Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 21-11-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
2 days 14 hours 28 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Νοέμβριος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
  
2526
27282930   

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
ενάντια στην επισφάλεια, δεν είμαστε μόνοι PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 06 Νοέμβριος 2010 14:19

Array Array

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 14 Σεπτέμβριος 2011 23:06
 
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΔΕΝ ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Κυριακή, 20 Ιούλιος 2014 13:23

Array

Συγκέντρωση ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας

Η ΕΣΕ Θεσ/νίκης καλεί την Κυριακή 20/07 στις 10.30 σε συγκέντρωση ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Κυριακάτικη εργασία: επιστροφή στον 19ο αιώνα

Μέχρι πρότινος κοινώς αποδεκτή για όλους τους εργαζομένους, ήταν η θεσπισμένη κυριακάτικη αργία. Κανένα μαγαζί και κανένας εμποροϋπάλληλος δεν δούλευε για τους λίγους(;) ασυνείδητους καταναλωτές που επιθυμούσαν να βγουν για ψώνια στην αγορά. Σήμερα όμως το σκηνικό έχει αλλάξει άρδην. Τι κρύβεται όμως πίσω από τα ανοιχτά μαγαζιά την μόνη μέρα της βδομάδας που οι εργαζόμενοι δεν είχαν να αντιμετωπίσουν καμιά επιτίμηση και υπόδειξη από τα αφεντικά τους και καμία εργασιακή καταπίεση;

Χωρίς να τρέφουμε καμία αυταπάτη, τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή μπορούν να αποτελέσουν πρόδρομο για μια γενικευμένη κυριακάτικη εργασία κατά την οποία όλη η εργατική τάξη θα είναι στο πόδι με ανοιχτές αγορές και καταστήματα. Κάτι που για πολλούς μάλλον καταναλωτές σήμερα μπορεί να μοιάζει φυσιολογικό, για μας περισσότερο αποτελεί κομμάτι μιας οργουελικού τύπου τραγωδίας που μας γυρνά πίσω σχεδόν 100 χρόνια. Κι αυτό, αν σκεφτούμε πως το 1909 ήταν η τελευταία φορά που δούλευαν οι εμποροϋπάλληλοι κυριακάτικα. Πως λοιπόν τώρα αυτή η τραγωδία μπορεί να μοιάζει φυσιολογική;

Η κυριακάτικη εργασία δεν είναι παρά η κατάργηση ενός ακόμη πράγματος που θεωρούταν για τον κόσμο της εργασίας αυτονόητο(όπως αυτονόητες ήταν και οι συλλογικές συμβάσεις). Όμως γίνεται φανερό πως σήμερα πρέπει να κάνουμε αγώνα ακόμη και για τα αυτονόητα, να κάνουμε αγώνα για 1 ημέρα ξεκούρασης που πάνε να την στερήσουν από τον εργαζόμενο. Με το να χαμηλώνουμε όμως συνεχώς τον πήχη και να τους επιτρέπουμε σιγά σιγά να μας καθυποτάξουν, χάνουμε και κάθε δυνατή ελπίδα να οργανωθούμε και να επιτεθούμε σε αυτό που λέγεται μισθωτή σκλαβιά και ζωή χωρίς αξιοπρέπεια. Φτιάχνονται έτσι ανεμπόδιστα από τη μηχανή του συστήματος εργαζόμενοι με εντελώς απελευθερωμένα ωράρια, άνθρωποι μηχανές στην υπηρεσία των αφεντικών.

Και φυσικά ούτε λόγος για την καθιερωμένη προσαύξηση της τάξης του +75% και των ρεπό μέσα στη βδομάδα που θα πρέπει να δίνονται λόγω της εργασίας την Κυριακή, αφού πλέον δε λαμβάνεται ως αργία. Γιατί για τα αφεντικά(μικρά και μεγάλα)σημαντικό είναι το υλικό κέρδος και όχι η ξεκούραση των εργαζομένων, οι οποίοι κάτω από τον τρόμο της απόλυσης μετατρέπονται σχεδόν αγόγγυστα σε εργαζόμενους "λάστιχο".

