Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 19-12-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
3 days 16 hours 16 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Δεκέμβριος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
    
2324
25262728293031

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
2017 04 Ποτέ δουλειά την Κυριακή PDF Εκτύπωση E-mail

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τον Ιούλιο του 2013 που ψηφίζεται, ως κομμάτι του δεύτερου μνημονίου, το πολυνομοσχέδιο -διακάης πόθος  μεγάλης μερίδας των ντόπιων αφεντικών- για την λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές, γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων αλληλέγγυων και εργαζομένων στο εμπόριο.

Εδώ και τρία χρόνια λειτουργεί ο συντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία στη Θεσσαλονίκη και είναι παρών κάθε φορά που τα μαγαζιά ανοίγουν την Κυριακή. Με δράσεις στα μεγάλα εμπορικά κέντρα Cosmos και One Salonica, με συνεχόμενα μοιράσματα κειμένων στους εργαζόμενους και με αποκλεισμούς κάθε Κυριακή στα εμπορικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης, προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε έμπρακτα τις ορέξεις του κάθε αφεντικού που θεωρεί τον εργαζόμενο αναλώσιμο.

Ο αγώνας κατά της κυριακάτικης εργασίας δεν είναι ένας απλός αμυντικός αγώνας, και ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως τέτοιος. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται στα πλαίσια της εντατικοποίησης της εργασίας σε περιόδους κρίσης. Η συνεχόμενη ροή καταναλωτών δημιουργεί μεγαλύτερο φόρτο εργασίας όχι μόνο στους εργαζόμενους στο εμπόριο, αλλά και στους εργαζόμενους και σε άλλους κλάδους όπως πχ στον επισιτισμό. Η αναγγελία νέων θέσεων εργασίας που θα φέρει το μέτρο είναι ουσιαστικά ψεύτικη, αφού θα πρόκειται κυρίως για συμβάσεις μιας μέρας, πράγμα που γίνεται ήδη κατά κόρον σε σουπερμάρκετ και πολυκαταστήματα. Ουσιαστικά το εμπόριο είναι η αφετηρία αυτού του μέτρου και στο μέλλον σκοπεύουν να το εφαρμόσουν σε όλους τους κλάδους, με σκοπό η Κυριακή να είναι μια πλήρως εργάσιμη μέρα.

Την ίδια στιγμή εργατικά δικαιώματα καταργούνται το ένα πίσω από το άλλο, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία γίνεται σιγά-σιγά κανόνας, τα ωράρια »ελαστικοποιούνται» ώστε να βολέψουν τα συμφέροντα των αφεντικών, η “κοινωφελής” εργασία και τα voucher επεκτείνονται και ενώ πλέον είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε ως τα 67 για να βγούμε σε σύνταξη πείνας, η υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης με την παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής δεν λέει να σταματήσει. Ο φετινός χειμώνας είχε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και ιδιωτικοποιήσεις του νερού, του ρεύματος, δημόσιων χώρων και υπηρεσιών, ενώ ετοιμάζεται για τους επόμενους μήνες νέο νομοσχέδιο που θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις και στο οποίο, οι Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ., το Δ.Ν.Τ., το E.S.M. αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο (ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων, επιχειρηματιών, εφοπλιστών) ζητάν, και προβλέπουμε, χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες, ότι θα καταφέρουν, να μικρύνει κι άλλο ο κατώτατος μισθός, να καταργηθούν τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, να θεσμοθετηθεί και να διευρυνθεί η part-time εργασία, να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να μπει φρένο στο δικαίωμα στην απεργία.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε αυταπάτες, να αναβάλουμε και να αναθέτουμε τους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι και ξέρουμε πως τόσο η κάλυψη των υλικών και πνευματικών μας αναγκών μέσα σε μια περίοδο κρίσης, όσο και γενικότερα ο μετασχηματισμός της κοινωνίας επέρχεται μέσω της δράσης. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο για να μπορέσουμε οι εργαζόμενοι να υψώσουμε ανάστημα θα πρέπει να ενωθούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες είναι πως όλοι οι αγώνες που κερδήθηκαν είναι αυτοί που υπήρχε ενότητα, αλληλεγγύη και οργάνωση. Ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και οργάνωση μέσα από σωματεία στους χώρους εργασίας.

