Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 23-01-2018 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
2 days 16 hours 57 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιανουάριος 2018  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
2728
293031    

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Για την επέμβαση του ΠΑΜΕ στην κατάληψη μεταναστών στην Λέσβο. PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2015 18:32

Όταν ο τραμπουκισμός των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ δεν έχει όρια...

 

“με τραμπουκισμούς και άγριες φωνές την ώρα που κοιμόντουσαν οικογένειες και τα παιδιά τους έδειξαν την αλληλεγγύη τους με αποτέλεσμα να πανικοβάλλονται άνθρωποι που έφυγαν από τις χώρες τους ξεφεύγοντας από τον πόλεμο. έκλεισαν τους διαδρόμους με καδρόνια τους διαδρόμους εμποδίζοντας τις οικογένειες να φύγουν από το κτήριο με το πιο φασιστικό τρόπο που μας θυμίζει μόνο το φασισμό των Σαμπιχά του Ασάντ. Με αποτέλεσμα όταν κατάφεραν οι τελευταίες οικογένειες να βγούνε από μέσα, να παρατήσουν όλα τους τα πράγματα και να τρέχουν τρομαγμένοι σε διάφορες κατευθύνσεις και να μας παίρνουν τηλέφωνο ότι έχασαν κάποια μέλη της οικογένειάς τους.” [...]   “δεν σκέφτηκαν να προσφέρουν το κτήριο τις μέρες που πλημμύρισε το Καρά τεπέ και η Μόρια, τις μέρες που πλημμύρισαν τα στενάκια της μυτιλήνης και το λιμάνι που ήταν γεμάτα με μετανάστες και πρόσφυγες που βρεχόντουσαν όλη τη νύχτα. σήμερα το θυμήθηκαν που καταφέραμε να μπούμε στο κτήριο που ήταν γεμάτο με σκουπίδια, παλιά γραφεία και σάπιους τοίχους. τώρα που το καθαρίσαμε και το οργανώσαμε τόσο ώστε να προσφέρει μία μέρα ασφάλειας. φαγητό και στέγη στις οικογένειες από ανθρώπους της ομάδας και του συλλόγου που δημιούργησαν σταθμούς ανθρώπινους και μία αγκαλιά από δικούς τους ανθρώπους, πρόσφυγες και μετανάστες σαν αυτούς. από αφγανιστάν, ιράν, ιράκ, συρία και αφρική.”

Από την ανακοίνωση της Ομάδας Μεταναστών και

Προσφύγων από την Κατάληψη του πρώην Εργατικού Κέντρου

Τι να προσθέσει κανείς στις μαρτυρίες των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών που πριν από 5 μέρες κατέλαβαν το -ουσιαστικά παρατημένο- κτίριο όπου στεγαζόταν παλιότερα το εργατικό κέντρο Μυτιλήνης, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ.   Την Τρίτη το πρωί το ΚΚΕ, οργανώνοντας πανστρατιά μάχιμων μελών του, οπλισμένων με καδρόνια που θυμίζουν τα τιμημένα ΚΝΑΤ, προχώρησε σε “ανακατάληψη” του χώρου. Με ζήλο τέτοιο που ποτέ δεν δείχνουν ενάντια στα αφεντικά, έδιωξαν βίαια τους αλληλέγγυους και τις αλληλέγγυες, που στήριζαν τους πρόσφυγες στην απόφασή τους να αυτοοργανωθούν για να αντιμετωπίσουν το άμεσο στεγαστικό τους πρόβλημα, και βέβαια, παρά τα λεγόμενά τους, και τους ίδιους τους πρόσφυγες. Ο λόγος, όπως οι ίδιοι εξήγησαν, ήταν ότι ήθελαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του χώρου.

Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει το ΠΑΜΕ να σαμποτάρει κάθε εργατικό αγώνα που δεν ελέγχει. Να σταματάει απεργίες που τείνουν να γίνουν απειλητικές, να υπονομεύει και να καταστέλλει φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις όταν ξέφευγαν από τον έλεγχό του, να συμπαρατάσσεται με τα ΜΑΤ για να καταστείλει διαδηλώσεις και να υπερασπιστεί τα “ιερά και τα όσια” της αστικής νομιμότητας. Άλλωστε, δεν είναι παρά ένα αστικό κόμμα, που δέχεται πολλάκις συγχαρητήρια για τη νομιμοφροσύνη του. Η σχέση του με τον κομμουνισμό και την επανάσταση είναι τόσο λίγη, όσο όλων των παρακαθήμενών του στα έδρανα της βουλής. Δεν περιμέναμε βέβαια να απαιτεί με τόση βία και την πρωτοκαθεδρία στην “αλληλεγγύη”, σε βάρος μάλιστα των ίδιων των μεταναστών και των προσφύγων που αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Και πώς να το περιμένουμε άλλωστε; Το θράσος των σταλινικών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ ξεπερνά κάθε φαντασία. Και εις ανώτερα, ευχόμαστε.

