Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 23-01-2018 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
2 days 16 hours 56 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιανουάριος 2018  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
2728
293031    

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει PDF Εκτύπωση E-mail
Κλαδικές - εκπαιδευτικών
Συντάχθηκε απο τον/την ese   
Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017 09:12

“[...] ένα σχολείο της χειραφέτησης [...] θα έχει σκοπό να βγάλει απ' τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ) για να κατακτήσουν την ελευθερία.”

Φρανσίσκο Φερρέρ, αναρχικός παιδαγωγός, ιδρυτής του Μοντέρνου σχολείου

Στην αρχή ήταν ένα πράστιο της Θεσσαλονίκης, ύστερα ένα χωριό στην Ήπειρο, τώρα μια μικρή πόλη της Ημαθίας. Ποια θα είναι η επόμενη μικρή ή μεγάλη τοπική κοινωνία που θα ξεράσει το ρατσιστικό της δηλητήριο σε βάρος των παιδιών των προσφύγων; Ποιοι θα είναι οι επόμενοι νυκοκυραίοι που θα φοβηθούν τον συγχρωτισμό των βλασταριών τους στο σχολείο με παιδιά που έφυγαν από εμπόλεμες ζώνες, διέσχισαν τη θάλασσα και βρέθηκαν να ζητούν άσυλο στοιβαγμένα στα στρατόπεδα εξαθλίωσης του πολιτισμένου κόσμου μας; Και πότε όλοι οι υπόλοιποι, όσοι αντιλαμβανόμαστε ότι ο εχθρός είναι αλλού, θα τους κλείσουμε οριστικά πίσω στις τρύπες τους;


Σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί, ακόμα και κάποιοι δάσκαλοι, η ντροπή του κλάδου, διατυμπανίζουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις, κατεβαίνοντας για δεύτερη φορά σε συνδικαλιστικές εκλογές με εθνικιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζονται ανοιχτά από τη χ.α.

Την ίδια στιγμή που η κρίση έγινε ευκαιρία για τα αφεντικά και το κράτος να ισοπεδώσουν τις εργατικές κατακτήσεις των τελευταίων 100 χρόνων, οι ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις διαχέονται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ξυπνώντας τα πιο αντιδραστικά και χυδαία ένστικτα. Ο κοινωνικός εκφασισμός βολεύει τα αφεντικά, αφού κάποιοι άλλοι, οι πιο αβοήθητοι και κατατρεγμένοι, στοχοποιούνται ως υπέυθυνοι για τα κοινωνικά δ

εινά. Οι διαχωρισμοί με βάση το έθνος, τη φυλή, τη θρησκεία, τη σεξουαλική ταυτότητα είναι κατασκευασμένοι από τις εξουσίες ώστε να ξεχνάμε τη μόνη πραγματική σύγκρουση, την ταξική, τη σύγκρουση των εκμεταλλευόμενων με τους εκμεταλλευτές τους.

Η αριστερή κυβέρνηση, απ' τη μεριά της, όχι μόνο δεν συγκρούεται με τον ρατσιστικό οχετό των νυκοκυραίων, αλλά δείχνει να καθοδηγείται απ' αυτόν ως προς τις αποφάσεις που λαμβάνει. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την απόφαση τα παιδιά των προσφύγων να αποκλείονται από τη φοίτηση τόσο στο κλασικό όσο και στο ολοήμερο πρόγραμμα των δημοτικών σχολείων και να πετιούνται μετά τις 4 το απόγευμα, σε τάξεις που προορίζονται μόνο γι' αυτά ή ακόμα και μέσα στους καταυλισμούς, με δασκάλους συμβασιούχους και επισφαλείς, που θα προσλαμβάνονται μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων και Μ.Κ.Ο.;

Έχουμε συνείδηση ποιος είναι ο ταξικός εχθρός και ποιος μπορεί να γίνει σύντροφος στον αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Με τους μετανάστες είμαστε μαζί σ' αυτόν τον αγώνα. Θα αγωνιστούμε μαζί και για πλήρη πρόσβαση όλων των παιδιών στα δημόσια σχολεία, μαζί με όλα τα παιδιά, με μόνιμους δασκάλους και όση βοήθεια χρειαστεί για την εκμάθηση της γλώσσας και την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων αναγκών τους. Για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης όσο καιρό επιλέγουν ή είναι αναγκασμένοι να μείνουν εδώ.

Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει.

