Menu

Επόμενη εκδήλωση


Notice: Undefined variable: nE_venue_image in /home/esethess/public_html/modules/mod_nextevent/mod_nextevent.php on line 158
????????? ??? ????????????
on 30-05-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
6 days 10 hours 26 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Μάιος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
293031    

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Το θράσος της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας δεν έχει όρια! PDF Εκτύπωση E-mail

Στις 4 Δεκέμβρη 2014 οι εκπρόσωποι των κυβερνητικών παρατάξεων στο σωματείο της ΕΛΒΟ, μαζί με τον Τσαραμπουλίδη, πρόεδρο του Εργατικού κέντρου Θεσσαλονίκης και τον Παναγόπουλο, πρόεδρο της ΓΣΕΕ, έστειλαν εξώδικο στους εκπροσώπους της συνδικαλιστικής παράταξης “Πρωτοβουλία για την ενότητα εργαζομένων Ε.Λ.Β.Ο.”, κατηγορώντας τους ότι έβγαλαν μια προσβλητική ανακοίνωση σε βάρος τους, στην οποία ανέφεραν -άκουσον άκουσον!- ότι οι εργατοπατέρες των γραφειοκρατικών συνδικάτων και οι επαγγελματίες συνδικαλιστές προκηρύσσουν απεργίες-πυροτεχνήματα και δεν ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα των εργαζομένων παρά μόνο για τα προνόμια τους.

Τι είπαν δηλαδή οι εκπρόσωποι της “Πρωτοβουλίας για την ενότητα”; Αυτά που λένε όλοι οι εργαζόμενοι για αυτούς που έχουν ξεφτιλίσει τον συνδικαλισμό και υπονομεύουν κάθε εργατικό αγώνα.

Και πώς αντέδρασαν οι εργατοπατέρες; Επιβεβαιώνοντας την εικόνα που έχουν οι εργαζόμενοι γι” αυτούς. Γιατί στέλνοντας εξώδικα και απειλώντας αγωνιστές εργαζόμενους αποδεικνύει κανείς ότι αυτοί είναι οι εχθροί γι΄αυτόν και όχι οι εργοδότες και οι πολιτικοί τους προστάτες.

Η τρομοκρατία σε βάρος των εργαζομένων της “Πρωτοβουλίας για την ενότητα εργαζομένων στην Ε.Λ.Β.Ο.” δεν θα περάσει, όσο διατεθειμένοι κι αν δείχνουν οι εργατοπατέρες να ξεφτιλιστούν ακόμα περισσότερο στα μάτια των εργαζομένων.

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ!

ΕΣΕΘΕΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 
Video MATtica PDF Εκτύπωση E-mail

https://www.youtube.com/watch?v=ErcqEmkWjYo

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 14 Δεκέμβριος 2014 00:03
 

Notice: Undefined variable: finalStyle in /home/esethess/public_html/plugins/content/joomslide.php on line 613
Εισήγηση στην Εκδήλωση ενάντια στην Κυριακάτικη Εργασία PDF Εκτύπωση E-mail

  

 

ΕΣΕ Θεσσαλονίκης:Εισήγηση στην Εκδήλωση ενάντια στην Κυριακάτικη Εργασία πριν τη

συζήτηση με τους «εργαζόμενους/ες στον κλάδο του εμπορίου από την Αθήνα» («ορθοστασία»).

Αυτή η Κυριακή έχει επιβληθεί ως εργάσιμη.
Συγκέντρωση την Κυριακή 14 Δεκέμβρη
Τσιμισκή με Αριστοτέλους στις 10.30πμ
Ενάντια στο άνοιγμα των μαγαζιών.

Α. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή

Η κυριακάτικη αργία καθιερώθηκε ως μια από τις πρώτες ρυθμίσεις εργατικού δικαίου στην Eλλάδα. Νομοθετήθηκε το 1909 (νόμος 3455), από την συντηρητική κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά την πρώτη Κυριακή, 4 του Γενάρη, του 1910.

