Menu

Επόμενη εκδήλωση


Notice: Undefined variable: nE_venue_image in /home/esethess/public_html/modules/mod_nextevent/mod_nextevent.php on line 158
????????? ??? ????????????
on 22-08-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
3 days 20 hours 29 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Αύγουστος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
 
21222324252627
28293031   

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Απεργία 12 Νοέμβρη PDF Εκτύπωση E-mail

ΑΠΕΡΓΙΑ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ

Σήμερα, μετά από τόσους μήνες κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν πρέπει να υπάρχει κανείς που να έχει αυταπάτες για το ρόλο που και αυτή η κυβέρνηση καλείται να επιτελέσει. Με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου το περασμένο καλοκαίρι καταλάβαμε όλοι και όλες ότι ανανεώθηκαν οι όροι της κοινωνικής και οικονομικής μας εξάντλησης, που είναι πια φανερό ότι δεν έχει χρονικό ορίζοντα.

Και τώρα τι; Είναι ο καιρός της απογοήτευσης, τώρα που βλέπουμε ότι κανείς δεν μας υπόσχεται διέξοδο από τον ζόφο; Οι "ελπίδες" που έτρεφαν όσοι ανέθεταν στην αλλαγή κυβέρνησης την έξοδο από την κοινωνική κρίση διαψεύστηκαν με πάταγο. Ευτυχώς . Τώρα είναι η ώρα να καταλάβουμε οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες ότι τίποτα δε θα μας χαριστεί και μόνο με τους αγώνες μας μπορούμε να διατηρήσουμε τα κεκτημένα μας και να απαιτήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Χρειάζεται να πάψουμε να εμπιστευόμαστε τα κόμματα, τους πουλημένους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, τους "καλοπροαίρετους" εργοδότες. Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, οργανωμένοι από τα κάτω, με τους συναδέλφους στη δουλειά, και έτοιμοι να δώσουμε σκληρές και αποφασιστικές μάχες για τους όρους της ζωής μας.

Μια τέτοια μάχη θα πρέπει να είναι και η απεργία στις 12 Νοέμβρη. Δεν πρέπει να αφήσουμε τους επαγγελματίες ξεπουλημένους συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ να την μετατρέψουν σε ένα ακίνδυνο πανηγυράκι που αφήνει αδιάφορη τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων. Με ένα ακόμα ασφαλιστικό νομοσχέδιο στα σκαριά, τέτοιο που ουσιαστικά διαλύει την έννοια της κοινωνικής ασφάλισης ως κοινωνικού δικαιώματος, που αυξάνει τα όρια ηλικίας, αδιαφορεί για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, μειώνει τις συντάξεις, καταργώντας κάθε συμμετοχή του κράτους στο κόστος της ασφάλισης, του κράτους που λεηλατεί για χρόνια τα ασφαλιστικά ταμεία, είναι αναγκαίο όλοι και όλες οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες να απεργήσουμε, να κατεβούμε στον δρόμο, να συναντήσουμε τους συναδέλφους μας , να οργανωθούμε συλλογικά, τώρα που ξέρουμε όλοι πια ότι κανένας δε θα παλέψει για μας, κανείς δε θα "διαπραγματευτεί" για τη δουλειά μας, για τον μισθό μας, για τα ένσημά μας, για το δικαίωμά μας στην κυριακάτικη αργία και στον ελεύθερο χρόνο.

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε νόημα σε αυτή την απεργία , να την κάνουμε μια ακόμα στιγμή από τον καθημερινό αγώνα ως την οργάνωση μιας πραγματικής γενικής απεργίας διαρκείας όλων των εργαζομένων που θα ανατρέψει τον κόσμο της εκμετάλλευσης, για να χτίσουμε μια κοινωνία δικαιοσύνης και ελευθερίας, χωρίς αφεντικά και εξαθλίωση, χωρίς καπιταλισμό και κρατική εξουσία.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΜΑΡΑ ΣΤΙΣ 10:00

 
Για την επέμβαση του ΠΑΜΕ στην κατάληψη μεταναστών στην Λέσβο. PDF Εκτύπωση E-mail

Όταν ο τραμπουκισμός των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ δεν έχει όρια...

