Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 21-11-2017 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
2 days 14 hours 24 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Δεκέμβριος 2017  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
      1  2  3
  4  5  6  7  8  910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
Στους δρόμους και στις απεργίες PDF Εκτύπωση E-mail

https://www.youtube.com/watch?v=MANjwRaeIa4

 
Ένα μικρό εργαλείο για τον νέο αντεργατικό νόμο PDF Εκτύπωση E-mail

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε στα μίντια τον εμπαιγμό μας σαν εργατική τάξη, με την κυβέρνηση να δίνει δήθεν σκληρές μάχες με τους θεσμούς σε ένα παιχνίδι που είναι ήδη στημένο. Αυτή τη φορά το φλέγον ζήτημα που τίθεται για  την εκταμίευση της δόσης είναι η αναθεώρηση του συνδικαλιστικού νόμου – ενός συνδικαλιστικού νόμου που είχε ψηφιστεί εν μέσω αγώνων των εργατών την περίοδο της  μεταπολίτευσης και αποτέλεσε ένα μεγάλο κεκτημένο των εργαζομένων της εποχής. Αυτά τα δεδομένα για εμάς προσπαθούν να τα αναιρέσουν, καταστρατηγώντας και τα ελάχιστα εναπομείναντα μέσα υπεράσπισής μας απέναντι στην εργοδοσία. Παρακάτω παραθέτουμε τις πιθανές αλλαγές πάνω στη νομοθεσία:

Συλλογικές Συμβάσεις :

Η θεσμοθέτηση των συλλογικών-κλαδικών συμβάσεων υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά κεκτημένα των εργαζομένων κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Πλέον οι εργαζόμενοι-ες μπορούσαν να κοστολογούν ανά κλάδο ή επάγγελμα την εργασία τους, ενώ για οποιαδήποτε αλλαγή στις συμβάσεις είχαν λόγο τα σωματεία και οι αντίστοιχες ομοσπονδίες. Με το δεύτερο μνημόνιο ουσιαστικά παγώνουν οι συλλογικές συμβάσεις και πλέον εφαρμόζονται αποκλειστικά επιχειρησιακές-ατομικές, ανοίγοντας περαιτέρω το δρόμο για την εφαρμογή των ευέλικτων ωραρίων, νομιμοποιώντας τη μισθολογική αυθαιρεσία και αμφισβητώντας τη θεμελιώδη αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στοχευμένης επίθεσης των αφεντικών αποτελεί το γεγονός ότι με την ψήφιση του νομοσχεδίου χιλιάδες μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις έσπευσαν να εφαρμόσουν το νέο μέτρο υποβάθμισης της εργατικής δύναμης, πολλές φορές εν μέσω απειλών για απόλυση-μη ανανέωση σύμβασης, όπως συνέβη πρόσφατα με την εξαγορά του Μαρινόπουλου από τον Σκλαβενίτη. Πλέον οι ευρωπαίοι εντολοδόχοι των αφεντικών απαιτούν από την κυβέρνηση να καταργήσει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις, ως προαπαιτούμενο για να λάβει η χώρα τη νέα δόση.

Κατώτατος Μισθός (ή βασικός όπως λένε τα αφεντικά) :

Χρόνια τώρα τα αφεντικά και τα τσιράκια τους (Μίντια) προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο κατώτατος μισθός λέγεται βασικός. Βασικός όμως για ποιούς; Μάλλον για κανέναν γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν επαρκεί ούτε για τα είδη πρώτης ανάγκης. Την εικόνα συμπληρώνει η ύπαρξη του υποκατώτατου μισθού, μέτρο το οποίο όμως αντιβαίνει στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη (έχει υπογραφεί από την Ενωμένη Ευρώπη) που απαγορεύει ρητά τις διακρίσεις στη μισθοδοσία βάσει της ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε πως αυτό το μέτρο συμφέρει τα αφεντικά πάσης φύσεως καθώς ακόμα και μεγάλες ‘κερδοφόρες’ επιχειρήσεις (βλέπε Πλαίσιο, Public) εφαρμόζουν κατ’ εξακολούθηση την πολιτική πρόσληψης φτηνού εργατικού δυναμικού. Η κυβέρνηση προτίθεται λοιπόν να υποβαθμίσει κι άλλο την εργατική μας δύναμη καθώς καλείται να περικόψει επιδόματα και τριετίες, για όσους ακόμα τα εισέπρατταν, καθώς και να περικόψει επιπλέον χρήματα από τον υποκατώτατο.