Εσένα λοιπόν που ψωνίζεις δεν σε αγγίζει τίποτα;

Μπορεί λοιπόν ο καταναλωτής σε αυτό το πλαίσιο να θεωρεί πως τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή είναι μια ευκαιρία να ψωνίσει; Όχι

Κανείς δεν μπορεί να είναι καταναλωτής την Κυριακή. Την μέρα αυτή σεβόμαστε τον εργαζόμενο. Γιατί οι αγορές των καταναλωτών την Κυριακή προσδίδουν κέρδος στις επιχειρήσεις και είναι αυτές που θα μετατρέψουν σε ύστερο χρόνο τον καταναλωτή σε εργαζόμενο αν δεν υπάρξει μηδενική ανοχή στην παρούσα συγκυρία. Με το να δίνει αυτός που ψωνίζει τα λεφτά του την Κυριακή δεν κλέβει απλά τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του εργαζόμενου, αλλά ανοίγει το δρόμο για την κλοπή και του δικού του ελεύθερου χρόνου, καθώς η δουλειά την Κυριακή για όλους τους κλάδους δεν μοιάζει πια μακρινός εφιάλτης αλλά σκοτεινό παρόν.

Ποτέ δουλεία την Κυριακή- Αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς

Προτάσσουμε λοιπόν την κατάργηση της κυριακάτικης εργασίας και όπλα μας απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο έχουμε την ταξική αλληλεγγύη την αξιοπρέπεια και την οργάνωση στους χώρους δουλειάς. Γιατί για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας μόνος τρόπος είναι η συλλογική διεκδίκηση και τα αυτοοργανωμένα σωματεία βάσης , όπου εργαζόμενοι ισότιμα μάχονται ενάντια στον τρόμο της εργασιακής ανασφάλειας. Ο ελεύθερος χρόνος άλλωστε δεν είναι μόνο για ξεκούραση αλλά και ευκαιρία για συλλογικούς αγώνες.

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ-ΔΕ ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 20 Ιούλιος 2014 13:28
 
Η ΕΣΕ Εκπαιδευτικών συμμετείχε στην πανεκπαιδευτική διαδήλωση της Τετάρτης 5/4 στη Θεσσαλονίκη PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Εκπαιδευτικών   
Πέμπτη, 06 Απρίλιος 2017 17:15

Τροπολογία για την ειδική αγωγή

(ή πώς θα κάνουν κι άλλες οικονομίες σε βάρος των παιδιών με ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες)

Η τροπολογία για την κάλυψη των θέσεων στην ειδική αγωγή δεν είναι απλώς ένας ακόμα τρόπος να τρωγόμαστε μεταξύ μας, για το ποιοί θα εξασφαλίσουν μια θέση στα σχολεία. Η, κατουσίαν, εξίσωση του βασικού πτυχίου με τις διάφορες μετεκπαιδεύσεις και μεταπτυχιακά είναι μια συνειδητή επιλογή ώστε να περιοριστούν κι άλλο οι προσλήψεις αναπληρωτών, μέσω της κάλυψης κενών από μόνιμους με κάποια μετεκπαίδευση στην ειδική αγωγή. Είναι βέβαια και ένα μέσο ώστε να κονομήσουν κι άλλο όσοι στήνουν πανάκριβα μεταπτυχιακά και σεμινάρια πάνω στην ειδική αγωγή, κάνοντας εμπόριο ελπίδας σε βάρος των χιλιάδων αδιόριστων συναδέλφων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα όλα τα δικαιώματα πρέπει να συνεχίσουν να είναι στο βασικό πτυχίο σε όλους τους κλάδους, αλλιώς μπερδευόμαστε σε επικίνδυνα μονοπάτια, όχι μόνο στην εκπαίδευση αλλά και σε όλους τους τομείς.

Και σε κάθε περίπτωση κανένας εκπαιδευτικός  ή, όπως πράγματι είναι, οικονομικός σχεδιασμός δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος των παιδιών που έχουν ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες, των παιδιών που αντιμετωπίζονται ως παρίες στο υποχρηματοδοτούμενο και μονοδιάστατο εκπαιδευτικό σύστημα. Πρώτα πρώτα για τα παιδιά πρέπει να απαιτήσουμε:

*κατάργηση των επισφαλών σχέσεων εργασίας-μόνιμους διορισμούς στην ειδική αγωγή

*δίκαιη κατανομή των θέσεων, με προτεραιότητα στους εκπαιδευτικούς που έχουν βασικό πτυχίο στην ειδική αγωγή

*ουσιαστική στήριξη των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με την πρόσληψη ειδικού προσωπικού, όχι απλώς με τον χαρακτηρισμό και την απαλλαγή των παιδιών από τις γραπτές δοκιμασίες.