 

“με τραμπουκισμούς και άγριες φωνές την ώρα που κοιμόντουσαν οικογένειες και τα παιδιά τους έδειξαν την αλληλεγγύη τους με αποτέλεσμα να πανικοβάλλονται άνθρωποι που έφυγαν από τις χώρες τους ξεφεύγοντας από τον πόλεμο. έκλεισαν τους διαδρόμους με καδρόνια τους διαδρόμους εμποδίζοντας τις οικογένειες να φύγουν από το κτήριο με το πιο φασιστικό τρόπο που μας θυμίζει μόνο το φασισμό των Σαμπιχά του Ασάντ. Με αποτέλεσμα όταν κατάφεραν οι τελευταίες οικογένειες να βγούνε από μέσα, να παρατήσουν όλα τους τα πράγματα και να τρέχουν τρομαγμένοι σε διάφορες κατευθύνσεις και να μας παίρνουν τηλέφωνο ότι έχασαν κάποια μέλη της οικογένειάς τους.” [...]   “δεν σκέφτηκαν να προσφέρουν το κτήριο τις μέρες που πλημμύρισε το Καρά τεπέ και η Μόρια, τις μέρες που πλημμύρισαν τα στενάκια της μυτιλήνης και το λιμάνι που ήταν γεμάτα με μετανάστες και πρόσφυγες που βρεχόντουσαν όλη τη νύχτα. σήμερα το θυμήθηκαν που καταφέραμε να μπούμε στο κτήριο που ήταν γεμάτο με σκουπίδια, παλιά γραφεία και σάπιους τοίχους. τώρα που το καθαρίσαμε και το οργανώσαμε τόσο ώστε να προσφέρει μία μέρα ασφάλειας. φαγητό και στέγη στις οικογένειες από ανθρώπους της ομάδας και του συλλόγου που δημιούργησαν σταθμούς ανθρώπινους και μία αγκαλιά από δικούς τους ανθρώπους, πρόσφυγες και μετανάστες σαν αυτούς. από αφγανιστάν, ιράν, ιράκ, συρία και αφρική.”

Από την ανακοίνωση της Ομάδας Μεταναστών και

Προσφύγων από την Κατάληψη του πρώην Εργατικού Κέντρου

Τι να προσθέσει κανείς στις μαρτυρίες των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών που πριν από 5 μέρες κατέλαβαν το -ουσιαστικά παρατημένο- κτίριο όπου στεγαζόταν παλιότερα το εργατικό κέντρο Μυτιλήνης, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ.   Την Τρίτη το πρωί το ΚΚΕ, οργανώνοντας πανστρατιά μάχιμων μελών του, οπλισμένων με καδρόνια που θυμίζουν τα τιμημένα ΚΝΑΤ, προχώρησε σε “ανακατάληψη” του χώρου. Με ζήλο τέτοιο που ποτέ δεν δείχνουν ενάντια στα αφεντικά, έδιωξαν βίαια τους αλληλέγγυους και τις αλληλέγγυες, που στήριζαν τους πρόσφυγες στην απόφασή τους να αυτοοργανωθούν για να αντιμετωπίσουν το άμεσο στεγαστικό τους πρόβλημα, και βέβαια, παρά τα λεγόμενά τους, και τους ίδιους τους πρόσφυγες. Ο λόγος, όπως οι ίδιοι εξήγησαν, ήταν ότι ήθελαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του χώρου.

Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει το ΠΑΜΕ να σαμποτάρει κάθε εργατικό αγώνα που δεν ελέγχει. Να σταματάει απεργίες που τείνουν να γίνουν απειλητικές, να υπονομεύει και να καταστέλλει φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις όταν ξέφευγαν από τον έλεγχό του, να συμπαρατάσσεται με τα ΜΑΤ για να καταστείλει διαδηλώσεις και να υπερασπιστεί τα “ιερά και τα όσια” της αστικής νομιμότητας. Άλλωστε, δεν είναι παρά ένα αστικό κόμμα, που δέχεται πολλάκις συγχαρητήρια για τη νομιμοφροσύνη του. Η σχέση του με τον κομμουνισμό και την επανάσταση είναι τόσο λίγη, όσο όλων των παρακαθήμενών του στα έδρανα της βουλής. Δεν περιμέναμε βέβαια να απαιτεί με τόση βία και την πρωτοκαθεδρία στην “αλληλεγγύη”, σε βάρος μάλιστα των ίδιων των μεταναστών και των προσφύγων που αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Και πώς να το περιμένουμε άλλωστε; Το θράσος των σταλινικών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ ξεπερνά κάθε φαντασία. Και εις ανώτερα, ευχόμαστε.