Άραγε υπάρχει κανείς, έστω από τη βάση του Κόμματος, που αισθάνεται λίγη ντροπή;

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2015 21:06
 
Απεργία ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο PDF Εκτύπωση E-mail
Πέμπτη, 05 Μάιος 2016 22:26

Για το νέο ασφαλιστικό

(ή γιατί ποτέ οι ήττες μας δεν θα τους είναι αρκετές,

όσο συνεχίζουμε να υποχωρούμε)

Ναι, έχουν ειπωθεί πολλά για το νέο ασφαλιστικό, τόσο πολλά που έχουμε μπερδευτεί και δεν καταλαβαίνουμε τι προβλέπει, ποιους πλήττει ή αν υπάρχουν κιόλας κάποιοι που βγαίνουν κερδισμένοι. Ακόμα και αυτό το ακούσαμε. Ακούσαμε κιόλας πως είναι δίκαιο, πως κόβει τις υψηλές συντάξεις των ρετιρέ των συνταξιούχων. Μπορούμε εμείς, απλοί εργαζόμενοι, να καταλάβουμε τελικά τι σημαίνει για μας αυτός ο νόμος;

Ας δοκιμάσουμε. Απλά μαθηματικά. Μέχρι τώρα η σύνταξη ήταν μία. Αν παίρναμε δύο, θα ήταν επειδή είχαμε εισφορές σε δυο ταμεία.

Τώρα ένα κι ένα κάνουν δυο. Δύο συντάξεις. Μία από το κράτος, εγγυημένη. 384 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, αν βέβαια όλα πάνε καλά με τον προϋπολογισμό, το ΑΕΠ, τα ποσοστά ανεργίας. Είναι εγγυημένο ότι θα την παίρνουμε, αλλά όχι πόσα θα παίρνουμε. Μπορεί όσα στη Βουλγαρία, μπορεί όσα στην Σλοβακία, μπορεί όσα στην Κίνα. Αλλά θα τα παίρνουμε.

Και μια ανταποδοτική. Όλα κι όλα. Όσες εισφορές καταβάλαμε, τόσα θα παίρνουμε. Βέβαια, αυτήν δεν την εγγυάται κανείς. Δεν την εγγυάται το κράτος. Εξαρτάται από τη βιωσιμότητα των ταμείων. Ή μάλλον του ενός ταμείου, αυτού που θα δημιουργηθεί και στο οποίο θα υπαγόμαστε όλοι/-ες. Του ΕΦΚΑ. Ένα ταμείο θνησιγενές από την αρχή. Στο οποίο θα υπαχθούν και οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι αγρότες, χωρίς να δοθούν από το κράτος εισφορές που έχουν καταβληθεί. Και θα περιλαμβάνει φυσικά τα υπόλοιπα ταμεία, ρημαγμένα από τη μαύρη εργασία, την ανεργία, την αδυναμία καταβολής εισφορών και τον τζόγο του κράτους στα αποθεματικά τους (με δομημένα ομόλογα, κουρέματα και άλλα τέτοια χαριτωμένα). Αλλά την ανταποδοτική σύνταξη θα την παίρνουμε, όσο το επιτρέπει η βιωσιμότητα αυτού του ταμείου.

Βέβαια οι δυο συντάξεις μπορούν εύκολα να γίνουν τρεις. Από μας εξαρτάται. Αν πληρώσουμε τα μαλλιοκέφαλά μας σε μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρία. Αλλά τότε θα έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Εκτός βέβαια αν αυτή βαρέσει κανόνι. Συμβαίνουν αυτά στην ελεύθερη οικονομία. Άλλωστε η ασφάλισή μας είναι κι αυτή ένα εμπόρευμα, συχνά πολύ κερδοφόρο. Για δικαιώματα να μιλάμε τώρα;

Και φυσικά όλοι και όλες στη σύνταξη στα 67. Ή με 40 χρόνια ασφάλιση. Αυτό θα πει ισότητα...

