συσσωρεύονται, επειδή πολύ απλά οι καταναλωτές δεν μπορούν να τα αγοράσουν; Αυτή είναι η κρίση του καπιταλισμού. Αυτή που βιώνουμε σήμερα, που δεν είναι η πρώτη, ούτε είναι ελληνικό φαινόμενο. Είναι απόρροια ενός πολύπλοκου και παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Που θα κάνει τα πάντα, όπως και στο παρελθόν, για να επιβιώσει. Ήδη βιώνουμε την ανακατανομή του εργατικού δυναμικού, με ένα παγκόσμιο κύμα μετανάστευσης, από τις πιο φτωχές στις πιο πλούσιες χώρες, το οποίο προκαλεί μείωση του εργατικού δυναμικού στις πρώτες και προσφέρει φτηνά εργατικά χέρια στις δεύτερες. Αν αυτή η κρίση επεκταθεί και οδηγήσει το σύστημα στο έσχατο σημείο του, δεν θα διστάσουν να δημιουργήσουν νέα απολυταρχικά καθεστώτα, για να ελέγξουν την κοινωνική έκρηξη, ή να ωθήσουν την κατάσταση σε έναν πόλεμο, με σκοπό την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας, την ανακατανομή του πλούτου ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες, την καταστροφή των συσσωρευμένων εμπορευμάτων και την μείωση του εργατικού δυναμικού, ρίχνοντας στο πεδίο της μάχης τους προλετάριους.
    Η ιστορία έδειξε πολλές φορές αυτό το πρόσωπο του καπιταλισμού. Και είναι υπόθεση της εργατικής τάξης να μην επαναληφθεί η βαρβαρότητα των καπιταλιστών, στην προσπάθεια τους να κρατήσουν το παράλογο και απάνθρωπο οικοδόμημά τους ζωντανό.

    Ενάντια στον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό

    Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, η επιλογή των πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών να χειραγωγήσουν τους εργαζόμενους γίνεται ακόμα πιο προφανής. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα ο επίσημος συνδικαλισμός έχει καταστεί απολύτως κρατικός και εξαντλεί τη δραστηριότητα του στην καταστολή κάθε απόπειρας ανεξάρτητης εργατικής παρέμβασης και στην προμήθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων με υπουργούς εργασίας και κυβερνητικούς εκπροσώπους. Το να περιμένει κανείς από σχηματισμούς τύπου ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΠΑΜΕ ή γενικότερα από μηχανισμούς ανάθεσης να εκφράσουν την κοινωνική δυναμική είναι σαν να ζητάει από το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Όσο για τα πολιτικά κόμματα (της αριστεράς ή της δεξιάς), φορείς που ούτε καν διακηρυκτικά δεν κρύβουν την πρόθεσή τους να χρησιμοποιήσουν τους εργαζομένους ως μοχλό για τη διεκδίκηση της εξουσίας, είναι καταφανές ότι μόνο στην αναπαραγωγή της κοινωνικής ιεραρχίας και της κρατικής εξουσίας μπορούν να συνεισφέρουν.

    Προσαρμόζοντας τις ιδέες του ελευθεριακού συνδικαλισμού στη σημερινή πραγματικότητα.

    Οι βασικοί στόχοι της ΕΣΕ είναι οι εξής:

    • Προώθηση της άμεσης δράσης και της αυτοοργάνωσης μέσα στους χώρους δουλειάς. Διεκδικούμε να καταστούν οι γενικές συνελεύσεις το μοναδικό κέντρο λήψης αποφάσεων των εργαζομένων. Δεν δεχόμαστε καμία συνδικαλιστική ή πολιτική διαμεσολάβηση. Οι γενικές συνελεύσεις εκλέγουν τους ανακλητούς εκπροσώπους τους, οι οποίοι δεσμεύονται απόλυτα από αυτές και προωθούν το συντονισμό από τη βάση της τάξης σε επίπεδο: κλαδικό και διακλαδικό, τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές.

