Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 19-12-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
3 days 20 hours 6 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιούνιος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
   
  

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Εργοδότες και κράτος θέλουν να τελειώνουν με τις απεργίες PDF Εκτύπωση E-mail

ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ  ΚΡΑΤΟΣ

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Η καπιταλιστική κρίση έχει μεταβάλλει σε μεγάλο βαθμό τη μορφή της εργασίας. Πολύ καιρό όμως πριν την κρίση, η εργασιακή συνθήκη για το μεγαλύτερο τμήμα του προλεταριάτου προσδιορίζεται από την επισφάλεια. Ο κανόνας είναι η συνεχής εναλλαγή εργασιακών κλάδων και εργοδοτών, η διαρκής μετάβαση από την ανεργία στην υποαπασχόληση και το αντίστροφο, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας (ημιαπασχόληση, μπλοκάκια, βάουτσερ κλπ), η απλήρωτη εργασία, η καταπάτηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτή η μορφή εργασίας έχει γίνει πια σαφές με δραματικό τρόπο ότι δεν αφορά μόνο τους νέους ή τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.  Και φυσικά οι εργαζόμενοι της νέας εποχής δεν οργανώνονται, δεν συνδικαλίζονται.

Παράλληλα με την ιδεολογική απαξίωση του συνδικαλισμού, που είναι δικαιολογημένη αν σκεφτούμε πόσο ξεπουλημένος είναι ο επίσημος συνδικαλισμός από το ’80 και μετά, οι εργαζόμενοι της νέας εποχής δουλεύουν σε τόσο διαφορετικές εργασιακές συνθήκες, αλλάζουν τόσες δουλειές, διανύουν τόσο μεγάλα διαστήματα ανεργίας που ακόμα κι αν πιστεύουν στην ανάγκη της συλλογικής οργάνωσης και του συνδικαλισμού, τους είναι αδύνατο να αναγνωρίσουν ότι ανήκουν σε κάποιον συγκεκριμένο εργασιακό κλάδο, άρα και στο αντίστοιχο συνδικάτο.

Η αναρχοσυνδικαλιστική μορφή οργάνωσης στο σύγχρονο εργασιακό τοπίο είναι δυνατό να παρέχει ουσιαστική απάντηση στη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων, παρά τον κατακερματισμό των εργασιακών κλάδων και των σχέσεων εργασίας. Ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν είναι ο συνδικαλισμός των παζαριών με τα αφεντικά και το κράτος και λειτουργεί ανταγωνιστικά απέναντι στα γραφειοκρατικά, κομματικά και εργοδοτικά συνδικάτα. Είναι ο συνδικαλισμός της άμεσης δράσης των εργαζομένων, που, πέρα από την στάση της αντίστασης και της διεκδίκησης απέναντι στην εργοδοσία, εμπνέεται από την επαναστατική παράδοση και μπορεί να εμπνεύσει στους εργαζόμενους το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.

Κυρίως όμως ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν έχει κανένα φετίχ με την αστική νομιμότητα.

Οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων είναι συνδικαλιστική οργάνωση. Μια επιτροπή εργαζομένων σε έναν εργασιακό χώρο ή έναν κλάδο μπορεί να παλέψει για τις ανάγκες που προκύπτουν και η αποτελεσματικότητά  της δεν εξαρτάται από τη νομιμοποίηση που τους παρέχει το κράτος, αλλά από τη δική της δυναμική και αποφασιστικότητα. Με ανάλογο τρόπο, η αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση μπορεί να καλύψει ανέργους και επισφαλώς εργαζομένους, χωρίς αυτοί να χρειάζεται να αλλάζουν σωματείο κάθε λίγους μήνες, όσο συχνά αλλάζουν σχέση εργασίας και κλάδο. Τα επίσημα σωματεία έχουν ένα μοναδικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα άτυπα: το νόμιμο δικαίωμα της απεργίας.