Άραγε υπάρχει κανείς, έστω από τη βάση του Κόμματος, που αισθάνεται λίγη ντροπή;

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2015 21:06
 
Ποτέ την Κυριακή PDF Εκτύπωση E-mail

ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας σειράς αντεργατικών νομοθετημάτων που αποδομούν εν μια νυκτί κεκτημένα αιώνων. Κατακτήσεις οι οποίες, εκτός του ότι είναι βαμμένες με το αίμα αγωνιστών, έχουν άμεσο αντίκτυπο στην εργατική μας καθημερινότητα και τις εργασιακές μας σχέσεις. Το παράδοξο, περισσότερο για τα τμήματα της κοινωνίας που αποδέχονται τον κοινοβουλευτισμό, είναι πως οι αντεργατικές αυτές διατάξεις ψηφιστήκαν από μια «αριστερή κυβέρνηση». Αντίθετα, το σκηνικό που διαγράφεται σήμερα για μας αποτελεί μια ακόμη απόδειξη του αυτονόητου, πως τίποτα δεν κατακτιέται με ανάθεση και έτοιμες λύσεις.

Πράγματι, ο συριζα και οι ανελ, με το τρίτο και, μάλλον όχι τελευταίο, μνημόνιο, οδηγούν απροκάλυπτα την τάξη μας, αυτή της μισθωτής σκλαβιάς σε μια, άνευ προηγουμένου σε μια, άνευ προηγουμένου, καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Η κυριακάτικη αργία, καθιερωμένη στην Ελλάδα από το 1909,είναι ένα από αυτά. Η κυβέρνηση, μετά τις επιταγές των δανειστών-τοκογλύφων και της εγχώριας καπιταλιστικής τάξης, υιοθετώντας την κατάπτυστη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ και τα συνεπακόλουθα της, αποφάσισε να παραμένουν ανοικτά τα καταστήματα ΚΑΙ τις Κυριακές, αδιαφορώντας για τους εργαζομένους και για τις συνθήκες διαβίωσης τους. Στην απόφαση της αυτή βρήκε αρκετούς συμμάχους μεταξύ των λακέδων διαφόρων φορέων που μιλούν στο όνομα της εργατικής τάξης, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση μαζί της(επιμελητήρια, εργατικά κέντρα, κομματικούς εργατοπατέρες κ.τ.λ).

Η δική μας απάντηση είναι μια. Διαρκής αγώνας με απεργίες, οργάνωση των εργατών σε συλλογικούς ακηδεμόνευτους φορείς-συνδικάτα και διαπόμπευση όλων εκείνων που εθελόδουλα συναινούν στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑ ΔΟΥΛΟΙ

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ,ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Κυριακή 1 Νοέμβρη

Συγκέντρωση-πορεία στις 11:00 ,Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2015 18:40
 
ΔΕΘ 2015 Η ανάθεση πέρασε, η ελπίδα έρχεται PDF Εκτύπωση E-mail

Η ανάθεση πέρασε, η ελπίδα έρχεται

Τα γεγονότα του καλοκαιριού στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό δε μας δίδαξαν τίποτα που δε γνωρίζαμε από πριν. Η κυβερνώσα αριστερά πήρε πίσω μέσα σε μια νύχτα τις αντιμνημονιακές της υποσχέσεις. Φάνηκε ξεκάθαρα για άλλη μια φορά ότι για τη μαρξιστική αριστερά κανένα όραμα δεν είναι πιο σημαντικό από τη διατήρηση της διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας. Η παραπάνω προτεραιότητα είναι σύμφυτη με αυτήν την πολιτική παράδοση, τόσο στενά συνυφασμένη με τον κρατισμό, που ισχύει ακόμα και για τους πιο μειοψηφικούς και ριζοσπαστικούς εκφραστές της, αν ποτέ καταφέρουν να προσεγγίσουν την εξουσία.