Αμάθεια-Ελαστικότητα-Απολύσεις:

Καλωσορίστε το σχολείο της αγοράς!

Εννιά χρόνια μνημονίων δεν διέλυσαν όσο θα έπρεπε το δημόσιο σχολείο. Και είναι τώρα η ώρα μιας ακόμα σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης να κάνει τη βρώμικη δουλεία, βάζοντας ένα λιθαράκι στο έργο των προηγούμενων, προετοιμάζοντας, όσο τους αφήνουμε, και το έργο των επόμενων. Άλλωστε, το κράτος έχει συνέχεια, όπως δήλωσε ο υπουργός στη συνάντησή του με την ΟΛΜΕ.

Πειθαρχώντας στις επιταγές του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ, εφαρμόζοντας τις συνταγές των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων στα εκπαιδευτικά συστήματα όλων των κρατών που δέχονται αρωγή εν μέσω της κρίσης από “ευαγή

ιδρύματα” όπως το ΔΝΤ, το σύνθημα και σε ό,τι αφορά τις ντόπιες εκπαιδευτικές τομές είναι: εξορθολογισμός (διάβαζε  μείωση προσωπικού), ευελιξία και κινητικότητα (διάβαζε εκπαιδευτικοί λάστιχο),αυτονομία (διάβαζε υποχρηματοδότηση και κλείσιμο σχολείων), αποκέντρωση (διάβαζε υπαγωγή στους δήμους) και βέβαια αξιολόγηση (διάβαζε απολύσεις, κατηγοριοποίηση και κλείσιμο σχολείων). Στο βάθος όλου αυτού του σχεδιασμού διακρίνουμε την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, ένα φιλέτο που μετά την υγεία και την ασφάλιση -αφού τις ρήμαξαν- ετοιμάζονται να σερβίρουν στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Με ό,τι σημαίνει αυτό για την εκπαίδευση των παιδιών της εργατικής τάξης και για όλους εμάς τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση.

Η νομοθέτηση όλων αυτών των σχεδιασμών δεν είναι μακριά. Μπορεί στις διακοπές του πάσχα, μπορεί το καλοκαίρι.

Να μη μας πιάσουν πάλι στον ύπνο. Να πάρουμε στα χέρια μας τα σωματεία μας, συμμετέχοντας μαζικά στις συνελεύσεις και να οργανωθούμε για μάχη. Πριν να είναι αργά. Να ξαναπιάσουμε το νήμα των αγώνων. Κανείς δε θα το κάνει για μας.


Τρία σε ένα!! Μεγάλη επιτυχία!!

Η συζήτηση για το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία, η εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων και μεταναστών/στριών και τέλος η «καινοτομία» της  θεματικής εβδομάδας στα Γυμνάσια  αποτελούν τρία παραδείγματα κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής  συναφή  ως προς τον ρόλο τους στην ιδεολογική μάχη στο εκπαιδευτικό πεδίο.

Το μάθημα των Θρησκευτικών αποτέλεσε κεντρικό πολιτικό ζήτημα «ζωής και θανάτου» της υπάρχουσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πολύ γρήγορα, βέβαια, ο ορθόδοξος  φονταμελισμός  μέσα από ένα παραλήρημα ισλαμοφοβίας και εθνικισμού καθαίρεσε τον τότε υπουργό και πάγωσε τους άτολμους κυβερνητικούς σχεδιασμούς περί αλλαγής του ομολογιακού περιεχομένου του βιβλίου σε εγχειρίδιο θρησκειολογίας.