Η απεργία είναι το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων. Με αυτήν στερούμε από τα αφεντικά το μόνο που τους ενδιαφέρει, την εργασία μας και το κέρδος που αποκομίζουν από αυτήν. Ωστόσο στο διάστημα που ακολουθεί πρόκειται να περιοριστεί, σχεδόν να καταργηθεί, το δικαίωμα στην απεργία. Ιδιαίτερα στη ελλάδα με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο που πρόκειται να ψηφιστεί, οι προϋποθέσεις για την κήρυξη απεργίας θα είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλιστούν. Τα μέτρα αυτά απονευρώνουν μοιραία τα νόμιμα συνδικάτα. Ο αναρχοσυνδικαλισμός μπορεί να επιβιώσει από την επίθεση αυτή, με δεδομένο τον μη θεσμικό του χαρακτήρα αλλά και το γεγονός ότι έχει στο οπλοστάσιό του μέσα πάλης που δεν περιορίζονται στα νόμιμα, όπως τις καταλήψεις, το σαμποτάζ, το μποϊκοτάζ και ό,τι άλλο μπορεί να επινοήσει η δημιουργικότητα και η φαντασία των εργαζομένων. ‘Άλλωστε, ακόμα και τα επίσημα συνδικάτα σε ένα τέτοιο συνδικαλιστικό νομικό πλαίσιο θα κληθούν να διαλέξουν: ή να αναθεωρήσουν στην προσκόλλησή τους στη νομιμότητα ή να εξαφανιστούν, χάνοντας κάθε δυνατότητα οργάνωσης της αντίστασης των εργαζομένων ή, ακόμα και το ελάχιστο, κάθε δυνατότητα διεκδίκησης μερικών κλαδικών αιτημάτων.

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

 
Κράτος και αφεντικά ποινικοποιούν τον πραγματικό συνδικαλισμό PDF Εκτύπωση E-mail

Κράτος και αφεντικά
ποινικοποιούν τον πραγματικό
συνδικαλισμό

 

Τα αφεντικά, το κράτος και οι μηχανισμοί τους φοβούνται περισσότερο από καθετί άλλο την οργάνωση των εργαζομένων. Κυρίως όμως φοβούνται όταν οργανωνόμαστε μόνοι μας, όταν δημιουργούμε δομές αλληλεγγύης και κερδίζουμε εργατικούς αγώνες. Τότε οι εισαγγελείς και οι παρατρεχάμενοι τους αναλαμβάνουν δράση, φτιάχνουν δικογραφίες όπου βαφτίζουν τις εργατικές διεκδικήσεις ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», τη συνδικαλιστική δράση ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης σε καταστήματα» και την αυτοοργάνωση των εργαζομένων ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση». Όπως ακριβώς έγινε με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα μαγαζιά «Σαλαντίν» και «Βοτανοπωλείο» τα αφεντικά των οποίων κατέθεσαν στην αστυνομία ως τα θύματα της υπόθεσης ώστε να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλιστικό τους αγώνα.

 

Η δίωξη έστω και ενός εργαζόμενου ή μιας εργαζόμενης μάς αφορά όλους, ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για 7 εργαζόμενους και μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων στην Αθήνα εκ των οποίων οι 4 ήταν και απολυμένοι λόγω συνδικαλιστικής δράσης από τα μαγαζιά όπου δούλευαν.

Την Τρίτη 21 Νοέμβρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων δικάζονται 7 μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων για τις κατηγορίες που αναφέρονται στο κείμενο.

 

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

ΕΣΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
(Τοπικές ενώσεις Αθήνας/Θεσσαλονίκης)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 17 Νοέμβριος 2017 14:16
 
Οι σεζόν του τρόμου PDF Εκτύπωση E-mail

Οι σεζόν του τρόμου

Σε ένα ακόμα καλοκαίρι στην Ελλάδα της κρίσης με πολλή πολλή ζέστη, κάποιοι βρίσκονται εδώ και αρκετούς μήνες σε  νησί, όχι για διακοπές, αλλά για να επιβιώσουν. Φαίνεται ότι σε ένα τοπίο διάλυσης, με την ανεργία στους νέους να αγγίζει πλέον το 50%, ο τουριστικός κλάδος διατηρεί μία (έστω και μικρή) δυνατότητα απορρόφησης εργατικού δυναμικού - ειδικά νεανικού. Οι ειδικοί το λένε εδώ και χρόνια: Το μέλλον της Ελλάδας αναγκαστικά περνάει από τον τουρισμό.

Τι κρύβεται όμως πίσω από την βιτρίνα που βλέπουμε εμείς ως ‘’πελάτες’’;

Πόσο ειλικρινές είναι αυτό το χαμόγελο με το οποίο μας καλωσορίζουν οι εργαζόμενοι στο μαγαζί που δουλεύουν;

Και τέλος, πόσο κοστολογείται για τα αφεντικά η αξιοπρέπεια και η ανάγκη για επιβίωση των εργατών;

Πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως νεαρής ηλικίας, στην προσπάθειά τους να μαζέψουν λεφτά το καλοκαίρι για να τη βγάλουν τον χειμώνα, δεν κάνουν βέβαια διακοπές, δουλεύουν και υφίστανται καταπάτηση των δικαιωμάτων τους από τα αφεντικά, τα οποία συνηθίζεται να εκμεταλλεύονται σε μεγάλο βαθμό τους εργαζομένους που πάνε να δουλέψουν για σεζόν, πιστεύοντας ότι από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος δουλεύει γι’αυτούς είναι ουσιαστικά ιδιοκτησία τους και δεν δικαιούται να έχει ιδιωτική ζωή.