Εμείς αυτά καταλάβαμε.

Και ξέρουμε ότι η σύνταξη και η σιγουριά για το μέλλον δεν μας χαρίστηκε. Κερδήθηκε με αίμα από εργαζόμενους σαν εμάς. Τότε που ακόμα παλεύαμε για τη ζωή μας και κερδίζαμε.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τους χαρίσουμε τίποτα άλλο. Χρειάζεται να θυμηθούμε ποιοί είναι οι αγώνες που κερδίζουν. Οι αγώνες που οι εργαζόμενοι δίνουν ενωμένοι, χωρίς διαχωρισμούς ανάμεσα σε νέους και παλιούς, δημόσιους και ιδιωτικούς, ντόπιους και ξένους. Οι αγώνες που δίνουμε οργανωμένοι από τη βάση, χωρίς ξεπουλημένες ηγεσίες και γραφειοκρατία. Οι αγώνες που δίνουμε πιστεύοντας ότι θα νικήσουμε, γιατί είναι αγώνες για το δίκαιο.

Δεν θα δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε. Κοινωνική ασφάλιση δωρεάν και για όλους, αξιοπρεπείς μισθοί και επιδόματα ανεργίας, αξιοπρεπείς συντάξεις, ποιοτική περίθαλψη.

Μας τα χρωστάνε. Εμείς οι εργαζόμενοι παράγουμε όλο τον πλούτο.

Δεν μας παίρνει να χάσουμε ξανά.

Απεργία 6-7 Μαϊου

πορεία Παρασκευή 6 Μαϊου στην Καμάρα

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

 
εκδήλωση - συζήτηση PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Πέμπτη, 19 Δεκέμβριος 2013 15:13

Array

 
Κράτος και αφεντικά ποινικοποιούν τον πραγματικό συνδικαλισμό PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Αθήνας/Θεσσαλονίκης   
Παρασκευή, 17 Νοέμβριος 2017 14:12

Κράτος και αφεντικά
ποινικοποιούν τον πραγματικό
συνδικαλισμό

 

Τα αφεντικά, το κράτος και οι μηχανισμοί τους φοβούνται περισσότερο από καθετί άλλο την οργάνωση των εργαζομένων. Κυρίως όμως φοβούνται όταν οργανωνόμαστε μόνοι μας, όταν δημιουργούμε δομές αλληλεγγύης και κερδίζουμε εργατικούς αγώνες. Τότε οι εισαγγελείς και οι παρατρεχάμενοι τους αναλαμβάνουν δράση, φτιάχνουν δικογραφίες όπου βαφτίζουν τις εργατικές διεκδικήσεις ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», τη συνδικαλιστική δράση ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης σε καταστήματα» και την αυτοοργάνωση των εργαζομένων ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση». Όπως ακριβώς έγινε με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα μαγαζιά «Σαλαντίν» και «Βοτανοπωλείο» τα αφεντικά των οποίων κατέθεσαν στην αστυνομία ως τα θύματα της υπόθεσης ώστε να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλιστικό τους αγώνα.

 

Η δίωξη έστω και ενός εργαζόμενου ή μιας εργαζόμενης μάς αφορά όλους, ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για 7 εργαζόμενους και μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων στην Αθήνα εκ των οποίων οι 4 ήταν και απολυμένοι λόγω συνδικαλιστικής δράσης από τα μαγαζιά όπου δούλευαν.

Την Τρίτη 21 Νοέμβρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων δικάζονται 7 μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων για τις κατηγορίες που αναφέρονται στο κείμενο.

 

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

ΕΣΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
(Τοπικές ενώσεις Αθήνας/Θεσσαλονίκης)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 17 Νοέμβριος 2017 14:16
 
Εισήγηση στην Εκδήλωση ενάντια στην Κυριακάτικη Εργασία PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2014 11:33

  

 

ΕΣΕ Θεσσαλονίκης:Εισήγηση στην Εκδήλωση ενάντια στην Κυριακάτικη Εργασία πριν τη

συζήτηση με τους «εργαζόμενους/ες στον κλάδο του εμπορίου από την Αθήνα» («ορθοστασία»).