Πριν την καθιέρωσή της αργίας της Κυριακής συναντάμε διαφορετικές πρακτικές σε σχέση με το θέμα αυτό, ανάλογα με τον κλάδο εργασίας:

Α) σε ορισμένους κλάδους εφαρμόζεται η αργία, με κίνητρα περισσότερο θρησκευτικής φύσης

Β) σε άλλους κλάδους, κυρίως βιομηχανικούς, οι εργαζόμενοι δε δουλεύουν κανονικά τις Κυριακές αλλά υποχρεώνονται να πηγαίνουν στη δουλειά αμισθί, για 2-3 ώρες ώστε να εκτελούν βοηθητικές εργασίες (καθάρισμα, προετοιμασία κλπ). Οι εργάτες ονομάζουν την υποχρέωση αυτή κυριακάτικη αγγαρεία.

Γ) στους περισσότερους κλάδους, πάντως, πριν τη νομική καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας οι εργαζόμενοι δουλεύουν κανονικά και τις Κυριακές

Η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας δεν ήταν αποτέλεσμα της καλής διάθεσης των εργοδοτών ούτε της φιλεργατικής πολιτικής των κυβερνήσεων. Αποτελούσε πάγιο αίτημα όλων των εργατικών αγώνων που προηγήθηκαν. Η καθιέρωσή της συμπίπτει άλλω Array Array
στε με τα πρώτα βήματα της ανάπτυξης οργανωμένου εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, αίτημα της πρώτης εργατικής πρωτομαγιάς που οργανώθηκε στην Αθήνα το 1894, των μεγάλων απεργιών των μεταλλωρύχων στο Λαύριο το 1887 και το 1896 και της δυναμικής απεργίας των καπνεργατών στον Βόλο το 1909. Στην τελευταία αυτή απεργία πρωτοστατεί το νεοϊδρυθέν εργατικό κέντρο του Βόλου, του οποίου πρωτεργάτες ήταν αναρχοσυνδικαλιστές εργαζόμενοι. Στην Αθήνα η διαμάχη επικεντρώθηκε ιδίως στα «εμπορικά» καταστήματα (ένδυσης, υπόδησης κλπ) των κεντρικών δρόμων, με σημαντικότερες κινητοποιήσεις αυτές του 1890, 1891 (απεργία) και 1896, καθώς και στους τυπογράφους (1882 και 1909-1910), στους ζαχαροπλάστες (1896 και 1899), στους κουρείς (1894, 1902 και 1903), στους αρτοποιούς (1879, 1904-1905 κ.ε.) και λίγο πριν το 1909 στα παντοπωλεία.

Η νομοθετική καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας στα τέλη του 1909 εντασσόταν στην πολιτική επιλογή του «Στρατιωτικού συνδέσμου» να επιδείξει φιλολαϊκό πρόσωπο και έγινε πράξη από πατερναλιστές συντηρητικούς πολιτικούς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το εργατικό αυτό αίτημα βρήκε συμμάχους στη μεγαλοαστική τάξη σε αντίθεση με τα μικρά αφεντικά, τους μικροκαταστηματάρχες, οι οποίοι το πολέμησαν. Η αντίστροφη με σήμερα κατάσταση ως προς το ζήτημα αυτό είναι πρόδηλη και οφείλεται στις μεγάλες διαφορές λειτουργίας της οικονομίας και της αγοράς (μετακινήσεις στην πόλη, ύπαρξη πολυκαταστημάτων και εμπορικών κέντρων, σχέση με τη γειτονιά, καθιέρωση του μισθού αντί του μεροκάματου-κατάργηση του βερεσέ κλπ) Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι από τη θεσπισμένη αργία εξαιρούνταν τότε οι δημόσιοι υπάλληλοι, που υποχρεούνταν να εργάζονται κανονικά τις Κυριακές.