 

ΕΣΕ Εκπαιδευτικών

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017 10:02
 
να γκρεμίσουμε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Τετάρτη, 19 Μάρτιος 2014 11:29

Array

η ΕΣΕ Θεσσαλονίκης στηριζει και συμμετέχει στην πορεία ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που διοργανώνει η συνέλευση no lager Θεσσαλονίκης

 
ΔΕΘ 2015 Η ανάθεση πέρασε, η ελπίδα έρχεται PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 04 Σεπτέμβριος 2015 12:51

Η ανάθεση πέρασε, η ελπίδα έρχεται

Τα γεγονότα του καλοκαιριού στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό δε μας δίδαξαν τίποτα που δε γνωρίζαμε από πριν. Η κυβερνώσα αριστερά πήρε πίσω μέσα σε μια νύχτα τις αντιμνημονιακές της υποσχέσεις. Φάνηκε ξεκάθαρα για άλλη μια φορά ότι για τη μαρξιστική αριστερά κανένα όραμα δεν είναι πιο σημαντικό από τη διατήρηση της διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας. Η παραπάνω προτεραιότητα είναι σύμφυτη με αυτήν την πολιτική παράδοση, τόσο στενά συνυφασμένη με τον κρατισμό, που ισχύει ακόμα και για τους πιο μειοψηφικούς και ριζοσπαστικούς εκφραστές της, αν ποτέ καταφέρουν να προσεγγίσουν την εξουσία.

Τα τελευταία τρία χρόνια, από τη στιγμή που ο Σύριζα έδειξε να αυξάνει την εκλογική δυναμική του και να διεκδικεί τη διακυβέρνηση, οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες που είχαν αναπτυχθεί τα πρώτα μνημονιακά χρόνια οδηγήθηκαν σε εκτόνωση. Αυτό έγινε αφενός γιατί ο Σύριζα καθησύχαζε τους εργαζόμενους ότι αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση θα ικανοποιήσει όλα τους τα αιτήματα και αφετέρου γιατί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην πλειοψηφία τους επαναπαύτηκαν στην ευκολία της ανάθεσης σε άλλους της λύσης των προβλημάτων τους, ξεχνώντας ότι τίποτα ως τώρα δεν χαρίστηκε ούτε χαρίζεται ποτέ στους εργαζόμενους, ότι όλα έχουν κερδηθεί και κερδίζονται με αγώνες.

Τώρα είναι μπροστά μας η πραγματική ελπίδα. Δεν μπορεί παρά να έγινε ξεκάθαρο ότι ο καιρός της ανάθεσης και οι αυταπάτες της τελείωσαν και ήρθε η ώρα οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, απαιτώντας ό,τι μας ανήκει, τον ίδιο τον κόσμο που εμείς δημιουργούμε. Πρέπει να θυμόμαστε ότι το μέλλον δεν προδιαγράφεται στα τραπέζια των πολιτικών διαπραγματεύσεων αλλά το πεδίο μάχης είναι εκεί έξω, στο πραγματικό έδαφος του ταξικού ανταγωνισμού. Κανένας γραφειοκράτης δε θα είχε τη δυνατότητα να υπαγορεύει οικονομικές επιλογές και πολιτικές αν οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους καθιστούσαν ανέφικτη την εφαρμογή τους. Σε αυτό το παιχνίδι εμείς οι εργαζόμενοι κερδίζουμε μόνο όσο έδαφος χάσει ο αντίπαλος, το κεφάλαιο, οι εργοδότες και οι πολιτικοί τους εντολοδόχοι.

Το σημαντικό είναι να χτίσουμε εδώ και τώρα αναχώματα στη νέα επίθεση που δεχόμαστε και να κάνουμε τον εργασιακό και κοινωνικό χώρο του καθένα και της καθεμιάς από μας έναν τόπο εχθρικό για τη δραστηριότητα του κεφαλαίου. Με οργάνωση από τα κάτω και άμεση δράση στους χώρους δουλειάς να κερδίσουμε τις μάχες που εξελίσσονται και να βάλουμε μπροστά διεκδικητικά αιτήματα, διαψεύδοντας τα σχέδια μετατροπής των εργασιακών σχέσεων σε έναν παράδεισο για το κεφάλαιο και τις επενδύσεις. Με συνελεύσεις και συλλογική δράση στις γειτονιές να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και τη φύση, κάνοντας δυσβάσταχτο το κόστος κάθε επένδυσης που τα υπονομεύει. Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ όλων μας, ντόπιων και μεταναστών, να καθαρίσουμε τις γειτονιές μας από τους φασίστες. Στην παρούσα συγκυρία ο αντιφασιστικός αγώνας είναι ένα μεγάλο στοίχημα της εργατικής τάξης, καθώς η τελευταία καλείται σήμερα να δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη της στους πρόσφυγες και μετανάστες που σκοτώνονται στο βωμό του κέρδους. Δεν πρόκειται για ένα ανθρωπιστικό ζήτημα, στεκόμαστε μαζί με τους μετανάστες γιατί ως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς εκμεταλλευόμενοι και εν δυνάμει μετανάστες όταν πλέον αυτό θα μοιάζει η μοναδική λύση επιβίωσης. Ο μόνος κερδισμένος από το εθνικιστικό παραλήρημα εναντίον των προσφύγων είναι τα αφεντικά και το κεφάλαιο.