    • Όξυνση της αντιπαράθεσης με την εργοδοσία, το κεφάλαιο και το κράτος. Στη μίζερη λογική του υποταγμένου και κομματικού συνδικαλισμού και της ηττοπάθειας του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού αντιπαραθέτουμε επιθετικές εργατικές διεκδικήσεις και μέσα πάλης, όπως οι πραγματικές γενικές απεργίες που αντικειμενικά παραλύουν την παραγωγή και όχι μονοήμερες απεργίες που λειτουργούν ως εκτονωτικές πιστολιές στον αέρα. Η απεργία διαρκείας με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να αμφισβητήσει το σύνολο των επιλογών του συστήματος και τείνει στη γενική αποδόμησή του.

    • Υπέρβαση των σημερινών γραφειοκρατικών δομών. Προσπαθούμε να μεταφέρουμε το βάρος της εργατικής δράσης έξω από τα θεσμικά πλαίσια, μέσα από ανεξάρτητες εργατικές και απεργιακές επιτροπές που λειτουργούν σε «οριζόντια» βάση, δηλαδή χωρίς ιεραρχία, και προωθούν την ταξική σύγκρουση μέσα και έξω από τα υπάρχοντα σωματεία.

    • Συγκρότηση νέων ανεξάρτητων σωματείων και ομοσπονδιοποίησή τους. Παλεύουμε για τη δημιουργία νέων ανεξάρτητων από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ πρωτοβάθμιων σωματείων στους χώρους δουλειάς όπου δεν υπάρχουν τέτοια ή εκεί όπου υπάρχει η δυνατότητα ρήξης με τα υπάρχοντα. Στοχεύουμε στην επίπεδη – αντιιεραρχική οργάνωσή τους και στο συντονισμό μεταξύ τους, στην προοπτική δημιουργίας μιας πραγματικά ταξικής εργατικής συνομοσπονδίας.

    • Προώθηση της άμεσης δράσης και της αυτοοργάνωσης μέσα στους χώρους όπου σπουδάζει η νεολαία, καθώς και στις γειτονιές. Με τις γενικές συνελεύσεις ως το μοναδικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν περιορίζεται μέσα στους τέσσερις τοίχους των επιχειρήσεων. Ο αναρχοσυνδικαλισμός μπορεί και πρέπει να αναπτύσσεται παντού, καλύπτοντας το σύνολο των εργατικών αναγκών (ποιότητα ζωής, κοινωνικός μισθός, πολιτισμός κλπ).

    • Αυτοοργάνωση των εργαζομένων στην προοπτική της γενικής επαναστατικής απεργίας. Πιστεύουμε ότι η αυτοοργάνωση των εργαζομένων πρέπει να στοχεύει σε μια γενική επαναστατική απεργία, η οποία θα εκθέσει το σύνολο των αναγκών και των απαιτήσεών μας και θα οδηγήσει το παραγωγικό μοντέλο που το κεφάλαιο και το κράτος εφαρμόζουν σε οριστική κατάρρευση.

    • Οργάνωση της εργατικής τάξης πέρα από σύνορα. Γι’ αυτό το λόγο συνεργαζόμαστε με μαχητικές συνδικαλιστικές οργανώσεις του εξωτερικού, με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και πρακτικών (εμπειριών) και την από κοινού δράση για ζητήματα που αφορούν το εργατικό κίνημα.

    Όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού

    Η σημερινή παγκόσμια οικονομική και πολιτική κρίση και η μαζική δυσαρέσκεια φέρνει ξανά στο προσκήνιο την επαναστατική προοπτική για μια άλλη κοινωνία. Για μας η επανάσταση δεν θα προκύψει ως ιστορική νομοτέλεια, ως ακραία εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά ως συνειδητή επιλογή της εργατικής τάξης. Προσπαθώντας να συμβάλλουμε στη διαδρομή προς αυτή την επιλογή, δίνουμε έμφαση σε πρακτικές που προωθούν την αλληλεγγύη και την ισότητα και σε μεθόδους που οδηγούν στη χειραφέτηση και στην αυτο-μόρφωση των εργαζομένων.