Η ενεργοποίηση των ρατσιστικών ανακλαστικών στη βραχύβια διένεξη υπουργείου και εκκλησίας για το μάθημα των θρησκευτικών, έθεσε σε εγρήγορση και τα φοβικά σύνδρομα των γονιών εκείνων που δεν ήθελαν τα βλαστάρια τους να «μολυνθούν» από τα παιδιά των προσφύγων και των μεταναστών/στριών. Τα Υπουργεία Μεταναστευτικής Πολιτικής  και Παιδείας  φρόντισαν να ενισχύσουν και να νομιμοποιήσουν το φόβο ως βάση της συμπεριφοράς απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες/στιες, θεωρώντας τον ως  φυσική και σχεδόν αυτονόητη αντίδραση. Αποφάσισαν, με γνώμονα την «εύρυθμη» λειτουργία της σχολικής κοινότητας και της κοινωνίας εν γένει, να αποκλείσουν τα παιδιά των προσφύγων από τα πρωινά μαθήματα, απομονώνοντας τα σε απογευματινά τμήματα μακριά από τα βλέμματα των άλλων. Στην περίπτωση αυτή οι κοινωνικές προκαταλήψεις οδήγησαν στη θεσμοθέτηση κοινωνικών διακρίσεων, οι  οποίες με τη σειρά τους αναπαράγουν και επαναθεμελιώνουν τις κοινωνικές προκαταλήψεις. Το χειρότερο όλων βέβαια είναι ότι με περίσσιο θράσος οι κυβερνώντες χαρακτηρίζουν αυτόν το σχεδιασμό «εκπαίδευση προσφύγων», πλασάροντας τον και με το ανάλογο περιτύλιγμα αντιρατσιστικού λόγου.

Στην τρίτη περίπτωση της θεματικής εβδομάδας στα Γυμνάσια οι εκπαιδευτικοί καλούνται να υλοποιήσουν προγράμματα πάνω μεταξύ άλλων στο θέμα των έμφυλων ταυτοτήτων. Το γεγονός αυτό προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς προέβλεπε την ενημέρωση των μαθητών/τριών σε υποθέματα όπως το βιολογικό-κοινωνικό φύλο και την αποδόμηση των έμφυλων στερεότυπων. Ο ομοφοβικός λόγος της εκκλησίας, των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, αλλά και εκπαιδευτικών κυριάρχησε και σε αυτή την περίπτωση, μεταλλάσσοντας τις αρχικές και γεμάτες αποφασιστικότητα κορώνες του υπουργού παιδείας  σε μια χαμηλών τόνων ερμηνεία των «έμφυλων ταυτοτήτων» ως σχέσεις των δυο φύλων.

Τι είναι αυτό που ενοποιεί λοιπόν τους παραπάνω σχεδιασμούς της εκπαιδευτικής πολιτικής ;

Αρχικά, η διαπίστωση ότι στην εκπαίδευση η «διαφορετικότητα» αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα και όχι ως πλούτος. Γι’ αυτό και στο δικό μας ομοιόμορφο εκπαιδευτικό σύστημα η ένταξη αποτελεί στόχο και όχι αφετηρία. Η συνειδητά άτολμη και βαθειά συντηρητική πολιτική των κυβερνώντων απέναντι σε ζητήματα ιδεολογικής σύγκρουσης,  και  η κοινή απόληξη αυτής της πολιτικής στην αποδοχή της  παντοδυναμίας της εκκλησίας, την ενδυνάμωση του κοινωνικού εκφασισμού, την επανεμφάνιση της ναζιστικής χ.α και άλλων εθνικιστικών αποβρασμάτων με λόγο και τραμπουκισμούς μέσα και έξω από τα δημόσια σχολεία.

 

Array Array
ΕΣΕ Εκπαιδευτικών

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 06 Απρίλιος 2017 17:16
 
Video MATtica PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2014 19:01

https://www.youtube.com/watch?v=ErcqEmkWjYo

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 14 Δεκέμβριος 2014 00:03
 
Ένα μικρό εργαλείο για τον νέο αντεργατικό νόμο PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης   
Τετάρτη, 19 Απρίλιος 2017 08:30

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε στα μίντια τον εμπαιγμό μας σαν εργατική τάξη, με την κυβέρνηση να δίνει δήθεν σκληρές μάχες με τους θεσμούς σε ένα παιχνίδι που είναι ήδη στημένο. Αυτή τη φορά το φλέγον ζήτημα που τίθεται για  την εκταμίευση της δόσης είναι η αναθεώρηση του συνδικαλιστικού νόμου – ενός συνδικαλιστικού νόμου που είχε ψηφιστεί εν μέσω αγώνων των εργατών την περίοδο της  μεταπολίτευσης και αποτέλεσε ένα μεγάλο κεκτημένο των εργαζομένων της εποχής. Αυτά τα δεδομένα για εμάς προσπαθούν να τα αναιρέσουν, καταστρατηγώντας και τα ελάχιστα εναπομείναντα μέσα υπεράσπισής μας απέναντι στην εργοδοσία. Παρακάτω παραθέτουμε τις πιθανές αλλαγές πάνω στη νομοθεσία:

Συλλογικές Συμβάσεις :

Η θεσμοθέτηση των συλλογικών-κλαδικών συμβάσεων υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά κεκτημένα των εργαζομένων κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Πλέον οι εργαζόμενοι-ες μπορούσαν να κοστολογούν ανά κλάδο ή επάγγελμα την εργασία τους, ενώ για οποιαδήποτε αλλαγή στις συμβάσεις είχαν λόγο τα σωματεία και οι αντίστοιχες ομοσπονδίες. Με το δεύτερο μνημόνιο ουσιαστικά παγώνουν οι συλλογικές συμβάσεις και πλέον εφαρμόζονται αποκλειστικά επιχειρησιακές-ατομικές, ανοίγοντας περαιτέρω το δρόμο για την εφαρμογή των ευέλικτων ωραρίων, νομιμοποιώντας τη μισθολογική αυθαιρεσία και αμφισβητώντας τη θεμελιώδη αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στοχευμένης επίθεσης των αφεντικών αποτελεί το γεγονός ότι με την ψήφιση του νομοσχεδίου χιλιάδες μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις έσπευσαν να εφαρμόσουν το νέο μέτρο υποβάθμισης της εργατικής δύναμης, πολλές φορές εν μέσω απειλών για απόλυση-μη ανανέωση σύμβασης, όπως συνέβη πρόσφατα με την εξαγορά του Μαρινόπουλου από τον Σκλαβενίτη. Πλέον οι ευρωπαίοι εντολοδόχοι των αφεντικών απαιτούν από την κυβέρνηση να καταργήσει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις, ως προαπαιτούμενο για να λάβει η χώρα τη νέα δόση.

Κατώτατος Μισθός (ή βασικός όπως λένε τα αφεντικά) :

Χρόνια τώρα τα αφεντικά και τα τσιράκια τους (Μίντια) προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο κατώτατος μισθός λέγεται βασικός. Βασικός όμως για ποιούς; Μάλλον για κανέναν γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν επαρκεί ούτε για τα είδη πρώτης ανάγκης. Την εικόνα συμπληρώνει η ύπαρξη του υποκατώτατου μισθού, μέτρο το οποίο όμως αντιβαίνει στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη (έχει υπογραφεί από την Ενωμένη Ευρώπη) που απαγορεύει ρητά τις διακρίσεις στη μισθοδοσία βάσει της ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε πως αυτό το μέτρο συμφέρει τα αφεντικά πάσης φύσεως καθώς ακόμα και μεγάλες ‘κερδοφόρες’ επιχειρήσεις (βλέπε Πλαίσιο, Public) εφαρμόζουν κατ’ εξακολούθηση την πολιτική πρόσληψης φτηνού εργατικού δυναμικού. Η κυβέρνηση προτίθεται λοιπόν να υποβαθμίσει κι άλλο την εργατική μας δύναμη καθώς καλείται να περικόψει επιδόματα και τριετίες, για όσους ακόμα τα εισέπρατταν, καθώς και να περικόψει επιπλέον χρήματα από τον υποκατώτατο.

Απελευθέρωση ορίου απολύσεων :

Ένα ακόμα ζήτημα είναι η αύξηση του ορίου των απολύσεων στις μεγάλες εταιρείες. Είναι εμφανές ότι εργαζόμενοι που δε θα συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις των εργοδοτών τους θα βλέπουν το δρόμο για το σπίτι τους, πλέον μαζικά και νόμιμα. Είναι βέβαια ένα θέμα που «καίει» τις τόσο ευνοημένες από τα μνημόνια ελληνικές τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τις οποίες η επόμενη μέρα τις θέλει να προβαίνουν σε συρρίκνωση του προσωπικού τους, καθώς μέχρι τώρα οι ‘εθελούσιες έξοδοι’ που έχουν διενεργήσει είναι πολυέξοδες .

