Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 23-10-2018 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
0 day 10 hours 31 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιούλιος 2018  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
      
     

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
ΑΒ Βασιλόπουλος: Νεκρός ένας ακόμα συνάδελφος μας! PDF Εκτύπωση E-mail

ΑΒ Βασιλόπουλος: Νεκρός ένας ακόμα συνάδελφος μας!

Την Πέμπτη 14/06/2018, ο 56χρονος Στάθης Καραγεωργόπουλος, έχασε τη ζωή του, κατά τη διάρκεια της εργασίας του, στο κατάστημα «ΑΒ Βασιλόπουλος» της οδού Αμερικής στην Πάτρα. Το «εργατικό ατύχημα», συνέβη καθώς ο εργαζόμενος εκτελούσε εργασίες καθαρισμού σε οροφή δωματίων συντήρησης εμπορευμάτων, κατά τη διάρκεια των οποίων υποχώρησε η οροφή οδηγώντας τον ίδιο σε πτώση από ύψος 3,5 μέτρων. Στο κατάστημα δεν υπήρχε κανένα μέτρο ασφαλείας. Μάλιστα, η διεύθυνση του καταστήματος, μέχρι να μεταφερθεί ο νεκρός εργαζόμενος στο νοσοκομείο, κράτησε το κατάστημα ανοιχτό, ενώ την επόμενη μέρα το έκλεισε μόνο μετά τις 4 το απόγευμα, για να μπορέσουν οι συνάδελφοί του να πάνε στην κηδεία. Η εργοδοσία προσπάθησε να αποποιηθεί όχι μόνο τις ευθύνες τις, αλλά και να αρνηθεί το ίδιο το περιστατικό, διαδίδοντας ότι ο θάνατος του 56χρονου οφείλονταν σε ανακοπή καρδιάς, κάτι που φυσικά αντικρούεται από την ιατροδικαστική έκθεση, στην οποία αποδεικνύεται ότι ο θάνατος προκλήθηκε από κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από την πτώση.

Οι δολοφονίες από το κεφάλαιο δεν μας ξαφνιάζουν, καθώς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για αυτούς είμαστε αναλώσιμοι. Ένα άλλο πρόσφατο παράδειγμα νεκρού εργάτη στο βωμό του κέρδους, είναι και ο θάνατος ντελιβερά στην αλυσίδα καφέ Deox, στη Λάρισα. Ο εργασιακός μεσαίωνας που βιώνουμε στις μέρες μας, συνοψίζεται από την ψήφιση αντεργατικών μέτρων, με τα οποία μας στερούν ακόμη και το αυτονόητο δικαίωμα μας στην απεργία, εξαντλητικά ωράρια και ανασφάλιστη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες και όπως γίνεται εμφανές αδιαφορία ακόμη και απέναντι στις ζωές μας. Γίνεται λοιπόν σαφές πως κράτος και κεφάλαιο, έχουν μετατρέψει την καθημερινότητα της εργατικής τάξης, σε ένα εικοσιτετράωρο κάτεργο εργασίας, με σκοπό την αύξηση των κερδών διευθυντών και αφεντικών.

Οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι, οφείλουμε να σταθούμε αλληλέγγυοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, πέρα από διακρίσεις ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους, γυναίκες κι άντρες. Ο αναρχοσυνδικαλισμός, η μαχητική συνδικαλιστική οργάνωση που διευθύνεται από την βάση των εργαζομένων, η δράση ενάντια στα αφεντικά και το κράτος μέσα κι εξω από τα σωματεία, μπορούν σήμερα να δώσουν την προοπτική του αγώνα απέναντι στην βαρβαρότητα που ζούμε. Να βάλουμε μπροστά τα εργατικά συμφέροντα και να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, χωρίς συνδικαλιστικές ιεραρχίες, μεσολαβήσεις και κομματικούς εργατοπατέρες. Να αγωνιστούμε στους χώρους δουλειάς, να προετοιμάσουμε άγριες γενικές απεργίες διαρκείας, να δείξουμε στα αφεντικά τη δύναμή μας.

ΔΕΝ  ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ!