Ξέροντας τους κοινούς μας εχθρούς χτίζουμε στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές το όραμα και το πρόπλασμα της κοινωνίας του αύριο, μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, μιας κοινωνίας δικαιοσύνης, ελευθερίας και αξιοπρέπειας για όλες και όλους.

 
Οι σεζόν του τρόμου PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης   
Κυριακή, 03 Σεπτέμβριος 2017 08:59

Οι σεζόν του τρόμου

Σε ένα ακόμα καλοκαίρι στην Ελλάδα της κρίσης με πολλή πολλή ζέστη, κάποιοι βρίσκονται εδώ και αρκετούς μήνες σε  νησί, όχι για διακοπές, αλλά για να επιβιώσουν. Φαίνεται ότι σε ένα τοπίο διάλυσης, με την ανεργία στους νέους να αγγίζει πλέον το 50%, ο τουριστικός κλάδος διατηρεί μία (έστω και μικρή) δυνατότητα απορρόφησης εργατικού δυναμικού - ειδικά νεανικού. Οι ειδικοί το λένε εδώ και χρόνια: Το μέλλον της Ελλάδας αναγκαστικά περνάει από τον τουρισμό.

Τι κρύβεται όμως πίσω από την βιτρίνα που βλέπουμε εμείς ως ‘’πελάτες’’;

Πόσο ειλικρινές είναι αυτό το χαμόγελο με το οποίο μας καλωσορίζουν οι εργαζόμενοι στο μαγαζί που δουλεύουν;

Και τέλος, πόσο κοστολογείται για τα αφεντικά η αξιοπρέπεια και η ανάγκη για επιβίωση των εργατών;

Πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως νεαρής ηλικίας, στην προσπάθειά τους να μαζέψουν λεφτά το καλοκαίρι για να τη βγάλουν τον χειμώνα, δεν κάνουν βέβαια διακοπές, δουλεύουν και υφίστανται καταπάτηση των δικαιωμάτων τους από τα αφεντικά, τα οποία συνηθίζεται να εκμεταλλεύονται σε μεγάλο βαθμό τους εργαζομένους που πάνε να δουλέψουν για σεζόν, πιστεύοντας ότι από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος δουλεύει γι’αυτούς είναι ουσιαστικά ιδιοκτησία τους και δεν δικαιούται να έχει ιδιωτική ζωή.

Το συχνότερο φαινόμενο εργατικής εκμετάλλευσης που παρατηρείται σε πολλές τουριστικές περιοχές είναι ο εργαζόμενος να είναι δηλωμένος για 8ωρη εργασία, 5 μέρες τη βδομάδα και στο τέλος να καταλήγει να δουλεύει 9ωρα και 10ωρα, 7 μέρες την εβδομάδα με τις υπερωρίες (προφανώς) να μην πληρώνονται ποτέ.

Συνηθίζεται επίσης τα αφεντικά να καθυστερούν τους μισθούς των εργαζομένων (αν δίνουν όλους τους μισθούς μαζί στο τέλος), κάτι που σημαίνει ότι ο εργαζόμενος καλείται να επιβιώσει με δικά του έξοδα όσο καιρό μείνει στο νησί. Επίσης, θα  πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι τα λεφτά που δίνονται από τα αφεντικά είναι πάντα σχεδόν ‘’μαύρα’’, ενώ το ωράριο αλλάζει συνεχώς αναλόγως με  τις ορέξεις του εργοδότη, χωρίς να ερωτάται ο εργαζόμενος /η.

Πολύ συχνά οι απαιτήσεις των αφεντικών φτάνουν σε εξοργιστικό σημείο, αφού πολλοί από αυτούς απαγορεύουν στους εργαζομένους τους ακόμη και να κάθονται εν ώρα εργασίας, να κάνουν διαλείμματα ενώ έχουν λόγο ακόμα και στο ντύσιμο/στυλ των εργατών, αφού απαιτούν από το προσωπικό τους να μην έχει βαμμένα νύχια, σκουλαρίκια, τατουάζ και άλλα αξεσουάρ που μπορεί να τους κάνουν να χάσουν  τους πολύτιμους πελάτες τους.