    Έχοντας από πριν θεμελιώσει δομές που να βασίζονται στις ελευθεριακές αξίες, θα είμαστε σε θέση να αποβάλουμε τις παραγωγικές σχέσεις αυτού του συστήματος και να οργανώσουμε τις ζωές μας με ένα μοντέλο πιο ανθρώπινο, το οποίο θα έχουμε ήδη δει ότι λειτουργεί σε μικρο-δομές και στην ομοσπονδιοποίηση τους (δικές μας εναλλακτικές προς το καπιταλιστικό σύστημα δομές όπως αυτοδιαχειριζόμενα ιατρεία, σχολεία, συνεργατικές επιχειρήσεις, αυτοοργανωμένες αγροτικές κοινότητες κ.ά.).

    Οι κοινωνίες που οδηγούνται στην εξαθλίωση, έχουν την τάση να εξεγείρονται. Παρόλα αυτά οι κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις δεν οδηγούν με μηχανικό τρόπο σε μία κοινωνική επανάσταση, τέτοια που να οδηγεί στην χειραφέτηση. Είναι απαραίτητη η διάδοση των ελευθεριακών ιδεών ώστε ο κοινωνικός ξεσηκωμός να εκβάλει στο επαναστατικό όνειρο και όχι σ’ έναν ολοκληρωτικό εφιάλτη. Είναι απαραίτητη σήμερα η δημιουργία ενός οργανωμένου ταξικού κινήματος, με επαναστατική προοπτική, που να αντιπροτείνει μια άλλη κοινωνική και οικονομική οργάνωση.

    Πώς όμως θα μπορούσε να οργανωθεί μια κοινωνία μέσω του αναρχοσυνδικαλισμού;

    Ο αναρχοσυνδικαλισμός προτείνει ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης του διεκδικητικού κινήματος της εργατικής τάξης σήμερα. Ταυτόχρονα αγωνίζεται για την κοινωνική ανατροπή και έχει να προτείνει ένα μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας. Για μας οι άνθρωποι που παράγουν τον πλούτο για την αυτοσυντήρηση της κοινωνίας είναι οι μόνοι αρμόδιοι να τον διαχειριστούν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με την ομοσπονδοποίηση των τοπικών τους ενώσεων παίρνουν την παραγωγή στα χέρια τους και διαχειρίζονται τα πάντα….

    Ο αναρχοσυνδικαλισμός (ως κομμάτι της παράδοσης του ελευθεριακού και αντιεξουσιαστικού κινήματος) είναι αναγκαίο να προβάλλει μια επαναστατική ηθική, ως αντίλογο στην ηθική ασυδοσία του καπιταλισμού. Και την ηθική αυτή θα την προβάλλει μόνο με την ποιότητα της παρουσίας του στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Πιστεύουμε πως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την προβολή αυτή είναι η πράξη της αυτοοργανωσης και της αυτοδιαχείρισης στο σήμερα. Από το να χτίσουμε τα συνδικάτα ως «καθρέφτη» της κοινωνίας που οραματιζόμαστε, ελευθεριακά, μαχητικά και επαναστατικά, μέχρι την οικοδόμηση παραγωγικών μονάδων με τους δικούς μας όρους, χωρίς υπεραξία, κέρδος και εκμετάλλευση. Μέχρι την κολεκτιβοποίηση όλης της οικονομικής ζωής.

    ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2011

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 17 Οκτώβριος 2012 12:43
 
26.9.12 PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Τρίτη, 25 Σεπτέμβριος 2012 15:17

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς τις συνθήκες μέσα στις οποίες επιβιώνουμε σήμερα. Εξαθλίωση, εκμετάλλευση, μιζέρια είναι μόνο μερικές λέξεις που μας φέρνουν στο νου εικόνες από την καθημερινότητα. Έχουν περάσει δυόμιση χρόνια μετά από τα πρώτα μέτρα και είναι εμφανές πλέον ότι η οικονομική ευημερία δεν θα επανέλθει απλά μέσα από μια ομαλότητα όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Το κεφάλαιο διανύει κρίση και η μόνη διέξοδός του προς την επιβίωση είναι η ίδια η υποβάθμιση των ζωών μας.