Απελευθέρωση ορίου απολύσεων :

Ένα ακόμα ζήτημα είναι η αύξηση του ορίου των απολύσεων στις μεγάλες εταιρείες. Είναι εμφανές ότι εργαζόμενοι που δε θα συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις των εργοδοτών τους θα βλέπουν το δρόμο για το σπίτι τους, πλέον μαζικά και νόμιμα. Είναι βέβαια ένα θέμα που «καίει» τις τόσο ευνοημένες από τα μνημόνια ελληνικές τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τις οποίες η επόμενη μέρα τις θέλει να προβαίνουν σε συρρίκνωση του προσωπικού τους, καθώς μέχρι τώρα οι ‘εθελούσιες έξοδοι’ που έχουν διενεργήσει είναι πολυέξοδες .

Κήρυξη απεργιών-Νομιμοποίηση της ανταπεργίας ( Λοκ άουτ) :

Τέλος επίμαχο σημείο της τροποποίησης της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αποτελεί η διαδικασία κήρυξης απεργιών, μετατρέποντας την προϋπόθεση της εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών σε γενική συνέλευση σε πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την κήρυξη απεργίας σε σωματεία. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων ενάντια στην εκμετάλλευση των αφεντικών τους. Ακόμα επανέρχεται η νομιμοποίηση της ανταπεργίας (λοκ άουτ), που είχε απαγορευτεί στη μεταπολίτευση. Η διεξαγωγή νόμιμης ανταπεργίας συνεπάγεται την αναστολή των αμοιβαίων υποχρεώσεων των μερών: παροχή εργασίας από την μία και καταβολή μισθού από την άλλη. Με λίγα λόγια τα αφεντικά μιας επιχείρησης θα δικαιούνται πλέον να προσλάβουν απεργοσπάστες κατά τη διάρκεια μιας απεργίας και επίσης να προσβάλουν ως καταχρηστική την απεργία-επίσχεση από πλευράς εργαζομένων.

Είναι προφανές ότι, με τη δικαιολογία της κρίσης, κράτος και αφεντικά δημιουργούν ένα φτηνό εργατικό δυναμικό, καταργώντας διεκδικήσεις και δικαιώματα που κερδίθηκαν με αίμα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι πίσω από τη λέξη ‘ανάπτυξη’ κρύβεται η πειθάρχηση των εργαζομένων ώστε να γλυκαθούν ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές και να φέρουν την ευημερία στις τσέπες τους ενώ παράλληλα θα  αυτοπροβάλλονται ως ευεργέτες.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα από σωματεία βάσης μπορούν να δημιουργηθούν εστίες αγώνα, έξω από τα στενά όρια του κυρίαρχου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και γι’ αυτό επιδιώκουν την καταστολή των εργατικών διεκδικήσεων.

Βιώνουμε την καταπίεση και την εκμετάλλευση κάθε μέρα στη δουλειά. Άγχος, κούραση, υποτιμητική συμπεριφορά από πλευράς αφεντικού, και στο τέλος του μήνα δε μας μένει δεκάρα στην τσέπη. Επιπλέον οι συνθήκες ασφαλείας στους χώρους εργασίας πάνε περίπατο, όπως διαπιστώνουμε και από τις πρόσφατες εργατικές δολοφονίες σε μετρό, μικέλ, everest. Κάθε μέρα μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα είμαστε οι επόμενοι. Τέλος με το φάντασμα της ανεργίας να πλανάται και τις ατελείωτες ουρές έξω από τον ΟΑΕΔ να γίνονται καθημερινός εφιάλτης, η τρομοκρατία των αφεντικών μας αναγκάζει να χάνουμε και την ελάχιστη αξιοπρέπειά μας.