Ορισμένα αφεντικά τραβάνε το σκοινί ακόμα περισσότερο και θέλοντας να έχουν τον απόλυτο έλεγχο, έχουν πάνω τους το κλειδί της τουαλέτας του μαγαζιού, γιατί όπως λένε οι ίδιοι, οι εργαζόμενοι ‘’λουφάρουν’’ με πρόφαση την επίσκεψή τους στην τουαλέτα και κάθονται παραπάνω απ’ότι θα έπρεπε. Τέλος, οι εργοδότες δεν διστάζουν σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να κόψουν λεφτά από τους μισθούς των εργαζομένων είτε για παραδειγματισμό είτε έχοντας ως δικαιολογία ότι δεν τηρήθηκαν οι εσωτερικοί ‘’κανόνες’’ του μαγαζιού (π.χ. οι εργαζόμενοι μιλούσαν πολύ ώρα μεταξύ τους, κάθονταν ενώ αυτό απαγορευόταν κλπ).

Το μόνο πλεονέκτημα που συνήθως απολαμβάνουν όσοι πάνε να δουλέψουν σεζόν είναι ότι ο εργοδότης τους τούς παρέχει στέγη και τροφή, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως θετικό, αφού συνηθίζεται τα δωμάτια στα οποία διαμένουν οι εργαζόμενοι να είναι χαμηλής ποιότητας και να μην έχουν καν τις βασικές ανέσεις. Πολύ συχνά αναφέρονται περιπτώσεις όπου τα συγκεκριμένα δωμάτια δεν είχαν καν παράθυρα, ήταν πολύ μικρά και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για ύπνο και τίποτε περισσότερο.

 

Για να απαντήσουμε σε αυτές τις εργοδοτικές ασυδοσίες, εμείς, οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας, πρέπει να οργανωθούμε δυναμικά στα σωματεία μας , να οξύνουμε τον ταξικό ανταγωνισμό και, γνωρίζοντας ότι οι κοινωνίες που οδηγούνται στην εξαθλίωση έχουν την τάση να εξεγείρονται, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας μέχρι να πάρουμε ό,τι μας ανήκει.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 05 Σεπτέμβριος 2017 19:58
 
Ποτέ την Κυριακή PDF Εκτύπωση E-mail
Κυριακή, 01 Νοέμβριος 2015 08:55

ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας σειράς αντεργατικών νομοθετημάτων που αποδομούν εν μια νυκτί κεκτημένα αιώνων. Κατακτήσεις οι οποίες, εκτός του ότι είναι βαμμένες με το αίμα αγωνιστών, έχουν άμεσο αντίκτυπο στην εργατική μας καθημερινότητα και τις εργασιακές μας σχέσεις. Το παράδοξο, περισσότερο για τα τμήματα της κοινωνίας που αποδέχονται τον κοινοβουλευτισμό, είναι πως οι αντεργατικές αυτές διατάξεις ψηφιστήκαν από μια «αριστερή κυβέρνηση». Αντίθετα, το σκηνικό που διαγράφεται σήμερα για μας αποτελεί μια ακόμη απόδειξη του αυτονόητου, πως τίποτα δεν κατακτιέται με ανάθεση και έτοιμες λύσεις.

Πράγματι, ο συριζα και οι ανελ, με το τρίτο και, μάλλον όχι τελευταίο, μνημόνιο, οδηγούν απροκάλυπτα την τάξη μας, αυτή της μισθωτής σκλαβιάς σε μια, άνευ προηγουμένου σε μια, άνευ προηγουμένου, καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Η κυριακάτικη αργία, καθιερωμένη στην Ελλάδα από το 1909,είναι ένα από αυτά. Η κυβέρνηση, μετά τις επιταγές των δανειστών-τοκογλύφων και της εγχώριας καπιταλιστικής τάξης, υιοθετώντας την κατάπτυστη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ και τα συνεπακόλουθα της, αποφάσισε να παραμένουν ανοικτά τα καταστήματα ΚΑΙ τις Κυριακές, αδιαφορώντας για τους εργαζομένους και για τις συνθήκες διαβίωσης τους. Στην απόφαση της αυτή βρήκε αρκετούς συμμάχους μεταξύ των λακέδων διαφόρων φορέων που μιλούν στο όνομα της εργατικής τάξης, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση μαζί της(επιμελητήρια, εργατικά κέντρα, κομματικούς εργατοπατέρες κ.τ.λ).

Η δική μας απάντηση είναι μια. Διαρκής αγώνας με απεργίες, οργάνωση των εργατών σε συλλογικούς ακηδεμόνευτους φορείς-συνδικάτα και διαπόμπευση όλων εκείνων που εθελόδουλα συναινούν στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑ ΔΟΥΛΟΙ

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ,ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Κυριακή 1 Νοέμβρη

Συγκέντρωση-πορεία στις 11:00 ,Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2015 18:40
 
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 5 από 22