Ο καθένας μόνος, είναι καταδικασμένος στην γκρίνια, στην περαιτέρω φτωχοποίηση, στην ηττοπάθεια, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να παλέψουμε αποτελεσματικά ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία είναι μέσα από τα συλλογικά εργαλεία οργάνωσης και αγώνα που δημιουργούμε οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στις 9 Απριλίου, καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο εμπόριο να στηρίξουν τη συγκέντρωση του συντονισμού και τους αποκλεισμούς καταστημάτων, για να σπάσουμε στην πράξη, για να σπάσουμε στο δρόμο, το νομοσχέδιο και τις ορέξεις των αφεντικών για δουλειά τις Κυριακές, για να υπερασπιστούμε μαχητικά την ανάγκη μας για ελεύθερο χρόνο.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/4

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10:30

ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ 12:00

Συντονισμός ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

 
Εργατικό "Ατύχημα" στο εργοτάξιο του Μετρό στη Καλαμαριά PDF Εκτύπωση E-mail
Πόσο ακόμα αίμα εργατών για τα κέρδη των αφεντικών;

Τη Δευτέρα 13-3-17 ένας ακόμα νεκρός εργαζόμενος προστέθηκε στη λίστα των νεκρών της τάξης μας. Ένας 50χρονος χειριστής γερανοφόρου οχήματος προσπάθησε να σηκώσει άλλο όχημα με αποτέλεσμα ο γερανός να ανατραπεί και ο ίδιος να χάσει τη ζωή του. Δεν είναι το πρώτο ατύχημα στα εργοτάξια του μετρό στη Θεσσαλονίκη, ούτε και το πρώτο θανατηφόρο. Το 2009 άλλος ένας εργάτης σκοτώθηκε. Άλλωστε και οι εργάτες στο μετρό της Αθήνας είχαν πληρώσει κι αυτοί το δικό τους φόρο αίματος.

Το “ατύχημα”, όπως τόσα άλλα, είναι ακόμα μια ανθρωποθυσία στον βωμό του κέρδους των αφεντικών. Μια ζωή θα είχε σωθεί αν η εταιρία “Αττικό Μετρό” είχε, όπως είναι υποχρεωμένη, τον υπέυθυνο ασφαλείας παρόντα κάθε φορά που πρόκειται να γίνει μια επικίνδυνη εργασία. Και όχι έναν οποιονδήποτε εργαζόμενο που τυπικά βαφτίζεται ως υπέυθυνος ασφαλείας, άλλα έναν άνθρωπο εξειδικευμένο για αυτή τη δουλειά. Αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί μια εταιρία που αναλαμβάνει ένα δημόσιο έργο τεραστίων διαστάσεων δεν μπαίνει στα έξοδα να προσλάβει ειδικούς για την ασφάλεια των εργαζομένων. Μήπως η ζωή και η υγεία των εργαζομένων είναι παθητικό στον ισολογισμό;

Το “ατύχημα”, όπως τόσα άλλα, θα είχε αποφευχθεί αν η εταιρία έμπαινε σε έξοδα ώστε να μισθώσει έναν γερανό μεγαλύτερο και καταλληλότερο για τις εργασίες που απαιτούνται. Οι εργοδότες σε κάθε δουλειά προσπαθούν να περιορίσουν στο ελάχιστο το κόστος, ιδιαίτερα όταν αφορά την ασφάλεια της εργασίας. Ταυτόχρονα, οι ρυθμοί της δουλειάς γίνονται ταχύτεροι, η ένταση μεγαλώνει και τα κέρδη, που τα αφεντικά κλέβουν από τους εργάτες, συσσωρεύονται. Έτσι λειτουργεί η αγορά και η ανθρώπινη ζωή δεν είναι έχει καμιά σημασία στην εξίσωση αυτή.