Αυτή η Κυριακή έχει επιβληθεί ως εργάσιμη.
Συγκέντρωση την Κυριακή 14 Δεκέμβρη
Τσιμισκή με Αριστοτέλους στις 10.30πμ
Ενάντια στο άνοιγμα των μαγαζιών.

Α. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή

Η κυριακάτικη αργία καθιερώθηκε ως μια από τις πρώτες ρυθμίσεις εργατικού δικαίου στην Eλλάδα. Νομοθετήθηκε το 1909 (νόμος 3455), από την συντηρητική κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά την πρώτη Κυριακή, 4 του Γενάρη, του 1910.

Πριν την καθιέρωσή της αργίας της Κυριακής συναντάμε διαφορετικές πρακτικές σε σχέση με το θέμα αυτό, ανάλογα με τον κλάδο εργασίας:

Α) σε ορισμένους κλάδους εφαρμόζεται η αργία, με κίνητρα περισσότερο θρησκευτικής φύσης

Β) σε άλλους κλάδους, κυρίως βιομηχανικούς, οι εργαζόμενοι δε δουλεύουν κανονικά τις Κυριακές αλλά υποχρεώνονται να πηγαίνουν στη δουλειά αμισθί, για 2-3 ώρες ώστε να εκτελούν βοηθητικές εργασίες (καθάρισμα, προετοιμασία κλπ). Οι εργάτες ονομάζουν την υποχρέωση αυτή κυριακάτικη αγγαρεία.

Γ) στους περισσότερους κλάδους, πάντως, πριν τη νομική καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας οι εργαζόμενοι δουλεύουν κανονικά και τις Κυριακές

Η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας δεν ήταν αποτέλεσμα της καλής διάθεσης των εργοδοτών ούτε της φιλεργατικής πολιτικής των κυβερνήσεων. Αποτελούσε πάγιο αίτημα όλων των εργατικών αγώνων που προηγήθηκαν. Η καθιέρωσή της συμπίπτει άλλω
στε με τα πρώτα βήματα της ανάπτυξης οργανωμένου εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, αίτημα της πρώτης εργατικής πρωτομαγιάς που οργανώθηκε στην Αθήνα το 1894, των μεγάλων απεργιών των μεταλλωρύχων στο Λαύριο το 1887 και το 1896 και της δυναμικής απεργίας των καπνεργατών στον Βόλο το 1909. Στην τελευταία αυτή απεργία πρωτοστατεί το νεοϊδρυθέν εργατικό κέντρο του Βόλου, του οποίου πρωτεργάτες ήταν αναρχοσυνδικαλιστές εργαζόμενοι. Στην Αθήνα η διαμάχη επικεντρώθηκε ιδίως στα «εμπορικά» καταστήματα (ένδυσης, υπόδησης κλπ) των κεντρικών δρόμων, με σημαντικότερες κινητοποιήσεις αυτές του 1890, 1891 (απεργία) και 1896, καθώς και στους τυπογράφους (1882 και 1909-1910), στους ζαχαροπλάστες (1896 και 1899), στους κουρείς (1894, 1902 και 1903), στους αρτοποιούς (1879, 1904-1905 κ.ε.) και λίγο πριν το 1909 στα παντοπωλεία.

Η νομοθετική καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας στα τέλη του 1909 εντασσόταν στην πολιτική επιλογή του «Στρατιωτικού συνδέσμου» να επιδείξει φιλολαϊκό πρόσωπο και έγινε πράξη από πατερναλιστές συντηρητικούς πολιτικούς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το εργατικό αυτό αίτημα βρήκε συμμάχους στη μεγαλοαστική τάξη σε αντίθεση με τα μικρά αφεντικά, τους μικροκαταστηματάρχες, οι οποίοι το πολέμησαν. Η αντίστροφη με σήμερα κατάσταση ως προς το ζήτημα αυτό είναι πρόδηλη και οφείλεται στις μεγάλες διαφορές λειτουργίας της οικονομίας και της αγοράς (μετακινήσεις στην πόλη, ύπαρξη πολυκαταστημάτων και εμπορικών κέντρων, σχέση με τη γειτονιά, καθιέρωση του μισθού αντί του μεροκάματου-κατάργηση του βερεσέ κλπ) Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι από τη θεσπισμένη αργία εξαιρούνταν τότε οι δημόσιοι υπάλληλοι, που υποχρεούνταν να εργάζονται κανονικά τις Κυριακές.