Η υποβάθμιση αυτή επιχειρείται κυρίως μέσα από τα εργασιακά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα. Οι κλαδικές συμβάσεις αποτελούν παρελθόν, ο βασικός μισθός δεν επαρκεί ούτε για τα είδη πρώτης ανάγκης, ενώ την ίδια ώρα τα αφεντικά κυριολεκτικά κάνουν πάρτι στις πλάτες των εργαζομένων εκμεταλλευόμενοι το ευνοϊκό, προς αυτούς, νομικό πλαίσιο, καθώς πλέον πιο εύκολα από ποτέ, μπορούν να προσλαμβάνουν φτηνό εργατικό δυναμικό και να μειώνουν τις παλαιότερες αποδοχές κατά βούληση. Μέσα σε όλα αυτά η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» προαναγγέλλει (τι έκπληξη!) νέα μέτρα λιτότητας για τη σωτηρία της χώρας, τα οποία προφανώς δεν πρόκειται να είναι και τα τελευταία.

Με τη σειρά τους οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ προκηρύσσουν γενική απεργία στις 26/9 πάνω στη λογική να εκτονώσουν την οργή του κόσμου με σπασμωδικές κινήσεις, βγαίνοντας ταυτόχρονα από την «υποχρέωση» να καλέσουν σε μια δράση, την ίδια στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Είναι φανερό πως με τις προσχεδιασμένες απεργίες-πυροτεχνήματα των ξεπουλημένων γραφειοκρατών δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, και είναι επιτακτική η ανάγκη όσο ποτέ να πάρουμε οι ίδιοι την κατάσταση στα χέρια μας.

Απέναντι σε αυτήν την οργή και στους αγώνες των από τα κάτω, το κράτος οπλίζεται διαρκώς, με όποιο μέσο διαθέτει. Η εκκένωση της κατάληψης Δέλτα αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπου την Τετάρτη 12/9 οι μπάτσοι εισέβαλαν με κωμικό τρόπο στον χώρο, ποινικοποιώντας έτσι την ανάγκη για στέγαση των ατόμων που διέμεναν εκεί. Παρόμοιο «σόου» εξελίχθηκε στη διαδήλωση της ΔΕΘ, όπου πριν και κατά τη διάρκεια της πορείας επικράτησε μια, συνηθισμένη πλέον, τρομοκρατία, με προληπτικές προσαγωγές, συλλήψεις, παρακολουθήσεις και πολύ ξύλο απέναντι σε όσους αποφάσισαν να βγάλουν το δίκιο τους στο δρόμο. Τέλος από το οπλοστάσιο του κράτους δεν θα μπορούσε να λείπει το μακρύ χέρι του συστήματος, ο φασισμός. Διαμέσου των νεοναζί της χρυσής αυγής τα αφεντικά επιδιώκουν να διχάσουν την εργατική τάξη χωρίζοντας τους εργαζόμενους σε ντόπιους και ξένους ενώ ταυτόχρονα κατηγορούν τους μετανάστες ως υπαίτιους της κρίσης. Οι επιθέσεις τους και οι αυθαιρεσίες εναντίον των αδυνάτων είναι καθημερινό φαινόμενο: αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες, αγροτικές εποχιακές δουλειές με τα ίδια εθνικά χαρακτηριστικά, όπου προφανώς δεν τίθεται κανένα ζήτημα για τις εκεί συνθήκες εργασίας, τάγματα ασφαλείας που πραγματοποιούν πογκρόμ σε μικροπωλητές με την κάλυψη των μπάτσων και την υποστήριξη μικροαφεντικών (πχ συνδικάτο μικροπωλητών) αποτελούν μόνο μερικά καθημερινά, και νομιμοποιημένα πλέον στη συνείδηση του κόσμου, παραδείγματα. Είναι προφανές ότι διανύουμε μια εποχή όπου είτε θα δημιουργήσουμε συλλογικές αντιστάσεις ή θα μοιραστούμε ατομικά την ήττα.