Είναι πολλοί οι καλοθελητές οι οποίοι ρίχνουν την ευθύνη για το “ατύχημα”,όπως σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε αμέλεια του ίδιου του εργαζόμενου. Δυστυχώς υπάρχουν και αφελείς εργαζόμενοι που υιοθετούν αυτό το σκεπτικό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι είναι κατάκτηση της εργατικής τάξης ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ να χαρακτηρίζονται “εργατικά ατυχήματα”, με ό,τι σημαίνει αυτό για την ποινική ευθύνη και την αποζημίωση των θυμάτων και των οικογενειών τους. Και αυτό γιατί όλα τα “ατυχήματα” στην εργασία οφείλονται στην παραβίαση των κανόνων ασφαλείας, στην εντατικοποίηση και στην εξάντληση των εργαζομένων. Γι' αυτό όλα τα ατυχήματα στην εργασία είναι δολοφονίες των αφεντικών.

Να μην αφήσουμε όσα έχουμε κερδίσει με αγώνες να πάνε χαμένα.

 

Οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς από τα κάτω, χωρίς εργατοπατέρες και τσιράκια των αφεντικών, για να απαιτήσουμε τα αυτονόητα: ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, ωράρια και μεροκάματα, τήρηση των κανόνων ασφαλείας, καμία ανοχή στην αυθαιρεσία των αφεντικών. Ως την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς.

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 18 Μάρτιος 2017 19:06
 
Νεκρός 22χρονος εργαζόμενος στα Mikel PDF Εκτύπωση E-mail

Νεκρός 22χρονος εργαζόμενος

…και στα Μikel τα αφεντικά δολοφονούν εργάτες

Την Παρασκευή 10 Μάρτη, έχασε τη μάχη για τη ζωή ο 22χρονος, που δούλευε ως διανομέας στο κατάστημα της επιχείρησης «Mikel» στον Κολωνό της Αθήνας. Ο εργαζόμενος είχε τραυματιστεί σοβαρά την Πέμπτη 2 Μάρτη στη βάρδια του, και νοσηλευόταν μέχρι τις 10/3 σε κρίσιμηκατάσταση, αλλά δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματα του.

Ως εργατική συλλογικότητα γνωρίζουμε πολύ καλά τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στους χώρους εργασίας αφού για κάθε αφεντικό, μικρό ή μεγάλο, στόχος είναι να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του, με κάθε τίμημα , ακόμα και με τη ζωή των ίδιων των εργαζομένων. Η συγκεκριμένη αλυσίδα βέβαια, μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν με τις εργασιακές συνθήκες που επιβάλλει.

Εργαζόμενες στο τμήμα παραγωγής έχουν καταγγείλει ότι δεν τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις όροι εργασίας - υπερεργασία, κλεμμένα ένσημα, υπογραφή 4ωρων συμβάσεων ενώ εργάζονταν για 8ωρο και φυσικά ούτε λόγος για προσαύξηση σε νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία. Αξιοσημείωτα είναι και τα ιδιωτικά συμφωνητικά που βάζουν τους εργαζόμενους να υπογράψουν, στα οποία υπάρχουν περίεργες ρήτρες αλλά και υποχρέωση καταβολής από τον εργαζόμενο πολλών χιλιάδων ευρώ ως αποζημίωση, αν για ένα χρόνο μετά την απόλυση, ή την αποχώρηση τους, εργαστούν σε άλλη επισιτιστική επιχείρηση, ή εάν συγγενής τους α’ βαθμού εργάζεται σε άλλη εταιρία του είδους. Να επισημάνουμε μέσα σε όλα αυτά, ότι δεν κάνουμε λόγο για μια οποιαδήποτε επιχείρηση αλλά για μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καφεστίασης στην Ελλάδα (σήμερα λειτουργούν 129 καταστήματα).

O θάνατος του 22χρόνου εργαζόμενου δεν αποτελεί απλά ένα εργατικό ατύχημα ή μια «άτυχη στιγμή», αλλά μία ακόμα εργοδοτική δολοφονία στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, που έρχεται να προστεθεί στη μεγάλη λίστα των καταγεγραμμένων και μη εργατικών “ατυχημάτων” (μόλις πριν 3μήνες, έπεσε νεκρή εργαζόμενη από έκρηξη στα Everest και ένας διανομέας στη Speedex). Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας αποτελούν περιττό κόστος για τα αφεντικά, ενώ οι συνθήκες μεγάλης εντατικοποίησης και απασχόλησης σε δύο ή τρία πόστα ταυτόχρονα αποτελούν τον κανόνα.