Η υπάρχουσα συνθήκη μας δίνει δύο επιλογές: Να αργοπεθαίνουμε μίζεροι μες στην καθημερινότητα ή να σηκώσουμε κεφάλι και να αγωνιστούμε απέναντι στην εκμετάλλευση, απέναντι στην οργανωμένη επίθεση των αφεντικών προς τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τις μετανάστριες. Αφού πλέον δεν μας έχει απομείνει τίποτα, το μόνο που μένει είναι να εναντιωθούμε συλλογικά απέναντι σε αυτούς που μας καταδίκασαν στην εξαθλίωση.

Είμαστε αναγκασμένοι να βγούμε στο δρόμο να απαντήσουμε στις επιταγές του κεφαλαίου. Να απαιτήσουμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, μείωση του ορίου των απολύσεων, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, επαναφορά των τριετιών, καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας. Να παλέψουμε ενάντια στην μαύρη εργασία, να διεκδικήσουμε επιδόματα για ανέργους. Οφείλουμε να βγούμε με επιθετικά προτάγματα  στο δρόμο, μέσα από μαχητικά σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς. Να ξανακάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο για τα αφεντικά, μακριά από τους εργατοπατέρες-γραφειοκράτες συνδικαλιστές ( ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ). Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

 
Η ΕΣΕ Εκπαιδευτικών συμμετείχε στην πανεκπαιδευτική διαδήλωση της Τετάρτης 5/4 στη Θεσσαλονίκη PDF Εκτύπωση E-mail

Τροπολογία για την ειδική αγωγή

(ή πώς θα κάνουν κι άλλες οικονομίες σε βάρος των παιδιών με ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες)

Η τροπολογία για την κάλυψη των θέσεων στην ειδική αγωγή δεν είναι απλώς ένας ακόμα τρόπος να τρωγόμαστε μεταξύ μας, για το ποιοί θα εξασφαλίσουν μια θέση στα σχολεία. Η, κατουσίαν, εξίσωση του βασικού πτυχίου με τις διάφορες μετεκπαιδεύσεις και μεταπτυχιακά είναι μια συνειδητή επιλογή ώστε να περιοριστούν κι άλλο οι προσλήψεις αναπληρωτών, μέσω της κάλυψης κενών από μόνιμους με κάποια μετεκπαίδευση στην ειδική αγωγή. Είναι βέβαια και ένα μέσο ώστε να κονομήσουν κι άλλο όσοι στήνουν πανάκριβα μεταπτυχιακά και σεμινάρια πάνω στην ειδική αγωγή, κάνοντας εμπόριο ελπίδας σε βάρος των χιλιάδων αδιόριστων συναδέλφων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα όλα τα δικαιώματα πρέπει να συνεχίσουν να είναι στο βασικό πτυχίο σε όλους τους κλάδους, αλλιώς μπερδευόμαστε σε επικίνδυνα μονοπάτια, όχι μόνο στην εκπαίδευση αλλά και σε όλους τους τομείς.

Και σε κάθε περίπτωση κανένας εκπαιδευτικός  ή, όπως πράγματι είναι, οικονομικός σχεδιασμός δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος των παιδιών που έχουν ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες, των παιδιών που αντιμετωπίζονται ως παρίες στο υποχρηματοδοτούμενο και μονοδιάστατο εκπαιδευτικό σύστημα. Πρώτα πρώτα για τα παιδιά πρέπει να απαιτήσουμε:

*κατάργηση των επισφαλών σχέσεων εργασίας-μόνιμους διορισμούς στην ειδική αγωγή

*δίκαιη κατανομή των θέσεων, με προτεραιότητα στους εκπαιδευτικούς που έχουν βασικό πτυχίο στην ειδική αγωγή

*ουσιαστική στήριξη των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με την πρόσληψη ειδικού προσωπικού, όχι απλώς με τον χαρακτηρισμό και την απαλλαγή των παιδιών από τις γραπτές δοκιμασίες.

Αμάθεια-Ελαστικότητα-Απολύσεις:

Καλωσορίστε το σχολείο της αγοράς!

