Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 23-01-2018 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
2 days 16 hours 56 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιανουάριος 2018  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
2728
293031    

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Ενημέρωση και κάλεσμα για τις καθηγήτριες και τους καθηγητές της Interlingua PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 06 Φεβρουάριος 2013 22:03

 

 

Συναδέλφισσα, συνάδελφε,

 

Θα θέλαμε να έρθουμε σ’ επαφή μαζί σου, για να σου πούμε ποιοι είμαστε και να σ’ ενημερώσουμε για την κατάσταση που επικρατεί στην Interlingua απ’ το Σεπτέμβρη του 2010 και ευρύτερα στον εκπαιδευτικό κλάδο των ξένων γλωσσών.

 

Είμαστε έξι καθηγητές/ήτριες που εργαζόμαστε στην κεντρική σχολή του ομίλου Interlingua από το 1995. Ίσως να γνωρίζεις πως ο όμιλος Interlingua Α.Ε. πωλήθηκε το καλοκαίρι του 2010 από τον κύριο Προκόπη Φούσα και σήμερα έχει νέα διοίκηση. Απ’ ό,τι ξέρουμε, οι βασικοί μέτοχοι είναι ο κύριος Νίκος Παπαδάκος, πολιτικός μηχανικός, και ο διευθύνων σύμβουλος της σχολής, κύριος Γιώργος Πετρίδης, οικονομολόγος. Το Σεπτέμβρη του 2010 η νέα διοίκηση σταμάτησε να πληρώνει μισθούς και να τακτοποιεί τις υποχρεώσεις της με το ΙΚΑ, χωρίς να δίνει την παραμικρή εξήγηση για τη συμπεριφορά της. Την άνοιξη του 2011, μάλιστα, αντιπρόσωπος της διοίκησης μάς είπε ότι θ’ αλλάξει το εργασιακό καθεστώς (ατομικές συμβάσεις εργασίας, μη καταβολή των ωρών των αργιών, κ.τ.λ.). Έπειτα από ακούραστες προσπάθειες να πάρουμε τα χρήματά μας και συνεχείς συναντήσεις με τη διοίκηση, εμείς οι έξι αναγκαστήκαμε να προβούμε σε επίσχεση εργασίας στις 14 Απρίλη του 2011. Από τότε μέχρι σήμερα βρισκόμαστε σε σκληρό αγώνα, για να πάρουμε τα δεδουλευμένα μας, με τη στήριξη και βοήθεια συνδικαλιστικών φορέων. Το θετικό είναι ότι ο δίχρονος αυτός αγώνας έχει αποδώσει καρπούς, αλλά είναι πολλά ακόμα αυτά που μένουν να γίνουν.

 

Συναδέλφισσα, συνάδελφε, αυτό που συνέβη σ’ εμάς τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είναι τυχαίο. Σήμερα, με σκοπό να σωθούν οι τράπεζες και να μη χάσουν τα κέρδη τους τα αφεντικά, καταργούνται όλα τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί με αγώνες μέσα στους αιώνες. Οι εργαζόμενοι έχουμε υποστεί μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματά μας. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν κατακρεουργηθεί, αυξήθηκαν τα όρια συνταξιοδότησης, η ανεργία υπολογίζεται ότι μέσα στο 2013 θα υπερβεί το 30%, ενώ οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας τείνουν προς εξαφάνιση. Σημειωτέον δε ότι το ψευδοσωματείο κέντρων ξένων γλωσσών Europalso εδώ και πολλά χρόνια υπογράφει με φίλους και συγγενείς της εργοδοσίας παρασυμβάσεις για το νομό Αττικής με μισθούς πείνας και καταργεί στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Αισχρό αποκορύφωμα η υπογραφή, στις 6/9/2012, κατάπτυστης ΣΣΕ για το ακαδημαϊκό έτος 2012-20123 με ωρομίσθιο 3,52 ευρώ μεικτά (2,98 καθαρά) για τους νέους καθηγητές, με τη δικαιολογία ότι η κρίση έχει ωθήσει πολλούς φροντιστηριούχους να κλείσουν τα μαγαζάκια τους.