Ένας άνθρωπος στην εντατική ή νεκρός δεν μετράει για αυτούς μπροστά στα κέρδη τους!

Η εργοδοτική αυτή δολοφονία δεν θα είναι η τελευταία εάν ως εργατικό κίνημα δεν δώσουμε μαζικά την απάντησή μας, αν δεν υπερασπιστούμε και δε διεκδικήσουμε τα εργατικά μας συμφέροντα, αν δεν αντισταθούμε στην υποτίμηση της εργασίας μας και της ίδιας μας της ζωής.

Απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε στα σωματεία μας και στους χώρους δουλειάς.

Κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος.

Να μη γίνουμε θυσία στο όνομα της κερδοφορίας.

 

Να γίνουμε απειλή για τα αφεντικά.


Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 13 Μάρτιος 2017 01:51
 
Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει PDF Εκτύπωση E-mail
Κλαδικές - εκπαιδευτικών

“[...] ένα σχολείο της χειραφέτησης [...] θα έχει σκοπό να βγάλει απ' τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ) για να κατακτήσουν την ελευθερία.”

Φρανσίσκο Φερρέρ, αναρχικός παιδαγωγός, ιδρυτής του Μοντέρνου σχολείου

Στην αρχή ήταν ένα πράστιο της Θεσσαλονίκης, ύστερα ένα χωριό στην Ήπειρο, τώρα μια μικρή πόλη της Ημαθίας. Ποια θα είναι η επόμενη μικρή ή μεγάλη τοπική κοινωνία που θα ξεράσει το ρατσιστικό της δηλητήριο σε βάρος των παιδιών των προσφύγων; Ποιοι θα είναι οι επόμενοι νυκοκυραίοι που θα φοβηθούν τον συγχρωτισμό των βλασταριών τους στο σχολείο με παιδιά που έφυγαν από εμπόλεμες ζώνες, διέσχισαν τη θάλασσα και βρέθηκαν να ζητούν άσυλο στοιβαγμένα στα στρατόπεδα εξαθλίωσης του πολιτισμένου κόσμου μας; Και πότε όλοι οι υπόλοιποι, όσοι αντιλαμβανόμαστε ότι ο εχθρός είναι αλλού, θα τους κλείσουμε οριστικά πίσω στις τρύπες τους;


Σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί, ακόμα και κάποιοι δάσκαλοι, η ντροπή του κλάδου, διατυμπανίζουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις, κατεβαίνοντας για δεύτερη φορά σε συνδικαλιστικές εκλογές με εθνικιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζονται ανοιχτά από τη χ.α.

Την ίδια στιγμή που η κρίση έγινε ευκαιρία για τα αφεντικά και το κράτος να ισοπεδώσουν τις εργατικές κατακτήσεις των τελευταίων 100 χρόνων, οι ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις διαχέονται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ξυπνώντας τα πιο αντιδραστικά και χυδαία ένστικτα. Ο κοινωνικός εκφασισμός βολεύει τα αφεντικά, αφού κάποιοι άλλοι, οι πιο αβοήθητοι και κατατρεγμένοι, στοχοποιούνται ως υπέυθυνοι για τα κοινωνικά δ

εινά. Οι διαχωρισμοί με βάση το έθνος, τη φυλή, τη θρησκεία, τη σεξουαλική ταυτότητα είναι κατασκευασμένοι από τις εξουσίες ώστε να ξεχνάμε τη μόνη πραγματική σύγκρουση, την ταξική, τη σύγκρουση των εκμεταλλευόμενων με τους εκμεταλλευτές τους.