Το συχνότερο φαινόμενο εργατικής εκμετάλλευσης που παρατηρείται σε πολλές τουριστικές περιοχές είναι ο εργαζόμενος να είναι δηλωμένος για 8ωρη εργασία, 5 μέρες τη βδομάδα και στο τέλος να καταλήγει να δουλεύει 9ωρα και 10ωρα, 7 μέρες την εβδομάδα με τις υπερωρίες (προφανώς) να μην πληρώνονται ποτέ.

Συνηθίζεται επίσης τα αφεντικά να καθυστερούν τους μισθούς των εργαζομένων (αν δίνουν όλους τους μισθούς μαζί στο τέλος), κάτι που σημαίνει ότι ο εργαζόμενος καλείται να επιβιώσει με δικά του έξοδα όσο καιρό μείνει στο νησί. Επίσης, θα  πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι τα λεφτά που δίνονται από τα αφεντικά είναι πάντα σχεδόν ‘’μαύρα’’, ενώ το ωράριο αλλάζει συνεχώς αναλόγως με  τις ορέξεις του εργοδότη, χωρίς να ερωτάται ο εργαζόμενος /η.

Πολύ συχνά οι απαιτήσεις των αφεντικών φτάνουν σε εξοργιστικό σημείο, αφού πολλοί από αυτούς απαγορεύουν στους εργαζομένους τους ακόμη και να κάθονται εν ώρα εργασίας, να κάνουν διαλείμματα ενώ έχουν λόγο ακόμα και στο ντύσιμο/στυλ των εργατών, αφού απαιτούν από το προσωπικό τους να μην έχει βαμμένα νύχια, σκουλαρίκια, τατουάζ και άλλα αξεσουάρ που μπορεί να τους κάνουν να χάσουν  τους πολύτιμους πελάτες τους.

Ορισμένα αφεντικά τραβάνε το σκοινί ακόμα περισσότερο και θέλοντας να έχουν τον απόλυτο έλεγχο, έχουν πάνω τους το κλειδί της τουαλέτας του μαγαζιού, γιατί όπως λένε οι ίδιοι, οι εργαζόμενοι ‘’λουφάρουν’’ με πρόφαση την επίσκεψή τους στην τουαλέτα και κάθονται παραπάνω απ’ότι θα έπρεπε. Τέλος, οι εργοδότες δεν διστάζουν σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να κόψουν λεφτά από τους μισθούς των εργαζομένων είτε για παραδειγματισμό είτε έχοντας ως δικαιολογία ότι δεν τηρήθηκαν οι εσωτερικοί ‘’κανόνες’’ του μαγαζιού (π.χ. οι εργαζόμενοι μιλούσαν πολύ ώρα μεταξύ τους, κάθονταν ενώ αυτό απαγορευόταν κλπ).

Το μόνο πλεονέκτημα που συνήθως απολαμβάνουν όσοι πάνε να δουλέψουν σεζόν είναι ότι ο εργοδότης τους τούς παρέχει στέγη και τροφή, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως θετικό, αφού συνηθίζεται τα δωμάτια στα οποία διαμένουν οι εργαζόμενοι να είναι χαμηλής ποιότητας και να μην έχουν καν τις βασικές ανέσεις. Πολύ συχνά αναφέρονται περιπτώσεις όπου τα συγκεκριμένα δωμάτια δεν είχαν καν παράθυρα, ήταν πολύ μικρά και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για ύπνο και τίποτε περισσότερο.

