Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 16-10-2018 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
0 day 10 hours 58 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Οκτώβριος 2018  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
22232425262728
293031    

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ε.Σ.Ε. ΓΙΑ Βlé PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Πέμπτη, 05 Απρίλιος 2012 08:45

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ε.Σ.Ε. ΓΙΑ Βlé

 

«Είμαστε και μεις όπως ολοι …..είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε». Με προϋπόθεση αυτό τον εκβιασμό όλοι οι εργαζόμενοι βιώνουμε τις χειρότερες συνθήκες στα πλαίσια της μισθωτής σκλαβιάς. Είναι η εποχή που τα αφεντικά κάνουν πάρτυ και έχουν ξεσαλώσει. Πληρώνουν όσα θέλουν, όποτε και αν θέλουν, για όποτε και όσο μας χρειάζονται.

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά, καμία ειρήνη με τα αφεντικά!

Πλέον φαντάζει απόκοσμο να μιλάει κανείς για εργατικά δικαιώματα και αγώνα για βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Πολλοί εργαζόμενοι έχουν επιδοθεί σε έναν κανιβαλισμό μεταξύ τους, προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια του αφεντικού, να δείξουν ότι είναι καλύτεροι, προσδοκώντας την εξασφάλιση και εν συνεχεία μια βελτίωση της θέσης τους. Πολλοί από μας έχουν μείνει άνεργοι και η συνθήκη αυτή επηρεάζει τόσο τη δική μας ψυχολογία και διάθεση για αγώνα, όσο και τις συνθήκες εργασίας όσων ακόμα δουλεύουν. Η χαρακτηριστική φράση των αφεντικών είναι «αν θες….., αλλιώς ο κόσμος έξω παρακαλάει». Με αυτή την απειλή περνάνε ό,τι θέλουν.

Τρομοκρατία είναι να ψάχνεις για δουλειά ,

να ζεις με τρεις και εξήντα, να ζεις χωρίς χαρτιά!

Όλοι οι εργαζόμενοι και άνεργοι βιώνουμε αυτές τις απειλές και δεν έχουμε τίποτα κοινό με τα αφεντικά μας. Κανένα κοινό συμφέρον! Αυτοί μας θέλουν συνέταιρους μόνο όταν πρόκειται για τη χασούρα τους. Μας υποχρεώνουν να παίρνουμε μέρος και μεις στο κάθε «επιχειρηματικό τους ρίσκο».

Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης blé ζούνε από τον περασμένο Μάιο σε ένα καθεστώς ομηρίας από το αφεντικό τους, όντας απλήρωτοι ή με απολαβές χαρτζιλίκι. Τα ελαστικά ωράρια, η εργασία εκ περιτροπής, τα μηδαμινά ρεπό καθώς και οι απλήρωτες υπερωρίες και νυχτερινά αποτελούν πλέον δεδομένο κομμάτι στις καθημερινές εργασιακές τους συνθήκες. Όσοι σήκωσαν κεφάλι ζητώντας εξηγήσεις, απολύθηκαν άμεσα και χωρίς αποζημίωση. Για τους υπόλοιπους ήρθαν ιδιωτικά συμφωνητικά για να μειώσουν το μισθό τους στο 50%, καθώς και συναλλαγματικές για τα δεδουλευμένα με ημερομηνία αποπληρωμής το τέλος του 2012 (άραγε πόσες φορές μπήκαν στο άρθρο 99 ή πτώχευσαν επιχειρήσεις πριν την αποπληρωμή; ). Συγχρόνως η εργοδοσία απάντησε στον κινηματικό αγώνα των απλήρωτων με κείμενο των «πραγματικών εργαζομένων», στο οποίο υποστηρίζεται πως όλα βαίνουν καλώς στην επιχείρηση και οι εργαζόμενοι είναι ευχαριστημένοι (άραγε και σε άλλες περιπτώσεις , όπως π.χ. Ιανός δεν συνέβη το ίδιο;) Είναι προφανής η τακτική του αφεντικού να χωρίσει σε στρατόπεδα τους υπαλλήλους του, λέγοντας πως οι απολυμένοι και οι συνάδελφοί τους σε επίσχεση εργασίας φταίνε που οι υπόλοιποι είναι απλήρωτοι, πόσο μάλλον με τη δυσφήμιση που προκαλούνε λίγες μέρες πριν το Πάσχα, με αποτέλεσμα να πέφτει ο τζίρος των καταστημάτων.

Η απάντηση των απλήρωτων είναι :

« Η εργοδοτική τρομοκρατία αφορά όλους,

εχτές εκείνον… σήμερα εμένα… αύριο εσένα.

Το πιο ισχυρό όπλο για τον εργαζόμενο είναι η φωνή του

Ζητάμε τη συμμέτοχη όλων όσων ακούσουν τη φωνή μας

Κοινός αγώνας για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.».

Για μας κάθε εργατικός αγώνας αποτελεί αφορμή για να πάμε όλοι ένα βήμα πιο μπροστά, να χτίσουμε σχέσεις ως εργαζόμενοι μεταξύ μας, λειτουργώντας αμεσοδημοκρατικά και χωρίς κηδεμονίες, με στόχο να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Κόντρα στην γενική μιζέρια και απάθεια και στην κυρίαρχη άποψη ότι όλα έχουν τελειώσει, οραματιζόμαστε μια κοινωνία ελεύθερη όπου οι εργαζόμενοι θα δουλεύουμε μόνοι μας τα εργοστάσια, τα χωράφια, τις μεταφορές, τα νοσοκομεία, τα σχολειά, χωρίς αφεντικά, μεσάζοντες, μανατζαρέους, τραπεζίτες, διευθυντάδες και θα παράγουμε αγαθά για τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι άχρηστα προϊόντα  για την φούσκα της κατανάλωσης στην οποία ζούσαμε.

Και αν βάζουν τα δυνατά τους για να μας πείσουν ότι οι συλλογικές αντιστάσεις είναι μάταιες και ότι η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο να κοιτάει ο καθένας την προσωπική του επιβίωση, πιστεύουμε ότι οι εργαζόμενοι όλοι μαζί έχουμε τεράστια δύναμη. Και αν τη δύναμή μας δεν τη σέβονται, ας τους κάνουμε να τη φοβούνται.

Όσο για το δικό μας φόβο, αυτόν θα τον νικήσουμε όλοι και όλες μαζί με τη συλλογική δράση και την αλληλεγγύη, έτσι ώστε κανένα αφεντικό δε θα τολμήσει να χρωστάει και να απολύσει ξανά εργαζόμενο ή εργαζόμενη που διεκδικεί.

Τα αφεντικά ποτέ δεν ήταν κομπλέ,

Αλληλεγγύη και σεβασμός στους απλήρωτους του blé

Ο νόμος δικός τους ο δρόμος δικός μας

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 21 Μάιος 2012 10:47