Εννιά χρόνια μνημονίων δεν διέλυσαν όσο θα έπρεπε το δημόσιο σχολείο. Και είναι τώρα η ώρα μιας ακόμα σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης να κάνει τη βρώμικη δουλεία, βάζοντας ένα λιθαράκι στο έργο των προηγούμενων, προετοιμάζοντας, όσο τους αφήνουμε, και το έργο των επόμενων. Άλλωστε, το κράτος έχει συνέχεια, όπως δήλωσε ο υπουργός στη συνάντησή του με την ΟΛΜΕ.

Πειθαρχώντας στις επιταγές του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ, εφαρμόζοντας τις συνταγές των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων στα εκπαιδευτικά συστήματα όλων των κρατών που δέχονται αρωγή εν μέσω της κρίσης από “ευαγή

ιδρύματα” όπως το ΔΝΤ, το σύνθημα και σε ό,τι αφορά τις ντόπιες εκπαιδευτικές τομές είναι: εξορθολογισμός (διάβαζε  μείωση προσωπικού), ευελιξία και κινητικότητα (διάβαζε εκπαιδευτικοί λάστιχο),αυτονομία (διάβαζε υποχρηματοδότηση και κλείσιμο σχολείων), αποκέντρωση (διάβαζε υπαγωγή στους δήμους) και βέβαια αξιολόγηση (διάβαζε απολύσεις, κατηγοριοποίηση και κλείσιμο σχολείων). Στο βάθος όλου αυτού του σχεδιασμού διακρίνουμε την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, ένα φιλέτο που μετά την υγεία και την ασφάλιση -αφού τις ρήμαξαν- ετοιμάζονται να σερβίρουν στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Με ό,τι σημαίνει αυτό για την εκπαίδευση των παιδιών της εργατικής τάξης και για όλους εμάς τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση.

Η νομοθέτηση όλων αυτών των σχεδιασμών δεν είναι μακριά. Μπορεί στις διακοπές του πάσχα, μπορεί το καλοκαίρι.

Να μη μας πιάσουν πάλι στον ύπνο. Να πάρουμε στα χέρια μας τα σωματεία μας, συμμετέχοντας μαζικά στις συνελεύσεις και να οργανωθούμε για μάχη. Πριν να είναι αργά. Να ξαναπιάσουμε το νήμα των αγώνων. Κανείς δε θα το κάνει για μας.


Τρία σε ένα!! Μεγάλη επιτυχία!!

Η συζήτηση για το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία, η εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων και μεταναστών/στριών και τέλος η «καινοτομία» της  θεματικής εβδομάδας στα Γυμνάσια  αποτελούν τρία παραδείγματα κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής  συναφή  ως προς τον ρόλο τους στην ιδεολογική μάχη στο εκπαιδευτικό πεδίο.

Το μάθημα των Θρησκευτικών αποτέλεσε κεντρικό πολιτικό ζήτημα «ζωής και θανάτου» της υπάρχουσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πολύ γρήγορα, βέβαια, ο ορθόδοξος  φονταμελισμός  μέσα από ένα παραλήρημα ισλαμοφοβίας και εθνικισμού καθαίρεσε τον τότε υπουργό και πάγωσε τους άτολμους κυβερνητικούς σχεδιασμούς περί αλλαγής του ομολογιακού περιεχομένου του βιβλίου σε εγχειρίδιο θρησκειολογίας.

Η ενεργοποίηση των ρατσιστικών ανακλαστικών στη βραχύβια διένεξη υπουργείου και εκκλησίας για το μάθημα των θρησκευτικών, έθεσε σε εγρήγορση και τα φοβικά σύνδρομα των γονιών εκείνων που δεν ήθελαν τα βλαστάρια τους να «μολυνθούν» από τα παιδιά των προσφύγων και των μεταναστών/στριών. Τα Υπουργεία Μεταναστευτικής Πολιτικής  και Παιδείας  φρόντισαν να ενισχύσουν και να νομιμοποιήσουν το φόβο ως βάση της συμπεριφοράς απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες/στιες, θεωρώντας τον ως  φυσική και σχεδόν αυτονόητη αντίδραση. Αποφάσισαν, με γνώμονα την «εύρυθμη» λειτουργία της σχολικής κοινότητας και της κοινωνίας εν γένει, να αποκλείσουν τα παιδιά των προσφύγων από τα πρωινά μαθήματα, απομονώνοντας τα σε απογευματινά τμήματα μακριά από τα βλέμματα των άλλων. Στην περίπτωση αυτή οι κοινωνικές προκαταλήψεις οδήγησαν στη θεσμοθέτηση κοινωνικών διακρίσεων, οι  οποίες με τη σειρά τους αναπαράγουν και επαναθεμελιώνουν τις κοινωνικές προκαταλήψεις. Το χειρότερο όλων βέβαια είναι ότι με περίσσιο θράσος οι κυβερνώντες χαρακτηρίζουν αυτόν το σχεδιασμό «εκπαίδευση προσφύγων», πλασάροντας τον και με το ανάλογο περιτύλιγμα αντιρατσιστικού λόγου.