Πάντως, παρά τη νομική καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας, σε πολλούς κλάδους υπήρχαν ακόμα παραβιάσεις ή και διατήρηση της κυριακάτικης αγγαρείας. Συγκριτικά όμως με άλλες διατάξεις του εργατικού δικαίου οι παραβιάσεις αυτές ήταν λιγότερες, γιατί ήταν ευκολότερο να εντοπιστούν και να καταγραφούν.

Η πρώτη εξαίρεση στην τήρηση της αργίας της Κυριακής για τα εμπορικά καταστήματα νομοθετείται πολλά χρόνια μετά την καθιέρωσή της. Το 1971, επί δικτατορίας, με διάταγμα επιτρεπόταν η λειτουργία των επιχειρήσεων λιανικής μία Κυριακή ανάμεσα στις 18 με 24 Δεκεμβρίου και κατά την τελευταία Κυριακή του έτους, εφόσον αυτή συμπίπτει με την 31η Δεκεμβρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το καθεστώς αυτό ισχύει μέχρι τις μέρες μας.

Τον Ιούλιο του 1990 με νόμο καθιερώνεται η πενθήμερη απασχόληση των εμποροϋπαλλήλων. Επίσης δεν επιτρέπεται στα καταστήματα λιανικής να είναι ανοιχτά τις Κυριακές και τις αργίες πλην των βενζινάδικων, των εστιατορίων, των ζαχαροπλαστείων, των μπαρ, των καφενείων, των γαλακτοπωλείων, των κυλικείων και των συναφών καταστημάτων, των ανθοπωλείων, των περιπτέρων και των εξομοιουμένων καταστημάτων, των φωτογραφείων, των στιλβωτηρίων κι αμιγών καταστημάτων λιανικής πωλήσεως ξηρών καρπών. Με τον ίδιο νόμο δίνεται επίσης η δυνατότητα στους Νομάρχες να αποφασίζουν τη λειτουργία την Κυριακή και τις μέρες αργίας ορισμένων καταστημάτων, που εξυπηρετούν την τουριστική κίνηση σε αυστηρά οριοθετούμενες περιοχές δήμων, κοινοτήτων που έχουν ανακηρυχθεί ως τουριστικοί τόποι.

Το 1994 με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Στέφανο Μάνο περνά στο νόμο 2224/94 το άρθρο 46 με το οποίο απελευθερώνει πλήρως τη λειτουργία του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων όλης της χώρας. Ήταν η εποχή που έκαναν την εμφάνιση τους στην ελλάδα πολυεθνικά σούπερ μάρκετ αλλά και μεγάλες αλυσίδες λιανικής όπως ο «Λαμπρόπουλος» που ήθελαν ελεύθερο ωράριο. Τότε η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας πρωτοστατεί σε αγώνες και μπλοκάρει κάθε Σάββατο την είσοδο των εργαζομένων στα πολυκαταστήματα, ενώ κηρύσσει συνεχώς απεργίες.

Το 1997 οι εργαζόμενοι καταφέρνουν και υπογράφουν, η ΟΙΥΕ για λογαριασμό τους, μαζί με την ΕΣΕΕ, το ΣΕΛΠΕ και τον ΣΕΣΜΕ (σύνδεσμος σούπερ μάρκετ) την πρώτη κλαδική συμφωνία για το ωράριο των καταστημάτων
με κύρια σημεία:

1.Την ελεύθερη έναρξη λειτουργίας των εμπορικών και καταστημάτων τροφίμων, 2. την καθημερινή λήξη στις 20.00 (Χειμώνα) και 21.00 (Καλοκαίρι), 3. τη λήξη το Σάββατο (Χειμώνα-Καλοκαίρι) στις 18.00, 4. τοπικές συμφωνίες για μικρότερα ωράρια, 5. Κυριακή αργία, πλην των αμιγώς τουριστικών καταστημάτων. Η συμφωνία αυτή θεσμοθετήθηκε από την τότε κυβέρνηση με την υπουργική απόφαση (ΚΥΑ 1162/97).