 

Κράτος και αφεντικά προωθούν την εκμετάλλευση και την ανεργία και μας θέλουν υποταγμένους, ώστε να εφαρμόζουν τα σχέδιά τους. Αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς και παρουσιάζονται ως γνώστες και ειδήμονες της διαχείρισης της ζωής μας. Το κράτος, με τις δυνάμεις βίας και τους θεσμούς, ποινικοποιεί  οποιαδήποτε αντίσταση και καταστέλλει τους κοινωνικούς αγώνες. Γι’ αυτό σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργήσουμε τις δικές μας δομές και να αυτοοργανωθούμε μέσα από σωματεία βάσης, επιτροπές αλληλεγγύης και εργατικές συλλογικότητες στους χώρους εργασίας.

 

Σήμερα, Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου, με τη στήριξη του σωματείου «Βύρωνα»,  πραγματοποιούμε απεργία στη σχολή Interlingua (Ακαδημίας 98-100, πλατεία Κάνιγγος) από τις 8:30 ως τις 20:00.

 

Η εργοδοσία της Interlingua συνεχίζει την πάγια τακτική του εμπαιγμού και της άρνησης να μας καταβάλει δεδουλευμένους μισθούς μηνών. Ο δε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, κύριος Γιώργος Πετρίδης, όταν νοιώθει ότι πιέζεται από τις παρεμβάσεις μας έξω από τη σχολή, υπόσχεται να μας πληρώσει και ορίζει ημερομηνίες που στη συνέχεια αναιρεί, όπως ακριβώς κάνει εδώ και τρία χρόνια. Θεωρεί ότι θα μας σταματήσει, αλλά η απάντησή μας είναι ότι δε θα μας λυγίσει, δε θα μας κουράσει, γιατί ο αγώνας μας είναι αγώνας αξιοπρέπειας. 

 

Καλούμε συναδέλφους καθηγητές, εργαζομένους,  σωματεία βάσης, συλλογικότητες να στηρίξουν το δίκαιο αγώνα μας, γιατί  στον πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει τα αφεντικά και το κράτος πρέπει να απαντήσουμε οργανωμένα, με ταξικό κριτήριο.

 

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

 

 

 

Καθηγητές και καθηγήτριες Interlingua Αθήνας

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 06 Φεβρουάριος 2013 22:04
 
γενική απεργία 20.2.13 PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Τρίτη, 19 Φεβρουάριος 2013 10:48

Array

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

     Χωρίς αμφιβολία στις μέρες μας, η καπιταλιστική βαρβαρότητα ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Αγγίζει κάθε πεδίο της ζωής μας και ταυτόχρονα, δεν προσπαθεί απλά να ισοπεδώσει τα εργατικά συμφέροντα, αλλά επιδιώκει τη δημιουργία νέου τοπίου κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος και το κεφάλαιο έχουν σε πλήρη ανάπτυξη τις πολεμικές τους επιχειρήσεις εναντίον της εργατικής τάξης. Δεν τηρούν πια ούτε τα δικά τους αστικά θεσμικά προσχήματα, δεν υπολογίζουν παρά μόνο τα επικοινωνιακά (ακροδεξιά) κέρδη που ευελπιστούν πως θα φέρει η πυγμή τους.

Η κατασταλτική κλιμάκωση των τελευταίων 5 μηνών, οδηγεί σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Η βία που ασκούν τα αφεντικά για την επίτευξη των στόχων τους, ιδιαίτερα σε περίοδο αναδιάρθρωσης των παραγωγικών σχέσεων, όπως η σημερινή, είναι αδύνατο να έρθει μόνη. Την προϋπαντεί ή την ακολουθεί η στυγνή κρατική βία. Βία που εφαρμόστηκε πάνω σε όποιον αμφισβητούσε ουσιαστικά ή δυνητικά, είτε την εφαρμογή των μέτρων, είτε τον επιχειρούμενο εκφασισμό. Από τις αντιφασιστικές μοτοπορείες, ως τις επιστρατεύσεις απεργών, τις εκκενώσεις καταλήψεων και τους τραμπουκισμούς μελών λαϊκών συνελεύσεων, το χτύπημα απεργιακών κινητοποιήσεων μέχρι τις συλλήψεις συνδικαλιστών, το μήνυμα είναι ένα: Να τσακιστεί όποιος αγωνίζεται, να εξαφανιστεί ότι είναι ή μπορεί να γίνει ριζοσπαστικό