Πάντως, παρά τη νομική καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας, σε πολλούς κλάδους υπήρχαν ακόμα παραβιάσεις ή και διατήρηση της κυριακάτικης αγγαρείας. Συγκριτικά όμως με άλλες διατάξεις του εργατικού δικαίου οι παραβιάσεις αυτές ήταν λιγότερες, γιατί ήταν ευκολότερο να εντοπιστούν και να καταγραφούν.

Η πρώτη εξαίρεση στην τήρηση της αργίας της Κυριακής για τα εμπορικά καταστήματα νομοθετείται πολλά χρόνια μετά την καθιέρωσή της. Το 1971, επί δικτατορίας, με διάταγμα επιτρεπόταν η λειτουργία των επιχειρήσεων λιανικής μία Κυριακή ανάμεσα στις 18 με 24 Δεκεμβρίου και κατά την τελευταία Κυριακή του έτους, εφόσον αυτή συμπίπτει με την 31η Δεκεμβρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το καθεστώς αυτό ισχύει μέχρι τις μέρες μας.

Τον Ιούλιο του 1990 με νόμο καθιερώνεται η πενθήμερη απασχόληση των εμποροϋπαλλήλων. Επίσης δεν επιτρέπεται στα καταστήματα λιανικής να είναι ανοιχτά τις Κυριακές και τις αργίες πλην των βενζινάδικων, των εστιατορίων, των ζαχαροπλαστείων, των μπαρ, των καφενείων, των γαλακτοπωλείων, των κυλικείων και των συναφών καταστημάτων, των ανθοπωλείων, των περιπτέρων και των εξομοιουμένων καταστημάτων, των φωτογραφείων, των στιλβωτηρίων κι αμιγών καταστημάτων λιανικής πωλήσεως ξηρών καρπών. Με τον ίδιο νόμο δίνεται επίσης η δυνατότητα στους Νομάρχες να αποφασίζουν τη λειτουργία την Κυριακή και τις μέρες αργίας ορισμένων καταστημάτων, που εξυπηρετούν την τουριστική κίνηση σε αυστηρά οριοθετούμενες περιοχές δήμων, κοινοτήτων που έχουν ανακηρυχθεί ως τουριστικοί τόποι.

Το 1994 με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Στέφανο Μάνο περνά στο νόμο 2224/94 το άρθρο 46 με το οποίο απελευθερώνει πλήρως τη λειτουργία του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων όλης της χώρας. Ήταν η εποχή που έκαναν την εμφάνιση τους στην ελλάδα πολυεθνικά σούπερ μάρκετ αλλά και μεγάλες αλυσίδες λιανικής όπως ο «Λαμπρόπουλος» που ήθελαν ελεύθερο ωράριο. Τότε η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας πρωτοστατεί σε αγώνες και μπλοκάρει κάθε Σάββατο την είσοδο των εργαζομένων στα πολυκαταστήματα, ενώ κηρύσσει συνεχώς απεργίες.

Το 1997 οι εργαζόμενοι καταφέρνουν και υπογράφουν, η ΟΙΥΕ για λογαριασμό τους, μαζί με την ΕΣΕΕ, το ΣΕΛΠΕ και τον ΣΕΣΜΕ (σύνδεσμος σούπερ μάρκετ) την πρώτη κλαδική συμφωνία για το ωράριο των καταστημάτων
με κύρια σημεία:

1.Την ελεύθερη έναρξη λειτουργίας των εμπορικών και καταστημάτων τροφίμων, 2. την καθημερινή λήξη στις 20.00 (Χειμώνα) και 21.00 (Καλοκαίρι), 3. τη λήξη το Σάββατο (Χειμώνα-Καλοκαίρι) στις 18.00, 4. τοπικές συμφωνίες για μικρότερα ωράρια, 5. Κυριακή αργία, πλην των αμιγώς τουριστικών καταστημάτων. Η συμφωνία αυτή θεσμοθετήθηκε από την τότε κυβέρνηση με την υπουργική απόφαση (ΚΥΑ 1162/97).

Το 2001 η συμφωνία αυτή επαναβεβαιώθηκε και μαζί με τους υπόλοιπους εργοδότες συνυπέγραψε και η ΓΣΕΒΕΕ.