Κήρυξη απεργιών-Νομιμοποίηση της ανταπεργίας ( Λοκ άουτ) :

Τέλος επίμαχο σημείο της τροποποίησης της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αποτελεί η διαδικασία κήρυξης απεργιών, μετατρέποντας την προϋπόθεση της εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών σε γενική συνέλευση σε πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την κήρυξη απεργίας σε σωματεία. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων ενάντια στην εκμετάλλευση των αφεντικών τους. Ακόμα επανέρχεται η νομιμοποίηση της ανταπεργίας (λοκ άουτ), που είχε απαγορευτεί στη μεταπολίτευση. Η διεξαγωγή νόμιμης ανταπεργίας συνεπάγεται την αναστολή των αμοιβαίων υποχρεώσεων των μερών: παροχή εργασίας από την μία και καταβολή μισθού από την άλλη. Με λίγα λόγια τα αφεντικά μιας επιχείρησης θα δικαιούνται πλέον να προσλάβουν απεργοσπάστες κατά τη διάρκεια μιας απεργίας και επίσης να προσβάλουν ως καταχρηστική την απεργία-επίσχεση από πλευράς εργαζομένων.

Είναι προφανές ότι, με τη δικαιολογία της κρίσης, κράτος και αφεντικά δημιουργούν ένα φτηνό εργατικό δυναμικό, καταργώντας διεκδικήσεις και δικαιώματα που κερδίθηκαν με αίμα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι πίσω από τη λέξη ‘ανάπτυξη’ κρύβεται η πειθάρχηση των εργαζομένων ώστε να γλυκαθούν ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές και να φέρουν την ευημερία στις τσέπες τους ενώ παράλληλα θα  αυτοπροβάλλονται ως ευεργέτες.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα από σωματεία βάσης μπορούν να δημιουργηθούν εστίες αγώνα, έξω από τα στενά όρια του κυρίαρχου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και γι’ αυτό επιδιώκουν την καταστολή των εργατικών διεκδικήσεων.

Βιώνουμε την καταπίεση και την εκμετάλλευση κάθε μέρα στη δουλειά. Άγχος, κούραση, υποτιμητική συμπεριφορά από πλευράς αφεντικού, και στο τέλος του μήνα δε μας μένει δεκάρα στην τσέπη. Επιπλέον οι συνθήκες ασφαλείας στους χώρους εργασίας πάνε περίπατο, όπως διαπιστώνουμε και από τις πρόσφατες εργατικές δολοφονίες σε μετρό, μικέλ, everest. Κάθε μέρα μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα είμαστε οι επόμενοι. Τέλος με το φάντασμα της ανεργίας να πλανάται και τις ατελείωτες ουρές έξω από τον ΟΑΕΔ να γίνονται καθημερινός εφιάλτης, η τρομοκρατία των αφεντικών μας αναγκάζει να χάνουμε και την ελάχιστη αξιοπρέπειά μας.

Η υπάρχουσα συνθήκη μας δίνει δύο επιλογές: Να αργοπεθαίνουμε μίζεροι μες στην καθημερινότητα ή να σηκώσουμε κεφάλι και να αγωνιστούμε απέναντι στην εκμετάλλευση, απέναντι στην οργανωμένη επίθεση των αφεντικών προς τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τις μετανάστριες. Αφού πλέον δεν μας έχει απομείνει τίποτα, το μόνο που μένει είναι να εναντιωθούμε συλλογικά απέναντι σε αυτούς που μας καταδίκασαν στην εξαθλίωση.

Είμαστε αναγκασμένοι να βγούμε στο δρόμο να απαντήσουμε στις επιταγές του κεφαλαίου. Να απαιτήσουμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, μείωση του ορίου των απολύσεων, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, επαναφορά των τριετιών, καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας. Να παλέψουμε ενάντια στην μαύρη εργασία, να διεκδικήσουμε επιδόματα για ανέργους. Οφείλουμε να βγούμε με επιθετικά προτάγματα  στο δρόμο, μέσα από μαχητικά σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς. Να ξανακάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο για τα αφεντικά, μακριά από τους εργατοπατέρες-γραφειοκράτες συνδικαλιστές ( ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ). Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

 
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 1 από 22