Στην τρίτη περίπτωση της θεματικής εβδομάδας στα Γυμνάσια οι εκπαιδευτικοί καλούνται να υλοποιήσουν προγράμματα πάνω μεταξύ άλλων στο θέμα των έμφυλων ταυτοτήτων. Το γεγονός αυτό προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς προέβλεπε την ενημέρωση των μαθητών/τριών σε υποθέματα όπως το βιολογικό-κοινωνικό φύλο και την αποδόμηση των έμφυλων στερεότυπων. Ο ομοφοβικός λόγος της εκκλησίας, των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, αλλά και εκπαιδευτικών κυριάρχησε και σε αυτή την περίπτωση, μεταλλάσσοντας τις αρχικές και γεμάτες αποφασιστικότητα κορώνες του υπουργού παιδείας  σε μια χαμηλών τόνων ερμηνεία των «έμφυλων ταυτοτήτων» ως σχέσεις των δυο φύλων.

Τι είναι αυτό που ενοποιεί λοιπόν τους παραπάνω σχεδιασμούς της εκπαιδευτικής πολιτικής ;

Αρχικά, η διαπίστωση ότι στην εκπαίδευση η «διαφορετικότητα» αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα και όχι ως πλούτος. Γι’ αυτό και στο δικό μας ομοιόμορφο εκπαιδευτικό σύστημα η ένταξη αποτελεί στόχο και όχι αφετηρία. Η συνειδητά άτολμη και βαθειά συντηρητική πολιτική των κυβερνώντων απέναντι σε ζητήματα ιδεολογικής σύγκρουσης,  και  η κοινή απόληξη αυτής της πολιτικής στην αποδοχή της  παντοδυναμίας της εκκλησίας, την ενδυνάμωση του κοινωνικού εκφασισμού, την επανεμφάνιση της ναζιστικής χ.α και άλλων εθνικιστικών αποβρασμάτων με λόγο και τραμπουκισμούς μέσα και έξω από τα δημόσια σχολεία.

 

Array Array
ΕΣΕ Εκπαιδευτικών

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 06 Απρίλιος 2017 17:16
 
Το κόστος τους οι ζωές μας! ΕΣΕ Εκπαιδευτικών PDF Εκτύπωση E-mail

Το κόστος τους οι ζωές μας!

Τα τελευταία χρόνια η ειδική αγωγή έχει γίνει το πειραματόζωο της εκπαίδευσης

εις βαρος των εργαζομένων, των μαθητών ,των γονιών.'Ολα τα προηγούμενα

υπουργεία και το τωρινό κοροιδέυουν με υποσχέσεις διορισμού ,δημιουργούν

και συντηρούν την επισφάλεια της εργασιακής συνθήκης της αιώνιας

αναπλήρωσης. Με αυτό τον τρόπο είναι οι υπεύθυνοι της ποιοτικής έκπτωσης

της παρεχόμενης εκπαίδευσης και της εργασιακής ομηρίας όσων την

πραγματοποιούν.