 

Για να απαντήσουμε σε αυτές τις εργοδοτικές ασυδοσίες, εμείς, οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας, πρέπει να οργανωθούμε δυναμικά στα σωματεία μας , να οξύνουμε τον ταξικό ανταγωνισμό και, γνωρίζοντας ότι οι κοινωνίες που οδηγούνται στην εξαθλίωση έχουν την τάση να εξεγείρονται, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας μέχρι να πάρουμε ό,τι μας ανήκει.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 05 Σεπτέμβριος 2017 19:58
 
Οι νεκροί εργάτες της τάξης μας τα κέρδη των αφεντικών και του κράτους PDF Εκτύπωση E-mail

Οι νεκροί εργάτες της τάξης μας
τα κέρδη των αφεντικών και του κράτους

Οι νεκροί της τάξης μας δεν προέρχονται μόνο από τους κλάδους της οικοδομής και του επισιτισμού που μετρήσαν πολλά θανατηφόρα «ατυχήματα» τον προηγούμενο χειμώνα. Αυτο το καλοκαίρι στον βωμό των δισεκατομμυρίων εσόδων που μέτρησαν τα αφεντικά μόνο από τον τουρισμό, εμείς μετρήσαμε νεκρούς από κάθε κλάδο. Καθαριστές, ξυλοκόποι, οδηγοί φορτηγών, υπάλληλοι αεροδρομίων, χειριστές κλαρκ, λιμενεργάτες ήταν μέσα στις δεκάδες περιπτώσεις όπου οι εργάτες δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους, όπου για 300 με 600 ευρώ αφήσαν την ζωή τους σε χαντάκια, δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, εργοστάσια και ορυχεία.

Στον καπιταλισμό όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες αποτελούμε αναλώσιμα νούμερα είτε πρόκειται για περίοδο «κρίσης» είτε για οικονομική «ανάπτυξη». Στην οικονομική κρίση τα αφεντικά επικαλούνται τα «μειωμένα» κέρδη και, εκτός από τους μισθούς, εξαφανίζουν και κάθε πιθανό μέτρο ασφάλειας, ενώ στην πολυαναμενόμενη για αυτούς ανάπτυξη το αυξανόμενο κέρδος τους είναι πάνω από κάθε σκέψη για  προστασία των εργαζόμενων. Οι εταιρίες ποτέ δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να απολογηθούν και η όποια «βαθειά θλίψη» τους είναι λιγότερη από την οδύνη για το κόστος της προστασίας των εργαζόμενων.

Δεν διακινδυνεύουμε την ζωή μας

για κανένα αφεντικό και καμία ανάπτυξη

Διεκδικούμε με αξιοπρέπεια και μαχητικότητα

τα εργατικά μας συμφέροντα

Μνήμη και οργή

 

για τους νεκρούς της τάξης μας

 
Αλληλεγγύη στην απεργία των αρχαιολόγων PDF Εκτύπωση E-mail

Αλληλεγγύη στην απεργία των αρχαιολόγων

Οι εργασιακές συνθήκες στα εργοτάξια και τα σκάμματα του Μετρό στη Θεσσαλονίκη μας απασχολούν ξανά, αυτή τη φορά εξαιτίας της απόλυσης δύο συμβασιούχων αρχαιολόγων στο σκάμμα του Συντριβανίου, απολύσεις που η εταιρία έκανε μετά από υπουργική εντολή(!) Μετά τα εργατικά ατυχήματα του τελευταίου διαστήματος, κάποια από τα οποία ήταν θανατηφόρα, ήρθαν τώρα οι απολύσεις για να μας ξαναθυμίσουν ότι οι εργαζόμενοι είναι αναλώσιμοι, όταν πρόκειται για την «ανάπτυξη». Η πρόφαση, αυτή τη φορά, ήταν οι καθυστερήσεις στην πρόοδο του έργου, για τις οποίες φυσικά ευθύνεται πάντα ο εργαζόμενος και τόσο περισσότερο, όσο πιο χαμηλά είναι στην ιεραρχία.

Οι αρχαιολόγοι που απολύθηκαν βρέθηκαν μπλεγμένες σε ένα επιχειρηματικό και πολιτικό αλισβερίσι δημιουργίας εντυπώσεων, όπου υπουργοί και εργολάβοι συναγωνίζονται σε «αποτελεσματικότητα» αλλά είναι μαζί όταν πρόκειται να «επαναφέρουν στην τάξη» τους εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης στεκόμαστε δίπλα στον δίκαιο αγώνα των συμβασιούχων αρχαιολόγων και απαιτούμε την άμεση ανάκληση των απολύσεων. Την ίδια στάση οφείλουν να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης και πολύ περισσότερο οι συνάδελφοι που δουλεύουν στο Μετρό σε οποιοδήποτε πόστο. Όλα τα σωματεία πρέπει να σταθούν δίπλα στον αγώνα των αρχαιολόγων, αλλιώς ξεκάθαρα στηρίζουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας.

Κανένας – καμία μόνη απέναντι στην αυθαιρεσία υπουργών και εργοδοτών

 

Άμεση ανάκληση των απολύσεων

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 01 Ιούνιος 2017 06:56
 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 1 από 22