Η αριστερή κυβέρνηση, απ' τη μεριά της, όχι μόνο δεν συγκρούεται με τον ρατσιστικό οχετό των νυκοκυραίων, αλλά δείχνει να καθοδηγείται απ' αυτόν ως προς τις αποφάσεις που λαμβάνει. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την απόφαση τα παιδιά των προσφύγων να αποκλείονται από τη φοίτηση τόσο στο κλασικό όσο και στο ολοήμερο πρόγραμμα των δημοτικών σχολείων και να πετιούνται μετά τις 4 το απόγευμα, σε τάξεις που προορίζονται μόνο γι' αυτά ή ακόμα και μέσα στους καταυλισμούς, με δασκάλους συμβασιούχους και επισφαλείς, που θα προσλαμβάνονται μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων και Μ.Κ.Ο.;

Έχουμε συνείδηση ποιος είναι ο ταξικός εχθρός και ποιος μπορεί να γίνει σύντροφος στον αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Με τους μετανάστες είμαστε μαζί σ' αυτόν τον αγώνα. Θα αγωνιστούμε μαζί και για πλήρη πρόσβαση όλων των παιδιών στα δημόσια σχολεία, μαζί με όλα τα παιδιά, με μόνιμους δασκάλους και όση βοήθεια χρειαστεί για την εκμάθηση της γλώσσας και την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων αναγκών τους. Για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης όσο καιρό επιλέγουν ή είναι αναγκασμένοι να μείνουν εδώ.

Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει.

 

ΕΣΕ Εκπαιδευτικών

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017 10:02
 
Συνδικαλιστικές διώξεις PDF Εκτύπωση E-mail

Συνδικαλισμός όπως Σύγκρουση

Γίνεται ο συνδικαλισμός να φοβίζει τα αφεντικά, να μεγαλώνει την δύναμη των εργαζόμενων και να αναγκάζει το κατασταλτικό σύστημα, δικαστικό και αστυνομικό, να αναλάβει δράση προς συμμόρφωση; Eίτε λέγεται Ελευθεριακός ή Αναρχοσυνδικαλισμός είτε Βάσης o πραγματικός συνδικαλισμός καθιστά τον ίδιο τον εργαζόμενο υπεύθυνο για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Με αυτοοργάνωση μέσα από σωματεία ή διακλαδικές συνελεύσεις και με όπλο την αλληλεγγύη ανάμεσα σε διαφορετικούς κλάδους δημιουργεί αγώνες μαχητικούς που δεν συμβιβάζονται. Αυτό ακριβώς φοβάται κάθε αφεντικό μικρό ή μεγάλο και για αυτό φτάνουν να απειλούν με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και εκβιασμό. Αυτή η δύναμη που έχουμε αναγκάζει το κράτος να ενεργοποιήσει εισαγγελείς και αστυνόμους υπό τις εντολές των εκάστοτε εργοδοτών.

Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των μαγαζιών «Βοτανοπωλείο» και «Σαλαντίν» στα Πετράλωνα και στον Κεραμεικό αντίστοιχα. Αφού απολύθηκαν 4 εργαζόμενοι για τη συνδικαλιστική τους δράση, στη συνέχεια στοχοποιήθηκε και το ίδιο το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων για τις δράσεις που οργάνωσε και την αλληλεγγύη που έδειξε. Στον αγώνα που ξεκίνησε το σωματείο για την επαναπρόσληψη και την πληρωμή των δεδουλευμένων ανταποκρίθηκαν αρκετοί ακόμα εργαζόμενοι ειδικά του Σαλαντίν, αφήνοντας την εργοδοσία μόνη της με μονόδρομο την επαναπρόσληψη. Κι όμως τα αφεντικά αποφάσισαν να αφήσουν άνεργους και τους υπόλοιπους 12 εργαζόμενους του μαγαζίου κλείνοντάς το και πουλώντας το, ξεκινώντας παράλληλα μια επίθεση με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και απόπειρα εκβιασμού. Οι μηνύσεις είχαν ως στόχο όχι μόνο τους απολυμένους αλλά και επιπλέον μέλη του σωματείου. Η εισαγγελεία έκρινε πως η αλληλεγγύη και συνδικαλιστική δράση όχι μόνο δεν πρέπει να προστατεύονται αλλά πως θα πρέπει να τιμωρηθούν και παραδειγματικά. Το δικαστικό σύστημα με τις υποδείξεις της αστυνομίας προσπαθεί να αποδείξει πως η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας μπορεί να διωχθεί ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», η έκφραση της αλληλεγγύης να διωχθεί ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης» και η οργάνωση των εργαζομένων σε πραγματικά σωματεία ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση».

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ

ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 3 από 22