Κάθε χρόνο οι μαθητές με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν

έχουν σταθερό περιβάλλον , σταθερό δάσκαλο και διακόπτεται συνέχεια το

οποιοδήποτε εκπαιδευτικό πρόγραμμα τους αφορά. Τα κενά (σε πρωτοβάθμια

και δευτεροβάθμια) ψαλιδίζονται σε πλήρη εξάρτηση με τις οικονομικές

πολιτικές. Άδειες , ασφάλιση , κοινωνικές παροχές ,επίδομα ανεργίας όλα

εναρμονίζονται με το κόστος που θα έχει στο κράτος οι εργαζόμενο του.

Το σχολείο μετατρέπεται σε μια επιχείρηση κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας

χάνοντας ολότελα τον όποιο παιδαγωγικό χαρακτήρα του είχε απομείνει.

Στην ειδική αγωγή η τελευταία επίθεση ,ένα ακόμη οικονομικό πείραμα έχει

αφετηρία τον περασμένο Αύγουστο όταν το υπουργείο με το νόμο .........

καταργεί εργασιακές θέσεις όπως π.χ. Ο υπεύθυνος του ολοημέρου με συνέπεια

στην αλλαγή του ωραρίου.Στον ξαφνικό όγκο των υπεράριθμων δασκάλων

απαντά με λύσεις μπακάλη στέλνοντας τους να αναπληρώσουν ώρες

ειδικοτήτων και φυσικά της ειδικής αγωγής. Έτσι ξαναγυρίζομαι πολλά χρόνια

πίσω τότε που ο δάσκαλος ήταν ταυτόχρονα εικαστικός, θεατροπαιδαγωγός,

ειδικός παιδαγωγός και γυμναστής. Ιδιαίτερα εκεί που δεν έχουν γίνει ποτέ

μόνιμοι διορισμοί όπως ο χώρος της ειδικής αγωγής η εκμετάλλευση των εν

λόγω κενών σε τμήματα ένταξης και παράλληλης στήριξης εύκολα γίνονται

ώρες συμπλήρωσης.Άλλωστε τα κενά κοσκινίζονται δια χειρός των διευθύνσεων

και παραμένουν πολλές φορές επτασφράγιστο μυστικό η κατανομή τους.

Την Τετάρτη 29/3 με συνοπτικές διαδικασίες το υπουργείο σε ρυθμούς

αξιολόγησης και δια- πραγμάτευσης με τους θεσμούς ψήφισε την τροπολογία

με την οποία αφενός όσοι έχουν οποιαδήποτε εξειδίκευση στην ειδική αγωγή

(σεμινάρια , μεταπτυχιακά κ.λ.π) μπορούν να ελπίζουν για μια θέση στο

σχολείο.

Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ας πεθάνει πρώτα όμως η αξιοπρέπεια.

Η μοριοδότηση είναι η συνταγή για να είναι όλοι ευχαριστημένοι χωρίς κόστος.

Άραγε είναι “πρόβλημα” το μεταπτυχιακό? Είναι “πρόβλημα” η γνώση? Είναι

“πρόβλημα” η ανάγκη για εργασία ? Σίγουρα όχι.

Το “πρόβλημα” είναι πως εδώ και αρκετά χρόνια έχουν δημιουργηθεί δημόσια

παιδαγωγικά τμήματα πανεπιστημιακά με στόχο την κάλυψη θέσεων στην ειδική

αγωγή με αποφοίτους με προπτυχιακό τίτλο σπουδών . Αυτό δεν μπορεί να είναι

διαπραγματεύσιμο τα επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο δε

μπορούν να μοριοδοτούνται για κάποιον και για κάποιον άλλο όχι (οι δάσκαλοι

της ειδικής αγωγής δε μπορούν να συμπεριληφθούν στους πίνακες της γενικής

αγωγής). Οι οποιασδήποτε αμφισβητήσεις ας αναρωτηθούν τον τρόπο που

διορίζονταν καθηγητές και δάσκαλοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν . Οι κορόνες για ισονομία ηχούν κακόφωνα

καθώς η εμπορευματοποίηση δείχνει το δρόμο. Η εξαγορά μεταπτυχιακών

κόστους από 2.000 εως 10.000 ευρω χωρίς επιστημονικά κριτήρια θέτει

ταξικούς φραγμούς σε όσους γίνονται χρήστες της ειδικής αγωγής και πελάτες .