Τα τελευταία τρία χρόνια, από τη στιγμή που ο Σύριζα έδειξε να αυξάνει την εκλογική δυναμική του και να διεκδικεί τη διακυβέρνηση, οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες που είχαν αναπτυχθεί τα πρώτα μνημονιακά χρόνια οδηγήθηκαν σε εκτόνωση. Αυτό έγινε αφενός γιατί ο Σύριζα καθησύχαζε τους εργαζόμενους ότι αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση θα ικανοποιήσει όλα τους τα αιτήματα και αφετέρου γιατί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην πλειοψηφία τους επαναπαύτηκαν στην ευκολία της ανάθεσης σε άλλους της λύσης των προβλημάτων τους, ξεχνώντας ότι τίποτα ως τώρα δεν χαρίστηκε ούτε χαρίζεται ποτέ στους εργαζόμενους, ότι όλα έχουν κερδηθεί και κερδίζονται με αγώνες.

Τώρα είναι μπροστά μας η πραγματική ελπίδα. Δεν μπορεί παρά να έγινε ξεκάθαρο ότι ο καιρός της ανάθεσης και οι αυταπάτες της τελείωσαν και ήρθε η ώρα οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, απαιτώντας ό,τι μας ανήκει, τον ίδιο τον κόσμο που εμείς δημιουργούμε. Πρέπει να θυμόμαστε ότι το μέλλον δεν προδιαγράφεται στα τραπέζια των πολιτικών διαπραγματεύσεων αλλά το πεδίο μάχης είναι εκεί έξω, στο πραγματικό έδαφος του ταξικού ανταγωνισμού. Κανένας γραφειοκράτης δε θα είχε τη δυνατότητα να υπαγορεύει οικονομικές επιλογές και πολιτικές αν οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους καθιστούσαν ανέφικτη την εφαρμογή τους. Σε αυτό το παιχνίδι εμείς οι εργαζόμενοι κερδίζουμε μόνο όσο έδαφος χάσει ο αντίπαλος, το κεφάλαιο, οι εργοδότες και οι πολιτικοί τους εντολοδόχοι.

Το σημαντικό είναι να χτίσουμε εδώ και τώρα αναχώματα στη νέα επίθεση που δεχόμαστε και να κάνουμε τον εργασιακό και κοινωνικό χώρο του καθένα και της καθεμιάς από μας έναν τόπο εχθρικό για τη δραστηριότητα του κεφαλαίου. Με οργάνωση από τα κάτω και άμεση δράση στους χώρους δουλειάς να κερδίσουμε τις μάχες που εξελίσσονται και να βάλουμε μπροστά διεκδικητικά αιτήματα, διαψεύδοντας τα σχέδια μετατροπής των εργασιακών σχέσεων σε έναν παράδεισο για το κεφάλαιο και τις επενδύσεις. Με συνελεύσεις και συλλογική δράση στις γειτονιές να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και τη φύση, κάνοντας δυσβάσταχτο το κόστος κάθε επένδυσης που τα υπονομεύει. Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ όλων μας, ντόπιων και μεταναστών, να καθαρίσουμε τις γειτονιές μας από τους φασίστες. Στην παρούσα συγκυρία ο αντιφασιστικός αγώνας είναι ένα μεγάλο στοίχημα της εργατικής τάξης, καθώς η τελευταία καλείται σήμερα να δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη της στους πρόσφυγες και μετανάστες που σκοτώνονται στο βωμό του κέρδους. Δεν πρόκειται για ένα ανθρωπιστικό ζήτημα, στεκόμαστε μαζί με τους μετανάστες γιατί ως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς εκμεταλλευόμενοι και εν δυνάμει μετανάστες όταν πλέον αυτό θα μοιάζει η μοναδική λύση επιβίωσης. Ο μόνος κερδισμένος από το εθνικιστικό παραλήρημα εναντίον των προσφύγων είναι τα αφεντικά και το κεφάλαιο.

Ξέροντας τους κοινούς μας εχθρούς χτίζουμε στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές το όραμα και το πρόπλασμα της κοινωνίας του αύριο, μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, μιας κοινωνίας δικαιοσύνης, ελευθερίας και αξιοπρέπειας για όλες και όλους.