ΤΑ ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 28 Ιούνιος 2018 17:46
 
8 μέλη της CNT απολύονται από ξενοδοχείο στην Χετάφε της Ισπανίας PDF Εκτύπωση E-mail

 

Το ξενοδοχείο Getafe Exe βρίσκεται λίγο έξω από την Μαδρίτη και 8 από τους εργαζόμενους του αποφάσισαν να οργανωθούν δημιουργώντας μια ένωση της αναρχοσυνδικαλιστικής CNT μέσα στην επιχείρηση. Κατευθείαν αντέδρασε η εργοδοσία του ξενοδοχείου αλλά και η ευρύτερη αλυσίδα Hotusa ξενοδοχείων στην οποία ανήκει. Οι οκτώ σερβιτόρες αποφάσισαν να οργανωθούν για να προστατευθούν απέναντι στις συνεχείς παρατυπίες και της λόγω μη τήρησης βασικών δικαιωμάτων τους.

Οι εργαζόμενες υπό μια αδιευκρίνιστη σύμβαση εργασίας, αναγκάζονται να δουλεύουν υπερωρίες τις οποίες ποτέ δεν πληρώνονται ενώ ο μισθός τους μπορεί να χαρακτηρισθεί μόνο ως άθλιος. Μετά την δημιουργία του τμήματος της CNT άρχισαν από την διεύθυνση οι απειλές για απόλυση, οι επιπλέον υπερωρίες και κάθε είδους παρενοχλήσεις. Ενώ προσωρινά και μετά από συνδικαλιστικές πιέσεις επανήλθε η οκτάωρη εργασία η μητρική εταιρία άλλαξε τον διευθυντή και τον υπεργολάβο και οι καινούργιοι προχώρησαν άμεσα σε απόλυση και των εργαζόμενων μετά από 2 χρόνια εργασίας.

link: CNT Getafe


 

 


 

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 28 Ιούνιος 2018 17:37
 
ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ PDF Εκτύπωση E-mail

 

ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ

«[…]ο ε­θνικισμός ουδέποτε υπήρξε κάτι άλλο από την πολιτική θρησκεία
του σύγχρονου κράτους. [...]Ή μετατροπή των ανθρωπίνων ομάδων σε έθνη, δηλαδή
σε λαούς ενός κράτους, δεν άνοιξε το δρόμο σε καμιά νέα προοπτική για την
Ευρώπη. Απεναντίας, έχει από μόνη της συγκροτήσει έναν ισχυρό προμαχώνα για τη
διεθνή αντίδραση, πού αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα εμπό­δια για την
κοινωνική απελευθέρωση».
Ρούντολφ Ρόκερ
 

Στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας για αιώνες ζούσαν λαοί με διαφορετική γλώσσα και θρησκεία. Όλοι υπάγονταν στην οθωμανική αυτοκρατορία και, όπως συνήθως συνέβαινε στο πλαίσιο των αυτοκρατοριών, εθνική συνείδηση δεν υπήρχε. Μόνο η κοινή απέχθεια των φτωχών απέναντι στους αφέντες κάθε θρησκείας που τους ξεζούμιζαν σε συνεργασία με την κρατική διοίκηση.

Όταν η οθωμανική αυτοκρατορία άρχισε να διαλύεται, δημιουργούνται στην ευρύτερη περιοχή νέα έθνη κράτη. Νέα και φιλόδοξα. Με πρόθεση να μεγαλώσουν την επικράτειά τους. Καθυστερημένα σε σχέση με άλλες περιοχές, η περιοχή της Μακεδονίας μπαίνει, στις αρχές του 20ου αιώνα, στο στόχαστρο των γειτονικών εθνικισμών. Η ύπαιθρος κατοικείται κατά κύριο λόγο από πληθυσμούς σλαβόφωνους, που μιλούν, όπως λένε οι ντόπιοι, μια γλώσσα που συγγενεύει αρκετά με τη βουλγαρική. Κατοικούν βέβαια και ελληνόφωνοι, φυσικά τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι, Εβραίοι –κυρίως στη Θεσσαλονίκη και τόσοι άλλοι και άλλες. Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της υπαίθρου αυτοπροσδιορίζονται από τον 19ο αι ως Μακεδόνες, χωρίς αυτό να συνεπάγεται αναγκαστικά τη φιλοδοξία συγκρότησης διακριτού εθνικού κράτους.