Όσο κι αν οι εκμεταλλευόμενοι οδηγήθηκαν στο να ξεχάσουν να μιλούν για τάξεις, αγώνες, εκμετάλλευση, οργή και να πιστέψουν στις ρητορείες της κυρίαρχης τάξης, τόσο η πραγματικότητα είναι πιο στυγνή από ποτέ. Η μοίρα των ονομαζόμενων πια “μη προνομιούχων” είναι προδιαγεγραμμένη από τα αφεντικά. Η εμφανής επιδείνωση της ζωής σφίγγει ολοένα και περισσότερο στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές όπου στοιβάχτηκε και συνεχίζει να στοιβάζεται ο “κόσμος της εργασίας”. Βιώνουμε στο πετσί μας τι σημαίνει κάθε νέο νομοσχέδιο, είτε αφορά το εργασιακό, την ασφάλιση, την εκπαίδευση, την αστυνόμευση. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και τα στρατόπεδα αμιγώς χωρισμένα. Και όσο οι εκμεταλλευόμενοι από τις καθημερινές προσταγές θα ψελλίζουν για κεκτημένα που χάθηκαν, για κράτος προνοίας, για ίσες ευκαιρίες, και ό,τι για όλα φταίνε οι ξένοι, όσο θα γκρινιάζουν απλά και μόνο στα μικρόφωνα των ΜΜΕ για τις τιμές των λαχανικών, όσο θα παλεύουν για ένα εγωιστικό “εγώ θα τα καταφέρω”, τα αφεντικά του κόσμου θα χαμογελούν. Και θα σφίγγουν ακόμα περισσότερο τον κλοιό γύρω μας.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ

     Μια μέρα γενικής απεργίας, που ποτέ δεν είναι γενική, γιατί τα εργατικά κέντρα και τα σωματεία που τα αποτελούν ποτέ δεν έτριξαν τα δόντια στους εργοδότες που απολύουν απεργούς εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Ποτέ δεν δούλεψαν ώστε να προπαγανδίσουν την απεργία. Σε πολλά από αυτά οι προϊστάμενοι στη δουλειά είναι στα διοικητικά συμβούλια των σωματείων! Καμια εμπιστοσύνη δεν εμπνέουν και είναι λογικό οι εργαζόμενοι να τους γυρίζουν την πλάτη τη στιγμή που δε βλέπουν αποτέλεσμα σ' αυτού του τύπου την απεργία, ειδικά με το βάρος τόσο της εργοδοτικής τρομοκρατίας, όσο και την συνεχή απειλή της ανεργίας.

Τέτοιου είδους απεργίες της μιας μέρας, με την εκ των πραγμάτων μικρή συμμετοχή, είναι το καλύτερο μέσο για να αχρηστεύσουν οι γραφειοκράτες και ξεπουλημένοι συνδικαλιστές το πιο ισχυρό μας όπλο: τη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ;

Πραγματικά γενική απεργία σημαίνει τη μέρα εκείνη να παραλύσει η παραγωγή σε όλα τα εργοστάσια και τα εργαστήρια, να κλείσουν όλα τα μαγαζιά, να λείψουν οι εργάτες της γης από τα χωράφια, να κλείσουν όλες οι υπηρεσίες, να σταματήσουν οι συγκοινωνίες και οι μεταφορές, να βγούμε όλοι και όλες στους δρόμους να διαδηλώσουμε και να οργανώσουμε την πάλη.

Αν γίνει μια πραγματική ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, έστω και για μια μέρα, θα γίνει φανερό αυτό που είναι αυτονόητο, αλλά προσπαθούν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε: ότι δηλαδή όλοι εμείς οι εργαζόμενοι -μισθωτοί ή αυτοαπασχολούμενοι- είμαστε τα πάντα. Αφεντικά και κράτος είναι ανύπαρκτα χωρίς εμάς.

Αυτό που θα κάνει μια γενική απεργία να έχει αξία είναι η καθημερινή μας δράση ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, στις νέες συμβάσεις, στις απολύσεις, την ανασφάλιστη εργασία και συγχρόνως η εργατική μας αλληλεγγύη και οργάνωση.