 
Θέση στο δημοψήφισμα ενάντια στα μνημόνια PDF Εκτύπωση E-mail

"Όποιος ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση"                                         Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

Δεν συγχωρούμε τους εχθρούς της εργατικής τάξης, αυτούς που με όχημα τα μνημόνια φέρανε τον βασικό μισθό στα 500 ευρώ, κατάργησαν τις συλλογικές συμβάσεις, απέλυσαν και βάλανε σε διαθεσιμότητα χιλιάδες εργαζόμενους, κόψανε μισθούς, συντάξεις και δώρα εορτών, δοκιμάζοντας τα όρια επιβίωσης μας.

Γνωρίζουμε πως σε όλους εμάς τους εργαζόμενους αναλογεί σημαντικό μερίδιο ευθύνης που δεν καταφέραμε με αποφασιστικούς και μαχητικούς αγώνες να εμποδίσουμε την υποτίμηση των ζωών μας τα τελευταία 6 χρόνια . Μεγάλο τμήμα της εργαζόμενης τάξης επένδυσε όλες τις ελπίδες του στην κυβερνητική αλλαγή, μένοντας αμέτοχο στις πολιτικές εξελίξεις και στον ταξικό πόλεμο που μας κήρυξαν τα αφεντικά και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι.

Σήμερα δεν θα αφήσουμε ξανά τα αφεντικά, τα τσιράκια τους και τους εργατοπατέρες που βγαίνουν στις πλατείες με τις σημαίες της υποταγής και της εκμετάλλευσης, να οραματίζονται νέα μνημόνια. Δεν θα αφήσουμε να μειώσουν ξανά τον βασικό μισθό, να απελευθερώσουν τις ομαδικές απολύσεις, να φτάσουν τη συνταξιοδότηση στα 67 χρόνια και να απαγορεύσουν εντελώς τις συλλογικές συμβάσεις. Είμαστε ενάντια σε κάθε μνημόνιο που υποβαθμίζει κι άλλο την εργατική τάξη, ενάντια σε κάθε εκμεταλλευτή "μικρό ή μεγάλο" ό,τι πολιτικό πρόσημο και αν έχει.

Ενάντια σε κάθε εθνική ενότητα και κάθε εθνικό δρόμο εξόδου από την κρίση, υπερασπιζόμαστε μαζί με τους εργαζόμενους της Ευρώπης και του κόσμου το ταξικό μας συμφέρον και την αξιοπρέπεια του αγώνα.

Βέβαια, για κάποιους η ψήφος στο "όχι" σημαίνει στήριξη στην κυβέρνηση για να συνεχίσει το έργο της, στην εξεύρεση μιας λύσης και ενός μνημονίου που όπως και να το βαπτίσουνε, όσο ευνοϊκό και αν είναι σε σχέση με την πρόταση των δανειστών θα εξακολουθεί να είναι ταπεινωτικό για  τους εργαζόμενους. Για μας το όχι είναι μια ευκαιρία σύγκρουσης με το κεφάλαιο, μια ευκαιρία ανάπτυξης ενός κινήματος από τα κάτω που θα εναντιωθεί σε οποιαδήποτε "λύση" διάσωσης του καπιταλισμού σε βάρος των εργαζομνων.

η θεσμική εναντίωση στο νέο μνημόνιο δεν θα έχει καμία σημασία αν οι εργαζόμενοι δεν αγωνίζονται καθημερινά μέσα από συλλογικές διαδικασίες και όχι για το προσωπικό τους συμφέρον, αν δεν σκέφτονται με βάση τη ταξική τους θέση και όχι με τους εθνικούς διαχωρισμούς.

Μπροστά στο φάσμα του φόβου, των ατομικών λύσεων και του κανιβαλισμού που μας απειλεί, η μόνη ελπίδα που ξέρουμε πως έρχεται είναι αυτή που φτιάχνουμε εμείς οι εργαζόμενοι με αξιοπρεπείς και μαχητικούς εργατικούς αγώνες, με αυτοοργανωμένα σωματεία βάσης, με συνελεύσεις γειτονιάς, με κοινωνικές δομές ενάντια στις καπιταλιστικές, με κατειλημμένα εργοστάσια...

ΕΣΕ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση

Θεσσαλονίκης

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 01 Ιούλιος 2015 20:00
 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 5 από 21