Οδηγεί φυσικά σε μια εκπαίδευση χωρίς δικαιώματα χωρίς παιδαγωγική

συνέπεια , χωρίς συνδικαλιστικές διεκδικήσεις με πρώτη ανάγκη την

συμπλήρωση προυπηρεσιας , τη σύμβαση που θα διεκπεραιώνει και δε θα

γίνεται πονοκέφαλος του υπουργείου. Εύκολο , ευέλικτο δυναμικό.

Ευθύνη σε αυτή την κατάντια έχει και το ΙΕΠ με τους σχολικούς συμβούλους

ωφελούμενους επιμορφωτές που θα αναλάβουν να κοινωνήσουν τα “προσόντα

ειδικής αγωγής” σε δασκάλους με ανάγκη κάλυψης ωραρίου.

Τα παραμάγαζα της εκπαίδευσης δεν έχουν τελειωμό.Σεμινάρια που

ξαναέρχονται στην αγορά και ιδιώτες που εγγυόνται την πλήρωση θέσεων

παράλληλης στήριξης.

Όσοι βέβαια πιστεύουν πως οι αλλαγές δεν τους φωτογραφίζουν έχουν

διαχωρίσει τον εαυτό τους απο την μαχόμενη εκπαιδευτική κοινότητα. Ο

γραφειοκρατικός συνδικαλισμός έδειξε τα όρια του καθώς ξεμπροστιάζεται με

την αναποφασιστηκότητα του, προσπαθώντας να χαιδέψει τα αυτιά “νέων”

συναδέλφων. Είναι εκείνος πο όλα αυτά τα χρόνια δημιοργεί διαφορετικές

ταχύτητες στην εκπαίδευση, εκπροσωπεί υπουργεία και πολιτικές που δε

συμπεριλαμβάνουν τον κόσμο της δουλειάς. Σέρνονται από αιτήματα συλλόγων

χωρίς να τους ενδιαφέρει εν τέλει η σχολική πραγματικότητα θεωρώντας τους

συναδέλφους αριθμούς. Μπορούμε και θέλουμε να τον ανατρέψουμε.

Σε επιθέσεις που έχουν στόχο τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα , σε επιθέσεις

που στοχοποιούν ευαισθητά για εμάς κομμάτια της κοινωνίας όπως το

αναπηρικό κίνημα, τους πρόσφυγες και όσους θυματοποιούνται απο τέτοιες

πολιτικές δεν θα είναι μόνοι.

Να σταματήσει η ελαστικοποίηση της εργασίας μας , των ζώων μας!

Μόνιμοι και μαζικοί διορισμοί!

Όχι στο σχολείο της αγοράς , της αμάθειας!

Για ένα σχολείο της χειραφέτησης!

Θέλουμε ένα δημόσιο και δωρεάν. Ένα σχολείο για όλους. Ένα σχολείο της

ισότητας , της αλληλεγγύης χωρίς εθνικές , φυλετικές , έμφυλες διακρίσεις.

Σχολείο χωρίς εξαθλίωση , απαξίωση , ανέχεια και ανεργεία.

 

ΕΣΕ Εκπαιδευτικών

 
2017 04 Ποτέ δουλειά την Κυριακή PDF Εκτύπωση E-mail

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Τον Ιούλιο του 2013 που ψηφίζεται, ως κομμάτι του δεύτερου μνημονίου, το πολυνομοσχέδιο -διακάης πόθος  μεγάλης μερίδας των ντόπιων αφεντικών- για την λειτουργία των καταστημάτων για 7 Κυριακές, γίνεται η αφετηρία για τον τωρινό κύκλο αγώνων αλληλέγγυων και εργαζομένων στο εμπόριο.

Εδώ και τρία χρόνια λειτουργεί ο συντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία στη Θεσσαλονίκη και είναι παρών κάθε φορά που τα μαγαζιά ανοίγουν την Κυριακή. Με δράσεις στα μεγάλα εμπορικά κέντρα Cosmos και One Salonica, με συνεχόμενα μοιράσματα κειμένων στους εργαζόμενους και με αποκλεισμούς κάθε Κυριακή στα εμπορικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης, προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε έμπρακτα τις ορέξεις του κάθε αφεντικού που θεωρεί τον εργαζόμενο αναλώσιμο.