Το 2001 η συμφωνία αυτή επαναβεβαιώθηκε και μαζί με τους υπόλοιπους εργοδότες συνυπέγραψε και η ΓΣΕΒΕΕ.

Στις 10 Δεκεμβρίου του 2012 ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης και ο υφυπουργός Θανάσης Σκορδάς, ο οποίος έχει την πείρα από την θητεία του το 2005 στο υπουργείο και μάλιστα για το θέμα του ωραρίου, ανακοινώνουν την απελευθέρωση της κυριακάτικης λειτουργίας για όλα τα καταστήματα κάτω των 250 τ.μ. Εξαιρούνται αυτά που είναι διασυνδεδεμένα με αλυσίδες και είναι και τύπου «shop in a shop». Ταυτόχρονα ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να επιτρέψουν επτά Κυριακές το χρόνο τη λειτουργία όλων των καταστημάτων και των αλυσίδων και όσων είναι στα malls, τα εμπορικά πάρκα κ.λπ.

Η λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές εντάσσεται τελικά στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται τον Ιούλιο του 2013 και γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων των εργαζομένων στο εμπόριο και αλληλέγγυων εργαζομένων ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 2014, η κυβέρνηση θεσπίζει το άνοιγμα των καταστημάτων για 52 Κυριακές σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ως τουριστικές. Ως τέτοιες χαρακτηρίζει και τα κέντρα των μεγάλων πόλεων, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Η απόφαση αυτή ματαιώθηκε μετά από προσφυγή του ΓΣΕΒΕΕ στο συμβούλιο της επικρατείας που την έκρινε ως αντισυνταγματική. Τα μεγάλα εργοδοτικά επιμελητήρια (ο ΣΕΒ και οι οργανώσεις των ξενοδόχων και των πολυεθνικών και σούπερ μάρκετ) επιχειρούν τώρα να προσφύγουν ξανά εναντίον της απόφασης του ΣτΕ.

Β. Γιατί είναι σημαντικός για μας ο αγώνας για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας;

Χωρίς να τρέφουμε καμία αυταπάτη, τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή μπορούν να αποτελέσουν πρόδρομο για μια γενικευμένη κυριακάτικη εργασία κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι θα είμαστε στο πόδι με ανοιχτές επιχειρήσεις και υπηρεσίες, όχι μόνο για 7 αλλά ίσως και για 52 Κυριακές το χρόνο. Κάτι που για πολλούς μάλλον καταναλωτές σήμερα μπορεί να μοιάζει φυσιολογικό, για μας περισσότερο αποτελεί κομμάτι μιας οργουελικού τύπου τραγωδίας που μας γυρνά πίσω σχεδόν 100 χρόνια. Κι αυτό, αν σκεφτούμε πως το 1909 ήταν η τελευταία φορά που δούλευαν οι εμποροϋπάλληλοι κυριακάτικα. Πως λοιπόν τώρα αυτή η τραγωδία μπορεί να μοιάζει φυσιολογική;

Η κυριακάτικη εργασία δεν είναι παρά η κατάργηση ενός ακόμη πράγματος που θεωρούταν για τον κόσμο της εργασίας αυτονόητο(όπως αυτονόητες ήταν και οι συλλογικές συμβάσεις).

Όμως γίνεται φανερό πως σήμερα πρέπει να κάνουμε αγώνα ακόμη και για τα αυτονόητα, να κάνουμε αγώνα για 1 ημέρα ξεκούρασης που πάνε να μας την στερήσουν. Με το να χαμηλώνουμε όμως συνεχώς τον πήχη και να τους επιτρέπουμε σιγά σιγά να μας καθυποτάξουν, χάνουμε και κάθε δυνατή ελπίδα να οργανωθούμε και να επιτεθούμε σε αυτό που λέγεται μισθωτή σκλαβιά και ζωή χωρίς αξιοπρέπεια. Φτιάχνονται έτσι ανεμπόδιστα από τη μηχανή του συστήματος εργαζόμενοι με εντελώς απελευθερωμένα ωράρια, άνθρωποι μηχανές στην υπηρεσία των αφεντικών.

