Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 28-11-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
5 days 14 hours 13 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Νοέμβριος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
  
27282930   

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Φοιτητική εξέγερση στο Μεξικό το 1968. PDF Εκτύπωση E-mail
ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΑΓΩΝΑ

Φοιτητική εξέγερση και ολυμπιακή καταστολή στο Μεξικό το 1968.

 

Έχουν συμπληρωθεί 40 χρόνια από την φοιτητική εξέγερση που συγκλόνισε την πόλη του Μεξικού το 1968. Έκανε μέχρι και τις κυβερνήσεις των μεγάλων κρατών να ανησυχήσουν, τις πολυεθνικές εταιρίες να δυσφορήσουν και την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να απαιτήσει την επικράτηση της ταξικής ειρήνης στο Μεξικό. Όλοι πίεζαν για άμεση λύση με κάθε μέσο, με κάθε θυσία, με κάθε κόστος. Οι 19οι ολυμπιακοί αγώνες του Μεξικού θα ξεκινούσαν ένα μήνα μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης και οι διάφοροι ισχυροί Array Array φοβόντουσαν για την πιθανές απώλειες στην εξουσία και στα κέρδη τους. Παρείχαν συγχρόνως κάθε δυνατή βοήθεια προς την εξομάλυνση της κατάστασης. Ενώ τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη προσπαθούσαν να ελέγξουν την κατάσταση οι υποτιθέμενοι πολιτικοί τους αντίπαλοι κρατούσαν ουδέτερη στάση απέναντι στους εξεγερμένους φοιτητές και τον στρατό καταστολής που ήταν έτοιμος να δολοφονήσει. Η Σοβιετική Ένωση επέλεξε την σιωπή όχι μόνο κατά την διάρκεια της εξέγερσης αλλά και κατά την τελική της καταστολή με τους εκατοντάδες νεκρούς διαδηλωτές. Ακόμα και στο χρονικό διάστημα της τέλεσης των ολυμπιακών αγώνων η έναρξη των οποίων έγινε δέκα ημέρες μετά την μαζική σφαγή των φοιτητών στην ίδια πόλη οι σοσιαλιστικές χώρες δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν έθεσαν κανένα ζήτημα ακύρωσης των αγώνων και συμμετείχαν στο εμπορικό πανηγύρι με κάθε επισημότητα. Η μόνη κίνηση αντίστασης μέσα στους ολυμπιακούς αγώνες ήταν η διαμαρτυρία των αμερικάνων Τόνι Σμιθ και Τζον Κάρλος, νικητών στα 200μ, οι οποίοι πάνω στο βάθρο των ολυμπιονικών, αρνήθηκαν να χαιρετίσουν και να σταθούν προσοχή μπροστά στην αμερικάνικη σημαία. Με το κεφάλι σκυμμένο και την γροθιά τους όρθια και σφιγμένη, σύμβολο διαμαρτυρίας της επαναστατικής οργάνωσης των μαύρων πανθήρων, καταγγείλανε τις διώξεις των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πράξη τους ήταν η μόνη ελπίδα που έβγαινε μέσα από αυτούς τους αγώνες και τιμωρήθηκαν για αυτό με ισόβιο αποκλεισμό από κάθε άλλη διοργάνωση.   

 

 