Ο αγώνας κατά της κυριακάτικης εργασίας δεν είναι ένας απλός αμυντικός αγώνας, και ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως τέτοιος. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται στα πλαίσια της εντατικοποίησης της εργασίας σε περιόδους κρίσης. Η συνεχόμενη ροή καταναλωτών δημιουργεί μεγαλύτερο φόρτο εργασίας όχι μόνο στους εργαζόμενους στο εμπόριο, αλλά και στους εργαζόμενους και σε άλλους κλάδους όπως πχ στον επισιτισμό. Η αναγγελία νέων θέσεων εργασίας που θα φέρει το μέτρο είναι ουσιαστικά ψεύτικη, αφού θα πρόκειται κυρίως για συμβάσεις μιας μέρας, πράγμα που γίνεται ήδη κατά κόρον σε σουπερμάρκετ και πολυκαταστήματα. Ουσιαστικά το εμπόριο είναι η αφετηρία αυτού του μέτρου και στο μέλλον σκοπεύουν να το εφαρμόσουν σε όλους τους κλάδους, με σκοπό η Κυριακή να είναι μια πλήρως εργάσιμη μέρα.

Την ίδια στιγμή εργατικά δικαιώματα καταργούνται το ένα πίσω από το άλλο, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία γίνεται σιγά-σιγά κανόνας, τα ωράρια »ελαστικοποιούνται» ώστε να βολέψουν τα συμφέροντα των αφεντικών, η “κοινωφελής” εργασία και τα voucher επεκτείνονται και ενώ πλέον είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε ως τα 67 για να βγούμε σε σύνταξη πείνας, η υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης με την παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής δεν λέει να σταματήσει. Ο φετινός χειμώνας είχε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και ιδιωτικοποιήσεις του νερού, του ρεύματος, δημόσιων χώρων και υπηρεσιών, ενώ ετοιμάζεται για τους επόμενους μήνες νέο νομοσχέδιο που θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις και στο οποίο, οι Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ., το Δ.Ν.Τ., το E.S.M. αλλά και το ντόπιο κεφάλαιο (ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων, επιχειρηματιών, εφοπλιστών) ζητάν, και προβλέπουμε, χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες, ότι θα καταφέρουν, να μικρύνει κι άλλο ο κατώτατος μισθός, να καταργηθούν τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, να θεσμοθετηθεί και να διευρυνθεί η part-time εργασία, να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να μπει φρένο στο δικαίωμα στην απεργία.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε αυταπάτες, να αναβάλουμε και να αναθέτουμε τους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι και ξέρουμε πως τόσο η κάλυψη των υλικών και πνευματικών μας αναγκών μέσα σε μια περίοδο κρίσης, όσο και γενικότερα ο μετασχηματισμός της κοινωνίας επέρχεται μέσω της δράσης. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο για να μπορέσουμε οι εργαζόμενοι να υψώσουμε ανάστημα θα πρέπει να ενωθούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες είναι πως όλοι οι αγώνες που κερδήθηκαν είναι αυτοί που υπήρχε ενότητα, αλληλεγγύη και οργάνωση. Ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και οργάνωση μέσα από σωματεία στους χώρους εργασίας.

Ο καθένας μόνος, είναι καταδικασμένος στην γκρίνια, στην περαιτέρω φτωχοποίηση, στην ηττοπάθεια, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να παλέψουμε αποτελεσματικά ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία είναι μέσα από τα συλλογικά εργαλεία οργάνωσης και αγώνα που δημιουργούμε οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στις 9 Απριλίου, καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο εμπόριο να στηρίξουν τη συγκέντρωση του συντονισμού και τους αποκλεισμούς καταστημάτων, για να σπάσουμε στην πράξη, για να σπάσουμε στο δρόμο, το νομοσχέδιο και τις ορέξεις των αφεντικών για δουλειά τις Κυριακές, για να υπερασπιστούμε μαχητικά την ανάγκη μας για ελεύθερο χρόνο.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/4

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10:30

ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ 12:00

Συντονισμός ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 2 από 22