Μπορεί λοιπόν ο καταναλωτής σε αυτό το πλαίσιο να θεωρεί πως τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή είναι μια ευκαιρία να ψωνίσει; Όχι

Κανείς δεν μπορεί να είναι καταναλωτής την Κυριακή. Την μέρα αυτή σεβόμαστε τον εργαζόμενο. Με το να δίνει αυτός που ψωνίζει τα λεφτά του την Κυριακή δεν κλέβει απλά τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του εργαζόμενου, αλλά ανοίγει το δρόμο για την κλοπή και του δικού του ελεύθερου χρόνου, καθώς η δουλειά την Κυριακή για όλους τους κλάδους δεν μοιάζει πια μακρινός εφιάλτης αλλά σκοτεινό παρόν.

Ο αγώνας για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας εντάσσεται στο πλαίσιο των αγώνων για το ωράριο και την κατάργηση της ελαστικής εργασίας. Η ελαστικοποίηση της εργασίας συμπυκνώνει τον εργάσιμο χρόνο με τέτοιο τρόπο που επιδιώκει να τον καταστήσει απόλυτα παραγωγικό σε όλη τη διάρκειά του. Η ελαστικοποίηση δηλαδή σημαίνει τελικά και εντατικοποίηση, καθώς όλοι και όλες όσες δουλεύουν 8ωρο γνωρίζουν ότι αυτό το διάστημα περιλαμβάνει και ώρες περισσότερο «χαλαρές», που η δουλειά είναι λιγότερη αλλά πληρώνεται το ίδιο. Αυτά τα διαστήματα χάνονται όταν ο εργοδότης σε καλεί για δουλειά άλλοτε για 10 ώρες, άλλοτε για 2, ανάλογα με τον φόρτο εργασίας. Οι 7 «παραγωγικές» Κυριακές στις οποίες συναινούν οι μικροκαταστηματάρχες υπηρετούν αυτή τη λογική.

Ο αγώνας για το ωράριο είναι ο δεύτερος βασικός πυλώνας εργατικών αγώνων, μαζί με τον αγώνα για την αμοιβή και τις συνθήκες εργασίας, που είναι εξίσου κρίσιμος για την ποιότητα της ζωής μας. Η παροχή ρεπό μια άλλη μέρα της βδομάδας αντί της Κυριακής σε καμιά περίπτωση δεν υποκαθιστά την κυριακάτικη αργία, τη μέρα αργίας, δηλαδή, της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων. Η κυριακάτικη αργία, ως αίτημα και ως κατάκτηση, συνεισφέρει στην ενότητα μεταξύ των εργαζομένων.

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας πλήττει πρώτους και πρώτες από όλους-ες τους-τις εργαζόμενους-ες στο εμπόριο. Αυτοί είναι άλλωστε οι πρώτοι που βιώνουν όλες τις αντιδραστικές εργασιακές «μεταρρυθμίσεις» : ελαστικά ωράρια, εκ περιτροπής εργασία, απλήρωτα μεροκάματα και υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία, μισθοί πείνας, εργοδοτική τρομοκρατία και αυταρχισμός.


Σε έναν κλάδο που απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους σε μικρά και μεγάλα αφεντικά ο καθένας και η καθεμία έχει καταντήσει να αισθάνεται μόνος/-η. Η ευθύνη των συνδικάτων του κλάδου για αυτό είναι τεράστια. Ο αριθμός των εργαζομένων που συμμετέχουν ενεργά σε αυτά είναι αστείος σε σχέση με το σύνολο του κλάδου. Οι κομματικοί γραφειοκράτες συνδικαλιστές που κρατάνε τις σφραγίδες των σωματείων δεν κάνουν τίποτα για να προσελκύσουν τους εργαζόμενους να οργανωθούν, αφού έτσι ελέγχουν και αποδυναμώνουν με ευκολία τα συνδικάτα, προσφέροντας ανεκτίμητη υπηρεσία στους εργοδότες.