Τα γειτονικά κράτη στέλνουν ένοπλους πράκτορες στη Μακεδονία (Βούλγαροι, Έλληνες και Σέρβοι κομιτατζήδες), συνοδευόμενους από δασκάλους και παπάδες, πιέζοντας τους ντόπιους να διαλέξουν ανάμεσα στο Πατριαρχείο και την Εξαρχία (τη βουλγαρική αυτοκέφαλη εκκλησία). Γνωρίζουν ότι η θρησκευτική επιλογή θα προδικάσει την εθνική.

Όπως βέβαια πάντα συμβαίνει με τους εθνικούς ανταγωνισμούς, τη λύση θα δώσει ο πόλεμος. Η Ελλάδα επικρατεί στον Β’ βαλκανικό πόλεμο το 1913 και κερδίζει τη μερίδα του λέοντος από την περιοχή της Μακεδονίας. Λίγα χρόνια αργότερα, μέσω της ανταλλαγής πληθυσμών, θα εποικίσει την περιοχή με ελληνόφωνους προερχόμενους από τη Μ.Ασία και θα απαλλαγεί «εθελοντικά» από τους σλαβόφωνους, υποχρεωτικά από τους μουσουλμάνους.

Αναζητώντας το νόημα του όρου αλυτρωτισμός…

…καταλαβαίνουμε ότι προφανώς αλυτρωτισμός είναι να λέει κανείς ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική, τη στιγμή που η γεωγραφική περιοχή είναι μοιρασμένη σε τέσσερα κράτη. Τι εννοούν οι εμπνευστές του συνθήματος; Ότι οφείλει να ενσωματωθεί στο ελληνικό κράτος;

Είναι οι Μακεδόνες βόρεια των ελληνικών συνόρων απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου; Και βέβαια όχι. Όπως δεν είναι και οι κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας. Όπως κανένας δε θα έπρεπε να θέλει να είναι. Τι έχουμε να ζηλέψουμε από μια ασιατικού τύπου μοναρχία που πρώτα κυριαρχεί στις αυτόνομες ελληνικές πόλεις και μετά επιβάλλει το δίκαιο του κατακτητή σε μεγάλο κομμάτι του τότε γνωστού κόσμου; Γιατί να θαυμάζουμε έναν βασιλιά, και μάλιστα έναν βασιλιά που ήθελε να τον λατρεύουν σαν θεό και σκότωνε ακόμα και τους φίλους του, όταν φοβόταν για την εξουσία του; Δεν είμαστε περήφανοι για κανέναν «ηγέτη» που υποδούλωσε την ανθρωπότητα, είμαστε κομμάτι της ανθρωπότητας που αγωνίζεται για την κοινωνική απελευθέρωση.

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, οι άνεργοι και οι άνεργες δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με όσους και όσες σαν κι εμάς ζουν έξω απ’ τα σύνορα. Το έθνος- κράτος γεννήθηκε μαζί και για τον καπιταλισμό. Ο κόσμος για τον οποίο παλεύουμε δεν έχει εθνικές ταυτότητες και σύνορα. Ο εθνικισμός προσφέρει μεγάλη υπηρεσία σε όσους θέλουν να μας αποκρύψουν τον πραγματικό εχθρό, τους ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές μας.

Οι εθνικοί ανταγωνισμοί ενισχύουν:

-όσους θέλουν χώρες εξαρτημένες και ασταθείς, ώστε να κάνουν πιο επικερδείς επενδύσεις, όπως το ελληνικό κεφάλαιο στη γειτονική χώρα

-όσους έχουν όπλα για να πουλήσουν

-όσους πουλάνε πατριωτισμό για να κερδίσουν ακροδεξιά ακροατήρια και να χτίσουν πολιτικές καριέρες

Αυτοί είναι που έστησαν τα καρναβάλια των συλλαλητηρίων. Και τους ακολούθησαν πολλοί νοικοκυραίοι. Πήγαν να πουλήσουν εθνικιστικό τσαμπουκά, για να σκύψουν την επόμενη μέρα υπάκουα το κεφάλι στο αφεντικό. Θα ήταν απλώς αστείο, αν δεν είχε την τραγική του όψη.