Είναι τώρα η ώρα να πολεμήσουμε με κάθε μέσο. Είναι τώρα η ώρα να κάνουμε τις απεργίες δικό μας κεκτημένο, να τις μετατρέψουμε σε απεργίες διαρκείας, να μπλοκάρουμε τόσο την παραγωγή όσο και την κατανάλωση. Να φτιάξουμε σωματεία βάσης, μακριά από πάτρωνες και καθοδηγητές, να δημιουργήσουμε δομές αλληλεγγύης στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στις σχολές. Στις μάχες που δίνουμε, και που πρέπει να δώσουμε, δεν γίνεται να περιμένουμε τίποτα από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, από τον κομματικό οργανισμό ΠΑΜΕ, ή από όσους θέλουν να χειραγωγήσουν το εργατικό κίνημα, όποια προβιά και αν φοράνε. Χορτάσαμε από λόγια και από εξαθλίωση. Δεν είναι ώρα για να κάνουμε και άλλη υπομονή. Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Να μην ενδώσουμε στην τρομοκρατία τους. Να μην σκύψουμε το κεφάλι μπροστά στην υποβάθμιση των κεκτημένων μας. Να μη λυγίσουμε μπροστά στα αφεντικά.

Έχουμε το δίκιο και το ξέρουμε. Εμπρός για την γενική επαναστατική απεργία!

 
Κείμενο αλληλεγγύης ΕΣΕ για την κατάληψη ΔΕΛΤΑ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Παρασκευή, 21 Σεπτέμβριος 2012 08:14

Λίγες μέρες πριν την έναρξη της ΔΕΘ. Το κέντρο της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, γεμίζει με ασπροκόκκινες κορδέλες της αστυνομίας, τα περιπολικά, οι ΔΙΑΣ, οι ΔΕΛΤΑ και οι ΖΗΤΑ είναι στη γύρα 24/7 και ξεκινάει το πάρτυ επίδειξης εξουσίας και δύναμης στην αστυνομοκρατούμενη πόλη μας, για να νοιώσουμε στο πετσί μας την ασφάλεια! Από τους συνεχείς, εξονυχιστικούς, εξευτελιστικούς, αλλά κατά τ’ άλλα «απλούς» έλεγχους ρουτίνας σε πεζούς και οδηγούς, που μπορεί να κινούν την οποιαδήποτε παραμικρή υποψία μη έχοντας τη βαρετή και καθησυχαστική εμφάνιση ενός ευυπόληπτου πολίτη, μέχρι επιχειρήσεις «σκούπα» με συλλήψεις μεταναστών στα πλαίσια του «Ξένιου Ζευς» και κυνηγητό και ξυλοδαρμό κόσμου μες τη νύχτα, ενώ απλά αράζει σ’ έναν πεζόδρομο.

Το πάρτυ φτάνει την ημέρα της έναρξης της έκθεσης σε μεμονωμένο ανθρωποκυνηγητό, ξύλο και συλλήψεις και λίγες μέρες μετά, στην εκκένωση ενός κατειλημμένου κτηρίου στην πόλη, το οποίο πέρα από κοινωνικός χώρος, ήταν πρωτίστως το σπίτι και η στέγη κάποιων συντρόφων, η οποία τώρα φυλάσσεται επίσης 24/7 από δύο διμοιρίες και δυο κλούβες. Γιατί; Μα τι λέμε τώρα.. είναι κι αυτό κομμάτι της «Προστασίας του Πολίτη» από αυτούς που έχουν επιλέξει τον «ανορθόδοξο τρόπο ζωής», στον οποίο νοιώθουν αλληλέγγυοι με άλλους που τους έχουν πετάξει έξω από το σπίτι τους. Το κράτος και η αστυνομία τους θεωρεί τόσο επικίνδυνους, έτσι ώστε να αναγκάζεται να κόψει την πόλη για 3 ώρες στα δύο, διακόπτοντας τη συγκοινωνία και παγιδεύοντάς τους στο κέντρο της, μαζί βέβαια με όλο τον κόσμο, ο οποίος αποκλείστηκε από το σπίτι του μετά τη δουλειά το βράδυ. «Γίνονται επεισόδια στο κέντρο», βάλανε τους οδηγούς του ΟΑΣΘ να λένε.. Καρφίτσα δεν έπεφτε..