Η ανάγκη αντιστάσεων και απαντήσεων στις διαρκείς επιθέσεις κράτους και αφεντικών είναι αναντίρρητη. . Η ανάγκη αυτή όμως δε μπορεί να βρει διέξοδο μέσα από μηχανισμούς χειραγώγησης όπως η (έτσι κι αλλιώς απαξιωμένη στη συνείδηση όλων) ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που αναλαμβάνουν το ρόλο του τροχονόμου των κρατικών νομοσχεδίων, φοβούνται όπως ακριβως και οι εντολείς τους , τις κοινωνικές αντιδράσεις και καλούν τις γνωστες απεργιακές πιστολιές μια στο τόσο, με στόχο την εκτόνωση.

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

Μια πραγματική γενική απεργία δεν προσγειώνεται από τον ουρανό, ούτε προκύπτει "με μαγικό" τρόπο ως άμεσο αντανακλαστικό της εργατικής τάξης ενάντια στην επιβαλλόμενη ανέχεια. Ούτε μπορεί να περιμένει κανείς να οργανωθεί "από τα πάνω", ως σχέδιο των εργατοπατέρων φωστήρων.

Ξέρουμε ότι ο αγώνας γίνεται εκεί έξω. Έξω απ’ τα ξεπουλημένα τριτοβάθμια συνδικάτα και τις κλαδικές και τοπικές μικρογραφίες τους.

- Στις μαχητικές κλαδικές απεργίες διαρκείας

- Στις καταλήψεις εργασιακών χώρων

- Στη στήριξη μεταξύ μας, στην επικοινωνία με το συνάδελφο, ώστε να μην περνά η αυθαιρεσία του αφεντικού ή του προϊσταμένου στη δουλειά

- Στη διακλαδική αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων, στην ουσιαστική στήριξη όσων αγωνίζονται σε άλλους εργασιακούς χώρους

- Στα μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία βάσης

- Στο δρόμο, σπάζοντας τον τρόμο που γεννά η λυσσαλέα καταστολή. Εκεί θυμόμαστε την αξία του συλλογικού εργατικού αγώνα, την αξία του συνδικαλισμού.

Να ξαναφτιάξουμε απ’ την αρχή τα σωματεία μας, με συνελεύσεις χωρίς κόμματα, που πέρα από τη διεκδίκηση των αυτονόητων, θα οργανώνουν και την ανατροπή όλου του συστήματος εκμετάλλευσης που βιώνουμε. Μόνο έτσι θα κηρύξουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ για να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν, τη ζωή που μας κλέβουν.

Η Γενική Απεργία Διαρκείας, πρέπει να πάψει να αποτελεί μια ευχή. Οφείλουμε τώρα, περισσότερο από ποτέ, να αρθρωθεί ως κοινωνική στρατηγική επιλογή αντίστασης τόσο στα οικονομικά μέτρα που έχουν επιβληθεί ή θα επιβληθούν, όσο και απέναντι την ίδια την συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς. Εργαζόμενοι ή άνεργοι, μέλη σωματείων ή όχι, ακόμη και κομμάτια όπως οι φοιτητές και μαθητές, πρέπει να αντιληφθούμε την ιστορική συγκυρία και από το μετερίζι μας να σηκώσουμε την ιστορική ευθύνη.

     Γι' αυτούς τους λόγους η απεργία που κηρύχτηκε στις 20 Φλεβάρη, αποτελεί ένα σημείο αυτής της ζύμωσης. Μια ανάδειξη αυτών των αναγκών για νέες, πιο μαχητικές μορφές αγώνα και δράσεων. Ευκαιρία, όχι για ένα ακόμη ραντεβού, αλλά για την αναζωπύρωση της ταξικής αντιπαράθεσης,

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

Μετά το τέλος της πορείας συμμετέχουμε στο κάλεσμα της

Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων στη ΒΙΟΜΕ

ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


"ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΒΙΟ.ΜΕ ΠΑΝΤΟΥ".