Στις 10 Δεκεμβρίου του 2012 ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης και ο υφυπουργός Θανάσης Σκορδάς, ο οποίος έχει την πείρα από την θητεία του το 2005 στο υπουργείο και μάλιστα για το θέμα του ωραρίου, ανακοινώνουν την απελευθέρωση της κυριακάτικης λειτουργίας για όλα τα καταστήματα κάτω των 250 τ.μ. Εξαιρούνται αυτά που είναι διασυνδεδεμένα με αλυσίδες και είναι και τύπου «shop in a shop». Ταυτόχρονα ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να επιτρέψουν επτά Κυριακές το χρόνο τη λειτουργία όλων των καταστημάτων και των αλυσίδων και όσων είναι στα malls, τα εμπορικά πάρκα κ.λπ.

Η λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές εντάσσεται τελικά στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται τον Ιούλιο του 2013 και γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων των εργαζομένων στο εμπόριο και αλληλέγγυων εργαζομένων ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 2014, η κυβέρνηση θεσπίζει το άνοιγμα των καταστημάτων για 52 Κυριακές σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ως τουριστικές. Ως τέτοιες χαρακτηρίζει και τα κέντρα των μεγάλων πόλεων, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Η απόφαση αυτή ματαιώθηκε μετά από προσφυγή του ΓΣΕΒΕΕ στο συμβούλιο της επικρατείας που την έκρινε ως αντισυνταγματική. Τα μεγάλα εργοδοτικά επιμελητήρια (ο ΣΕΒ και οι οργανώσεις των ξενοδόχων και των πολυεθνικών και σούπερ μάρκετ) επιχειρούν τώρα να προσφύγουν ξανά εναντίον της απόφασης του ΣτΕ.

Β. Γιατί είναι σημαντικός για μας ο αγώνας για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας;

Χωρίς να τρέφουμε καμία αυταπάτη, τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή μπορούν να αποτελέσουν πρόδρομο για μια γενικευμένη κυριακάτικη εργασία κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι θα είμαστε στο πόδι με ανοιχτές επιχειρήσεις και υπηρεσίες, όχι μόνο για 7 αλλά ίσως και για 52 Κυριακές το χρόνο. Κάτι που για πολλούς μάλλον καταναλωτές σήμερα μπορεί να μοιάζει φυσιολογικό, για μας περισσότερο αποτελεί κομμάτι μιας οργουελικού τύπου τραγωδίας που μας γυρνά πίσω σχεδόν 100 χρόνια. Κι αυτό, αν σκεφτούμε πως το 1909 ήταν η τελευταία φορά που δούλευαν οι εμποροϋπάλληλοι κυριακάτικα. Πως λοιπόν τώρα αυτή η τραγωδία μπορεί να μοιάζει φυσιολογική;

Η κυριακάτικη εργασία δεν είναι παρά η κατάργηση ενός ακόμη πράγματος που θεωρούταν για τον κόσμο της εργασίας αυτονόητο(όπως αυτονόητες ήταν και οι συλλογικές συμβάσεις).

Όμως γίνεται φανερό πως σήμερα πρέπει να κάνουμε αγώνα ακόμη και για τα αυτονόητα, να κάνουμε αγώνα για 1 ημέρα ξεκούρασης που πάνε να μας την στερήσουν. Με το να χαμηλώνουμε όμως συνεχώς τον πήχη και να τους επιτρέπουμε σιγά σιγά να μας καθυποτάξουν, χάνουμε και κάθε δυνατή ελπίδα να οργανωθούμε και να επιτεθούμε σε αυτό που λέγεται μισθωτή σκλαβιά και ζωή χωρίς αξιοπρέπεια. Φτιάχνονται έτσι ανεμπόδιστα από τη μηχανή του συστήματος εργαζόμενοι με εντελώς απελευθερωμένα ωράρια, άνθρωποι μηχανές στην υπηρεσία των αφεντικών.

Μπορεί λοιπόν ο καταναλωτής σε αυτό το πλαίσιο να θεωρεί πως τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή είναι μια ευκαιρία να ψωνίσει; Όχι

Κανείς δεν μπορεί να είναι καταναλωτής την Κυριακή. Την μέρα αυτή σεβόμαστε τον εργαζόμενο. Με το να δίνει αυτός που ψωνίζει τα λεφτά του την Κυριακή δεν κλέβει απλά τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του εργαζόμενου, αλλά ανοίγει το δρόμο για την κλοπή και του δικού του ελεύθερου χρόνου, καθώς η δουλειά την Κυριακή για όλους τους κλάδους δεν μοιάζει πια μακρινός εφιάλτης αλλά σκοτεινό παρόν.