Μέχρι να φτάσουμε εκεί, είναι σημαντικό να δούμε όλο το σκηνικό των γεγονότων από την αρχή. Στα τέλη του Ιούλη γίνονται συγκρούσεις αντιφασιστών και φασιστών, με την αστυνομία να παίρνει το μέρος των φασιστών και να δέρνει τους πρώτους. Την επόμενη μέρα γίνεται η πρώτη πορεία διαμαρτυρίας χιλιάδων ατόμων ενάντια στην αστυνομική βία. Η επέμβαση της αστυνομίας θα έχει ως αποτέλεσμα 7 νεκρούς διαδηλωτές 500 συλληφθέντες και συνεχόμενες οδομαχίες που θα κρατήσουν 4 μέρες. Οι φοιτητές οχυρώνονται στα πανεπιστήμια και καταλαμβάνουν σχολές ώστε να αμυνθούν. Ο στρατός επεμβαίνει στις Array Array 30 Ιουλίου για να διαλύσει τις καταλήψεις με κάθε μέσο. Χρησιμοποιεί αλεξιπτωτιστές και βαρέα όπλα, καταστρέφει ότι βρίσκει, σκοτώνει ένα καταληψία και συλλαμβάνει πάνω από 1.000. Την επόμενη μέρα 30 χιλιάδες φοιτητές συγκεντρώνονται για να διαμαρτυρηθούν για την νέα καταστολή και την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. Στις συγκρούσεις που ακολουθούν η αστυνομία σκοτώνει άλλα 2 άτομα. Την 1η Αυγούστου μια ειρηνική πορεία 100 χιλιάδων ατόμων διασχίζει όλη την πόλη απολαμβάνοντας την λαϊκή υποστήριξη. Πέντε ημέρες μετά μια ακόμα ειρηνική πορεία φτάνει σε αριθμό τα 150 χιλιάδες άτομα. Η αστυνομία διστάζει να επέμβει, ο κόσμος αρχίζει και συνειδητοποιείται πολιτικά από την συνεχή κρατική καταστολή και συμμετέχει μαζικά σε ψηφίσματα ενώ δημιουργεί και μια σειρά αιτημάτων απέναντι στην κυβέρνηση με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες για την ζύμωση της εξέγερσης έχουν ήδη δημιουργηθεί. Οι φοιτητές συγκροτούν το Εθνικό Απεργιακό Συμβούλιο (CNH) και στις 13 Αυγούστου 200 χιλιάδες διαδηλωτές καταλαμβάνουν την κεντρική πλατεία της πόλης (Zocalo) ζητώντας και την απελευθέρωση των φυλακισμένων επί δεκαετία συνδικαλιστών σιδηροδρομικών. Το καθεστώς εφευρίσκει τον διάλογο με τους φοιτητές και βάζει φιλοκυβερνητικά συνδικάτα να συκοφαντήσουν το διογκούμενο κοινωνικό κίνημα. Δεν πετυχαίνουν τίποτα και στις 27 Αυγούστου 300 χιλιάδες διαδηλωτές φτάνουν στην πλατεία Zocalo και αφού πρώτα κατεβάσουν την μεξικάνικη σημαία υψώνουν στο ιστό του προεδρικού μεγάρου την μαυροκόκκινη σημαία. Ακόμα και οι κυβερνητικοί υπάλληλοι που την επόμενη μέρα με το ζόρι καλούνται να την κατεβάσουν μετατρέπουν την αρχική τους απροθυμία σε αντικαθεστωτική διαδήλωση και καταστέλλονται και αυτοί από τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Η εξέγερση έχει ξεκινήσει και παρασέρνει όλη την πόλη του Μεξικού. Οι λόγοι που οδηγούν σε αυτή είναι η βίαιη καταστολή των αντιστάσεων στη χώρα τα προηγούμενα χρόνια και η επίδειξη από το κράτος του Μεξικού μιας πρωτόγνωρης αυταρχικότητας. Η χώρα μετράει ήδη, πολλά χρόνια μονοκομματικής διακυβέρνησης επονομαζόμενης ως επαναστατικής που αντιμετωπίζει όποιον διαφωνεί με έναν και μόνο τρόπο. Ωμή καταστολή χωρίς τον υπολογισμό οποιουδήποτε κόστους. Η κυβέρνηση με την γέννηση της εξέγερσης βάζει σε εφαρμογή άλλο ένα στρατιωτικό σχέδιο καταστολής. Ξυλοκοπεί τους διαδηλωτές, συλλαμβάνει τους οργανωτές τρομοκρατεί όλους τους υπόλοιπους φοιτητές. Η όλη επιχείρηση καταστολής εκτελέστηκε από μυστικά τμήματα της αστυνομίας και του στρατού καθώς και παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ο συντονισμός μεταξύ τους δεν ήταν απαραίτητος λόγω της ανάγκης για την τήρηση της μυστικότητας τέτοιων ενεργειών ιδιαίτερα όταν πρόκειται για προβοκάτσιες. Οι διαδηλώσεις πολιτών και φοιτητών καθώς και η καταστολή τους συνεχίζονται με εκατοντάδες συλλήψεις καθημερινά.   

Array πλατεία Τλατελόλκο Μετά από συγκρούσεις των φοιτητών με τις στρατιωτικές δυνάμεις στις 23 Σεπτέμβρη οι πολυάριθμοι στρατιώτες εισέρχονται με την συνοδεία τεθωρακισμένων αρμάτων στην περιοχή Santo Tomas του Πολυτεχνείου. Αφήνουν πίσω τους 17 νεκρούς και παίρνουν μαζί τους χιλιάδες συλληφθέντες.

Στις 28 Σεπτέμβρη ο στρατός εισβάλει στην κατειλημμένη πανεπιστημιούπολη και προχωρά σε εκατοντάδες συλλήψεις φοιτητών.

Στελέχη της διεύθυνσης ασφάλειας του Μεξικού εισέρχονται στις διαδηλώσεις ώστε να βοηθήσουν στη σύλληψη συγκεκριμένων διαδηλωτών που θεωρούνταν ως οι υποκινητές των διαμαρτυριών. Την όλη επιχείρηση καταστολής του κινήματος συντόνιζαν εκτός τις μεξικάνικες κρατικές υπηρεσίες, η αμερικάνικη μυστική CIA η διεθνής αστυνομία Interpol και η αντικομουνιστική συμμαχία της Αργεντινής ΑΑΑ (υπεύθυνη για την δολοφονία 2.000 αργεντινών πολιτών).

Στις 2 του Οκτώβρη ο στρατός ξεπερνάει κάθε όριο επεμβαίνοντας σε μια ακόμα διαδήλωση φοιτητών που συγκεντρώνεται στην πλατεία Tlatelolco. Οι στρατιώτες αφού κυκλώνουν το πλήθος των διαδηλωτών πυροβολούν μαζικά επί δέκα λεπτά με την συνοδεία ελεύθερων σκοπευτών. Οι νεκροί από αυτή τη κρατική κτηνωδία φτάνουν τους 400 ενώ χρόνια μετά αποκαλύπτεται πως στη σφαγή συμμετείχε και μια παρακρατική οργάνωση με το όνομα Batallon Olimpia που αριθμούσε 600 άτομα επιλεγμένα από στρατιωτικές σχολές. Δύο μέρες μετά η CNH κηρύσσει ανακωχή και η εξέγερση τελειώνει πνιγμένη στο αίμα.