Για μας όμως η συνδικαλιστική οργάνωση στους χώρους δουλειάς είναι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας και να απαιτήσουμε βελτίωση των όρων της ζωής μας. Αρκεί να συναντηθούμε με τους συναδέλφους μας και να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, χωρίς κόμματα και επαγγελματίες συνδικαλιστές, χωρίς παζάρια και υποχωρήσεις απέναντι στους εργοδότες.

Ακριβώς όμως επειδή πρόκειται για έναν κλάδο στον οποίο ο συνδικαλισμός αντιμετωπίζει τόσο μεγάλες δυσκολίες, τόσο λόγω των ξεπουλημένων εργατοπατέρων, όσο και λόγω αντικειμενικών εμποδίων που συνδέονται με τη φύση του κλάδου, είναι όσο πουθενά αναγκαία η διακλαδική αλληλεγγύη. Ιδιαίτερα για ένα ζήτημα τόσο κομβικής σημασίας για όλους τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό κι εμείς, στην ΕΣΕ, έχουμε θέσει τον αγώνα για την υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας το τελευταίο διάστημα.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2014 18:05
 
Κατάληψη Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης PDF Εκτύπωση E-mail

https://www.youtube.com/watch?v=oY-SshiJqUc

Θάνατος στο θάνατο που σπέρνει η εξουσία

Καταλάβαμε το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης ως το άντρο των αφεντικών που ορίζουν το πολιτικό σκηνικό αυτής της χώρας, καταδυναστεύουν τις ζωές όλων των εργαζομένων και ληστεύουν κάθε παραγωγική πηγή με μόνο σκοπό το δικό τους κέρδος. Αντιδρούμε στην προσπάθεια τους να εντείνουν την εκμετάλλευση μας με την επιβολή της κυριακάτικης εργασίας στον κλάδο του εμπορίου. Ξέρουμε πως μόνο εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε τα πάντα, για αυτό και παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας όσο βέβαια μας επιτρέπει η στρατιωτικού τύπου καταστολή που επιβάλλεται σε όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

Η κρατική καταστολή αποτελεί το τελευταίο όπλο ενός συστήματος που το ιδεολογικό του τρίπτυχο εξαντλείται στις "αξίες" της ανάπτυξης, της τάξης και της ασφάλειας.

Μια κυβέρνηση που καταρρέει προσπαθεί να πάρει στον κατήφορό της όλη τη κοινωνία, στοχοποιεί τα αγωνιζόμενα κομμάτια μοιράζοντας χρόνια φυλάκισης, ποινικοποίηση και δολοφονική κρατική βία, έχοντας στο πλευρό της δικαστές, μπάτσους, ΜΜΕ και παρακρατικούς.

Ένα κράτος που έχει χάσει εδώ και καιρό την κοινωνική νομιμοποίηση ψηφίζει αντεργατικούς νόμους, απαγορεύει και καταστέλλει απεργίες, προστατεύει εγκαταστάσεις εταιρειών με χιλιάδες μπάτσους, χτίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τους δολοφονεί στις πόλεις και στα σύνορα.  

Η εξουσία που δεν μπορεί να ξεγελάσει πια κανέναν αλλά προσπαθεί να σπείρει τον φόβο δείχνει πως έχει χάσει πια κάθε έλεγχο. Η απάντηση μας στην εκμετάλλευση και στον φόβο θα είναι πάντα ο αγώνας. Αυτό που φοβούνται περισσότερο είναι οι αδιαμεσολάβητοι, αυτοοργανωμένοι και επιθετικοί, προς κράτος και αφεντικά, αγώνες και όχι η αστική και αριστερή πολιτική του συμβιβασμού. Άνθρωποι από όλο τον πλανήτη βρέθηκαν σε αυτό το κομμάτι γης και αντιστέκονται δείχνοντας καθημερινά τον δρόμο. Οι απεργοί πείνας πρόσφυγες και οι καθαρίστριες στο σύνταγμα, οι εξεγερμένοι μετανάστες στην Αμυγδαλέζα, οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο εργασίας που μάχονται ενάντια στην συνολική υποβάθμιση της ζωής, οι κοινότητες κόντρα στην καταστροφή της γης τους, οι κρατούμενοι μέσα σε κάθε κολαστήριο...