Και το ίδιο βράδυ, ένας πυροβολισμός και μια μαχαιριά λίγα μέτρα από το Τούρκικο Προξενείο και οι μπάτσοι άφαντοι. Ο εκφοβισμός και ο εκφασισμός καλά κρατούν. Χέρι- χέρι και με τη Δικαιοσύνη που αποδίδει κατηγορίες, ρίχνει καταδίκες και γεννά πλαστά χαρτιά αλλοδαπών από το μηδέν.

Η αναμενόμενη προσπάθεια του κράτους και της αστυνομίας να εκφοβίζει και να καταστέλλει όποιον σηκώνει κεφάλι σε περιόδους σαν την σημερινή δε μας εκπλήσσει. Όσο περνάει ο καιρός και με πρόσχημα την κρίση, βαθαίνει η ψαλίδα ανάμεσα σε καταπιεζόμενους και καταπιεστές και έχει έρθει η ώρα για την σκληρή πλέον και χωρίς κάλυψη, εφαρμογή ενός σχεδίου που ξεκίνησε χρόνια πριν και βαθμιαία εντείνεται. Η στοχοποίηση αρχικά των μεταναστών, το ’90 οι Αλβανοί και σήμερα οι Αφγανοί και Πακιστανοί, και το στοίβαγμα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, δίνει τη σκυτάλη στις οροθετικές γυναίκες και τους μετανάστες ως υγειονομικές βόμβες. Αυτήν τη φορά σειρά έχουν πολιτικά και κοινωνικά εγχειρήματα, τα οποία πλαισιώνονται από ανθρώπους που έρχονται σε καθημερινή ρήξη με την ταξική ειρήνη, την περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων, την βαρβαρότητα που ζούνε και την ωμή αστυνομική βία.

Στοχοποιούνται άνθρωποι που έχουν επιλέξει να μην υποκύψουν στους εμπόρους των αναγκών τους, που καταλαμβάνουν άδεια σπίτια για να καλύψουν τις ανάγκες στέγασής τους και δεν πληρώνουν χαράτσια, άνθρωποι που οργανώνουν τις αρνήσεις τους, τις συλλογικοποιούν και χτίζουν κοινωνικά κέντρα. Καταλήψεις και στέκια που αποτελούν ανάχωμα ενάντια στον καπιταλισμό και καταφύγιο για την τάξη των καταπιεσμένων. Το σημαντικότερο που πρέπει να αναδειχθεί στην προκείμενη περίπτωση της Θεσσαλονίκης, είναι ότι ποινικοποιούνται συνολικά οι σχέσεις που χτίζονται μέσα σ’ αυτούς τους χώρους, οι αντι-ιεραρχικές δομές και οι αδιαμεσολάβητοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες που γεννιούνται σ’ αυτούς.. Χαρακτηριστικό παράδειγμα γι’ αυτό αποτέλεσε και η σύλληψη 25 ατόμων εν μια νυκτί στις αρχές του καλοκαιριού, από αυτό που αποκαλείται αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος.

Θα υπερασπιστούμε τις ιδέες και τις πρακτικές μας, τους χώρους και τις σχέσεις τις οποίες χτίζουμε. Θα υπερασπιστούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Τασσόμαστε αλληλέγγυοι με την κατάληψη ΔΕΛΤΑ και τους ανθρώπους που την πλαισιώνουν, καθώς και με όλα τα ανάλογα εγχειρήματα ανά την Ελλάδα, που δέχονται τέτοιου τύπου επιθέσεις και στηρίζουμε τις εκδηλώσεις και δράσεις αλληλεγγύης προς αυτά.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΔΕΛΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 21 Σεπτέμβριος 2012 08:19
 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο123ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 2 από 3