Όλοι όσοι έγιναν κομπάρσοι στα συλλαλητήρια, άφησαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στους φασίστες στρατοκράτες των μικροφώνων και στους νεοναζί που παρέλαυναν ανενόχλητοι. Σε μια πόλη όπου οι ναζί δεν έχουν καταφέρει να βγουν από τις τρύπες τους, τούς έκαναν πλάτες για να εγκληματήσουν σε βάρος αυτού που περισσότερο φοβούνται. Των ελεύθερων καιαυτοδιαχειριζόμενων χώρων, όπως οι καταλήψεις, που θα είναι πάντα εδώ, για να θυμίζουν ότι οι άνθρωποι που αγωνίζονται δεν τρομοκρατούνται και δεν κρύβονται , αλλά σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε γειτονία συνεχίζουν να υπερασπίζονται την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, το φως ενάντια στο σκοτάδι, τη ζωή ενάντια στον θάνατο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ,

ΟΙ ΑΝΕΡΓΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

 
Εργοδότες και κράτος θέλουν να τελειώνουν με τις απεργίες PDF Εκτύπωση E-mail

ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ  ΚΡΑΤΟΣ

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Η καπιταλιστική κρίση έχει μεταβάλλει σε μεγάλο βαθμό τη μορφή της εργασίας. Πολύ καιρό όμως πριν την κρίση, η εργασιακή συνθήκη για το μεγαλύτερο τμήμα του προλεταριάτου προσδιορίζεται από την επισφάλεια. Ο κανόνας είναι η συνεχής εναλλαγή εργασιακών κλάδων και εργοδοτών, η διαρκής μετάβαση από την ανεργία στην υποαπασχόληση και το αντίστροφο, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας (ημιαπασχόληση, μπλοκάκια, βάουτσερ κλπ), η απλήρωτη εργασία, η καταπάτηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτή η μορφή εργασίας έχει γίνει πια σαφές με δραματικό τρόπο ότι δεν αφορά μόνο τους νέους ή τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.  Και φυσικά οι εργαζόμενοι της νέας εποχής δεν οργανώνονται, δεν συνδικαλίζονται.

Παράλληλα με την ιδεολογική απαξίωση του συνδικαλισμού, που είναι δικαιολογημένη αν σκεφτούμε πόσο ξεπουλημένος είναι ο επίσημος συνδικαλισμός από το ’80 και μετά, οι εργαζόμενοι της νέας εποχής δουλεύουν σε τόσο διαφορετικές εργασιακές συνθήκες, αλλάζουν τόσες δουλειές, διανύουν τόσο μεγάλα διαστήματα ανεργίας που ακόμα κι αν πιστεύουν στην ανάγκη της συλλογικής οργάνωσης και του συνδικαλισμού, τους είναι αδύνατο να αναγνωρίσουν ότι ανήκουν σε κάποιον συγκεκριμένο εργασιακό κλάδο, άρα και στο αντίστοιχο συνδικάτο.

Η αναρχοσυνδικαλιστική μορφή οργάνωσης στο σύγχρονο εργασιακό τοπίο είναι δυνατό να παρέχει ουσιαστική απάντηση στη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων, παρά τον κατακερματισμό των εργασιακών κλάδων και των σχέσεων εργασίας. Ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν είναι ο συνδικαλισμός των παζαριών με τα αφεντικά και το κράτος και λειτουργεί ανταγωνιστικά απέναντι στα γραφειοκρατικά, κομματικά και εργοδοτικά συνδικάτα. Είναι ο συνδικαλισμός της άμεσης δράσης των εργαζομένων, που, πέρα από την στάση της αντίστασης και της διεκδίκησης απέναντι στην εργοδοσία, εμπνέεται από την επαναστατική παράδοση και μπορεί να εμπνεύσει στους εργαζόμενους το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.

Κυρίως όμως ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν έχει κανένα φετίχ με την αστική νομιμότητα.

Οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων είναι συνδικαλιστική οργάνωση. Μια επιτροπή εργαζομένων σε έναν εργασιακό χώρο ή έναν κλάδο μπορεί να παλέψει για τις ανάγκες που προκύπτουν και η αποτελεσματικότητά  της δεν εξαρτάται από τη νομιμοποίηση που τους παρέχει το κράτος, αλλά από τη δική της δυναμική και αποφασιστικότητα. Με ανάλογο τρόπο, η αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση μπορεί να καλύψει ανέργους και επισφαλώς εργαζομένους, χωρίς αυτοί να χρειάζεται να αλλάζουν σωματείο κάθε λίγους μήνες, όσο συχνά αλλάζουν σχέση εργασίας και κλάδο. Τα επίσημα σωματεία έχουν ένα μοναδικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα άτυπα: το νόμιμο δικαίωμα της απεργίας.

Η απεργία είναι το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων. Με αυτήν στερούμε από τα αφεντικά το μόνο που τους ενδιαφέρει, την εργασία μας και το κέρδος που αποκομίζουν από αυτήν. Ωστόσο στο διάστημα που ακολουθεί πρόκειται να περιοριστεί, σχεδόν να καταργηθεί, το δικαίωμα στην απεργία. Ιδιαίτερα στη ελλάδα με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο που πρόκειται να ψηφιστεί, οι προϋποθέσεις για την κήρυξη απεργίας θα είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλιστούν. Τα μέτρα αυτά απονευρώνουν μοιραία τα νόμιμα συνδικάτα. Ο αναρχοσυνδικαλισμός μπορεί να επιβιώσει από την επίθεση αυτή, με δεδομένο τον μη θεσμικό του χαρακτήρα αλλά και το γεγονός ότι έχει στο οπλοστάσιό του μέσα πάλης που δεν περιορίζονται στα νόμιμα, όπως τις καταλήψεις, το σαμποτάζ, το μποϊκοτάζ και ό,τι άλλο μπορεί να επινοήσει η δημιουργικότητα και η φαντασία των εργαζομένων. ‘Άλλωστε, ακόμα και τα επίσημα συνδικάτα σε ένα τέτοιο συνδικαλιστικό νομικό πλαίσιο θα κληθούν να διαλέξουν: ή να αναθεωρήσουν στην προσκόλλησή τους στη νομιμότητα ή να εξαφανιστούν, χάνοντας κάθε δυνατότητα οργάνωσης της αντίστασης των εργαζομένων ή, ακόμα και το ελάχιστο, κάθε δυνατότητα διεκδίκησης μερικών κλαδικών αιτημάτων.

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

 
Κράτος και αφεντικά ποινικοποιούν τον πραγματικό συνδικαλισμό PDF Εκτύπωση E-mail

Κράτος και αφεντικά
ποινικοποιούν τον πραγματικό
συνδικαλισμό

 

Τα αφεντικά, το κράτος και οι μηχανισμοί τους φοβούνται περισσότερο από καθετί άλλο την οργάνωση των εργαζομένων. Κυρίως όμως φοβούνται όταν οργανωνόμαστε μόνοι μας, όταν δημιουργούμε δομές αλληλεγγύης και κερδίζουμε εργατικούς αγώνες. Τότε οι εισαγγελείς και οι παρατρεχάμενοι τους αναλαμβάνουν δράση, φτιάχνουν δικογραφίες όπου βαφτίζουν τις εργατικές διεκδικήσεις ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», τη συνδικαλιστική δράση ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης σε καταστήματα» και την αυτοοργάνωση των εργαζομένων ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση». Όπως ακριβώς έγινε με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα μαγαζιά «Σαλαντίν» και «Βοτανοπωλείο» τα αφεντικά των οποίων κατέθεσαν στην αστυνομία ως τα θύματα της υπόθεσης ώστε να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλιστικό τους αγώνα.

 

Η δίωξη έστω και ενός εργαζόμενου ή μιας εργαζόμενης μάς αφορά όλους, ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για 7 εργαζόμενους και μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων στην Αθήνα εκ των οποίων οι 4 ήταν και απολυμένοι λόγω συνδικαλιστικής δράσης από τα μαγαζιά όπου δούλευαν.

Την Τρίτη 21 Νοέμβρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων δικάζονται 7 μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων για τις κατηγορίες που αναφέρονται στο κείμενο.

 

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

ΕΣΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
(Τοπικές ενώσεις Αθήνας/Θεσσαλονίκης)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 17 Νοέμβριος 2017 14:16
 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 1 από 23