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 19 Φεβρουάριος 2013 23:24
 
Νεκρός 22χρονος εργαζόμενος στα Mikel PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης   
Δευτέρα, 13 Μάρτιος 2017 00:55

Νεκρός 22χρονος εργαζόμενος

…και στα Μikel τα αφεντικά δολοφονούν εργάτες

Την Παρασκευή 10 Μάρτη, έχασε τη μάχη για τη ζωή ο 22χρονος, που δούλευε ως διανομέας στο κατάστημα της επιχείρησης «Mikel» στον Κολωνό της Αθήνας. Ο εργαζόμενος είχε τραυματιστεί σοβαρά την Πέμπτη 2 Μάρτη στη βάρδια του, και νοσηλευόταν μέχρι τις 10/3 σε κρίσιμηκατάσταση, αλλά δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματα του.

Ως εργατική συλλογικότητα γνωρίζουμε πολύ καλά τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στους χώρους εργασίας αφού για κάθε αφεντικό, μικρό ή μεγάλο, στόχος είναι να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του, με κάθε τίμημα , ακόμα και με τη ζωή των ίδιων των εργαζομένων. Η συγκεκριμένη αλυσίδα βέβαια, μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν με τις εργασιακές συνθήκες που επιβάλλει.

Εργαζόμενες στο τμήμα παραγωγής έχουν καταγγείλει ότι δεν τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις όροι εργασίας - υπερεργασία, κλεμμένα ένσημα, υπογραφή 4ωρων συμβάσεων ενώ εργάζονταν για 8ωρο και φυσικά ούτε λόγος για προσαύξηση σε νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία. Αξιοσημείωτα είναι και τα ιδιωτικά συμφωνητικά που βάζουν τους εργαζόμενους να υπογράψουν, στα οποία υπάρχουν περίεργες ρήτρες αλλά και υποχρέωση καταβολής από τον εργαζόμενο πολλών χιλιάδων ευρώ ως αποζημίωση, αν για ένα χρόνο μετά την απόλυση, ή την αποχώρηση τους, εργαστούν σε άλλη επισιτιστική επιχείρηση, ή εάν συγγενής τους α’ βαθμού εργάζεται σε άλλη εταιρία του είδους. Να επισημάνουμε μέσα σε όλα αυτά, ότι δεν κάνουμε λόγο για μια οποιαδήποτε επιχείρηση αλλά για μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καφεστίασης στην Ελλάδα (σήμερα λειτουργούν 129 καταστήματα).

O θάνατος του 22χρόνου εργαζόμενου δεν αποτελεί απλά ένα εργατικό ατύχημα ή μια «άτυχη στιγμή», αλλά μία ακόμα εργοδοτική δολοφονία στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, που έρχεται να προστεθεί στη μεγάλη λίστα των καταγεγραμμένων και μη εργατικών “ατυχημάτων” (μόλις πριν 3μήνες, έπεσε νεκρή εργαζόμενη από έκρηξη στα Everest και ένας διανομέας στη Speedex). Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας αποτελούν περιττό κόστος για τα αφεντικά, ενώ οι συνθήκες μεγάλης εντατικοποίησης και απασχόλησης σε δύο ή τρία πόστα ταυτόχρονα αποτελούν τον κανόνα.

Ένας άνθρωπος στην εντατική ή νεκρός δεν μετράει για αυτούς μπροστά στα κέρδη τους!

Η εργοδοτική αυτή δολοφονία δεν θα είναι η τελευταία εάν ως εργατικό κίνημα δεν δώσουμε μαζικά την απάντησή μας, αν δεν υπερασπιστούμε και δε διεκδικήσουμε τα εργατικά μας συμφέροντα, αν δεν αντισταθούμε στην υποτίμηση της εργασίας μας και της ίδιας μας της ζωής.

Απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε στα σωματεία μας και στους χώρους δουλειάς.

Κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος.

Να μη γίνουμε θυσία στο όνομα της κερδοφορίας.

 

Να γίνουμε απειλή για τα αφεντικά.


Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 13 Μάρτιος 2017 01:51
 
αφιέρωμα προβολών στην Ισπανική επανάσταση PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Πέμπτη, 28 Μάρτιος 2013 09:05

Array

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 28 Μάρτιος 2013 09:06
 
από την απελευθερωτική εκπαίδευση στην ελεύθερη κοινωνία PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την esethess   
Πέμπτη, 22 Νοέμβριος 2012 07:57
Array Array
 
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 9 από 22