Ο αγώνας για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας εντάσσεται στο πλαίσιο των αγώνων για το ωράριο και την κατάργηση της ελαστικής εργασίας. Η ελαστικοποίηση της εργασίας συμπυκνώνει τον εργάσιμο χρόνο με τέτοιο τρόπο που επιδιώκει να τον καταστήσει απόλυτα παραγωγικό σε όλη τη διάρκειά του. Η ελαστικοποίηση δηλαδή σημαίνει τελικά και εντατικοποίηση, καθώς όλοι και όλες όσες δουλεύουν 8ωρο γνωρίζουν ότι αυτό το διάστημα περιλαμβάνει και ώρες περισσότερο «χαλαρές», που η δουλειά είναι λιγότερη αλλά πληρώνεται το ίδιο. Αυτά τα διαστήματα χάνονται όταν ο εργοδότης σε καλεί για δουλειά άλλοτε για 10 ώρες, άλλοτε για 2, ανάλογα με τον φόρτο εργασίας. Οι 7 «παραγωγικές» Κυριακές στις οποίες συναινούν οι μικροκαταστηματάρχες υπηρετούν αυτή τη λογική.

Ο αγώνας για το ωράριο είναι ο δεύτερος βασικός πυλώνας εργατικών αγώνων, μαζί με τον αγώνα για την αμοιβή και τις συνθήκες εργασίας, που είναι εξίσου κρίσιμος για την ποιότητα της ζωής μας. Η παροχή ρεπό μια άλλη μέρα της βδομάδας αντί της Κυριακής σε καμιά περίπτωση δεν υποκαθιστά την κυριακάτικη αργία, τη μέρα αργίας, δηλαδή, της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων. Η κυριακάτικη αργία, ως αίτημα και ως κατάκτηση, συνεισφέρει στην ενότητα μεταξύ των εργαζομένων.

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας πλήττει πρώτους και πρώτες από όλους-ες τους-τις εργαζόμενους-ες στο εμπόριο. Αυτοί είναι άλλωστε οι πρώτοι που βιώνουν όλες τις αντιδραστικές εργασιακές «μεταρρυθμίσεις» : ελαστικά ωράρια, εκ περιτροπής εργασία, απλήρωτα μεροκάματα και υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία, μισθοί πείνας, εργοδοτική τρομοκρατία και αυταρχισμός.


Σε έναν κλάδο που απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους σε μικρά και μεγάλα αφεντικά ο καθένας και η καθεμία έχει καταντήσει να αισθάνεται μόνος/-η. Η ευθύνη των συνδικάτων του κλάδου για αυτό είναι τεράστια. Ο αριθμός των εργαζομένων που συμμετέχουν ενεργά σε αυτά είναι αστείος σε σχέση με το σύνολο του κλάδου. Οι κομματικοί γραφειοκράτες συνδικαλιστές που κρατάνε τις σφραγίδες των σωματείων δεν κάνουν τίποτα για να προσελκύσουν τους εργαζόμενους να οργανωθούν, αφού έτσι ελέγχουν και αποδυναμώνουν με ευκολία τα συνδικάτα, προσφέροντας ανεκτίμητη υπηρεσία στους εργοδότες.

Για μας όμως η συνδικαλιστική οργάνωση στους χώρους δουλειάς είναι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας και να απαιτήσουμε βελτίωση των όρων της ζωής μας. Αρκεί να συναντηθούμε με τους συναδέλφους μας και να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, χωρίς κόμματα και επαγγελματίες συνδικαλιστές, χωρίς παζάρια και υποχωρήσεις απέναντι στους εργοδότες.

Ακριβώς όμως επειδή πρόκειται για έναν κλάδο στον οποίο ο συνδικαλισμός αντιμετωπίζει τόσο μεγάλες δυσκολίες, τόσο λόγω των ξεπουλημένων εργατοπατέρων, όσο και λόγω αντικειμενικών εμποδίων που συνδέονται με τη φύση του κλάδου, είναι όσο πουθενά αναγκαία η διακλαδική αλληλεγγύη. Ιδιαίτερα για ένα ζήτημα τόσο κομβικής σημασίας για όλους τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό κι εμείς, στην ΕΣΕ, έχουμε θέσει τον αγώνα για την υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας το τελευταίο διάστημα.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2014 18:05
 
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 4 από 22