Ο ανυποχώρητος και αξιοπρεπής αγώνας του Νίκου Ρωμανού είναι μέρος όλων αυτών των κοινωνικών αγώνων που βρίσκονται σε εξέλιξη και αποτελούν τον φάρο για την συνέχεια. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε αγωνιζόμενο και ως εργαζόμενοι ζητάμε την συμπόρευση του στον κοινό αγώνα.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΑΠΕΡΓΙΑ: ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Τσιμισκή με Αριστοτέλους 10.30πμ

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 14 Δεκέμβριος 2014 00:03
 
Ανακοίνωση συλλογικοτήτων για τα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη 2014‏ PDF Εκτύπωση E-mail
Με αφορμή τη συμπλήρωση 6 χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξανδρου 
Γρηγορόπουλου και δείχνοντας την αλληλεγγύη τους στον αναρχικό
κρατούμενο Νίκο Ρωμανό που βρίσκεται στην 26η μέρα απεργίας πείνας,
ζητώντας τη λήψη εκπαιδευτικών αδειών, χιλιάδες άνθρωποι πορεύτηκαν
δυναμικά στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, συγκροτώντας μια
ογκώδη διαδήλωση.

Λίγο πριν φτάσει η διαδήλωση στην πλατεία Αριστοτέλους, ομάδα άγνωστων
ατόμων, κινούμενα στις παρυφές της πορείας, πραγματοποίησαν εμπρηστική
επίθεση σε κατάστημα, εν ώρα λειτουργίας, τη στιγμή που μέσα βρίσκονταν
εργαζόμενοι και άλλος κόσμος. Σύντροφοι και συντρόφισσες από τα
αναρχικά/αντιεξουσιαστικά και άλλα οργανωμένα μπλοκ αντέδρασαν άμεσα και
ψύχραιμα, έσβησαν την φωτιά, έσπασαν τα τζάμια του καταστήματος
προκειμένου να γλιτώσουν τον εγκλωβισμένο κόσμο από ασφυξία και τους
βοήθησαν να βγουν ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.

Ενέργειες όπως η συγκεκριμένη εμπρηστική επίθεση δεν συνάδουν με τη
λογική και τις πρακτικές του κινήματος - ενός κινήματος που αγωνίζεται
για ζωή και ελευθερία - και τις θεωρούμε ξεκάθαρα εχθρικές απέναντί μας.
Εκτός των άλλων, λειτουργούν συκοφαντικά και επιβαρυντικά σε αγωνιστές
που συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις καταστολής.

Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς από την πλευρά μας ξεκαθαρίζουμε ότι
τέτοιες ενέργειες δεν θα γίνουν ανεκτές.

Ø ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣTEΣ
Ø ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 6/12
Ø ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ 2 ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΥΡΙΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Ø ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 10/11 ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ
ΠΕΙΝΑΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΖΟΥΚΟ

Αναρχική Συλλογικότητα Άνω Θρώσκω, Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό
Αναρχισμό Μαύρο και Κόκκινο, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης,
ΕΣΕ Θεσσαλονίκης, ΕΚΧ Σχολείο, Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Αντιεξουσιαστική
Κίνηση Θεσσαλονίκης, Αναρχική Ομάδα Πυρανθός, Σύντροφοι-συντρόφισσες
Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 07 Δεκέμβριος 2014 22:26
 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 7 από 21